Trzej muszkieterowie

Rozdział XXXVI

EGZEKUCJA

Była blisko północ; sierp księżyca, krwawy od ostatnich śladów burzy, wschodził za Armentières, a w jego bladym świetle widać było ciemne sylwety domów i ażurowy rysunek wysokiej dzwonnicy. Na wprost Lys toczyła swe wody niby strumień roztopionej cyny; na drugim brzegu czarna masa drzew rysowała się na tle burzliwego nieba przesłoniętego wielkimi miedzianymi chmurami; zdawało się, że jest zmierzch pośrodku nocy. Na lewo wznosił się stary opuszczony młyn o nieruchomych skrzydłach; w jego ruinach rozbrzmiewał ostry, monotonny i wciąż powtarzający się krzyk sowy. Tam i sam na równinie, na lewo i prawo od drogi, którą postępował posępny orszak, rosły niskie i przysadziste drzewa podobne do niekształtnych karłów, które przykucnęły, by pilnować ludzi o tej smutnej godzinie.

Od czasu do czasu szeroka błyskawica oświetlała cały horyzont, wiła się nad czarną masą drzew i niczym straszliwy bułat przecinała niebo i wodę na dwie połowy. Powietrze było ciężkie i nieruchome. Śmiertelna cisza przytłaczała naturę, ziemia była wilgotna i śliska po niedawnym deszczu, trawy pachniały mocno.

Dwaj służący prowadzili Milady pod ramiona; z tyłu szedł kat, a za katem postępowali lord Winter, d’Artagnan, Atos, Portos i Aramis. Planchet i Bazin zamykali orszak.

Dwaj służący prowadzili Milady w stronę rzeki. Milady milczała, ale jej oczy z nieopisaną wymową błagały kolejno każdego, na kogo spojrzała.

Kiedy znajdowała się o kilka kroków przed innymi, rzekła do służących.

— Tysiąc pistoli dla każdego, jeśli pomożecie mi w ucieczce; ale jeśli wydacie mnie swym panom, wiedzcie, że blisko są ludzie, którzy mnie pomszczą i każą wam drogo zapłacić za mą śmierć.

Grimaud wahał się. Mousqueton drżał cały.

Atos, który usłyszał głos Milady, zbliżył się szybko, lord Winter zrobił to samo.

— Trzeba odprawić tych służących — powiedział. — Mówiła do nich, nie są już pewni.

Zawołano Plancheta i Bazina, którzy zajęli miejsce Grimauda i Mousquetona.

Gdy znaleźli się nad brzegiem rzeki, kat podszedł do Milady i związał jej ręce i nogi.

Wówczas przerwała ciszę i zawołała:

— Jesteście nikczemni, jesteście nędzni mordercy, w dziesięciu zabijacie jedną kobietę: miejcie się na baczności, jeśli nawet nikt nie przyjdzie mi na pomoc, zostanę i tak pomszczona.

— Nie jesteś kobietą — rzekł zimno Atos. — Nie należysz do rodzaju ludzkiego, jesteś demonem, który uciekł z piekieł i którego odeślemy do piekieł z powrotem.

— Ach, cnotliwi panowie! — rzekła Milady. — Zważcie, że ten, kto dotknie włosa na mej głowie, sam staje się mordercą.

— Kat może zabijać nie stając się mordercą, pani — rzekł mężczyzna w czerwonym płaszczu, uderzając ręką po szerokim mieczu. — To ostatni sędzia, Nachrichter, jak mówią nasi sąsiedzi Niemcy.

Mówiąc te słowa wiązał Milady, a ona krzyknęła kilka razy dziko; głos jej zabrzmiał ponuro i dziwnie pośród nocy i zginął w głębi lasu.

— Ale jeśli jestem winna, jeśli popełniłam zbrodnie, o które mnie oskarżacie — wyła Milady — zaprowadźcie mnie przed trybunał; nie jesteście sędziami, żeby mnie skazywać!

— Proponowałem ci Tyburn — rzekł lord Winter. — Dlaczego się nie zgodziłaś?

— Bo nie chcę umrzeć! — zawołała Milady szarpiąc więzy. — Bo jestem zbyt młoda, by umrzeć!

— Kobieta, którą otrułaś w Béthune, była jeszcze młodsza od ciebie, pani, a jednak nie żyje — rzekł d’Artagnan.

— Wstąpię do klasztoru, zostanę zakonnicą — rzekła Milady.

— Byłaś w klasztorze — rzekł kat — i wyszłaś stamtąd, by zgubić mego brata.

Milady wydała okrzyk przerażenia i upadła na kolana.

Kat chwycił ją za ramiona i chciał zanieść do łódki.

— O, mój Boże, mój Boże! — zawołała. — Więc chcecie mnie utopić!

Te krzyki były tak rozdzierające, że d’Artagnan, który z początku ścigał ją najzawzięciej, opadł na pień drzewa, zwiesił głowę i zatkał sobie uszy dłońmi; mimo to słyszał wciąż jej groźby i krzyki.

D’Artagnan był najmłodszy ze wszystkich; zabrakło mu sił.

— Och, nie mogę patrzeć na to straszliwe widowisko! Nie mogę się zgodzić, żeby ta kobieta umarła w ten sposób.

Milady usłyszała te słowa i poczuła drgnienie nadziei.

— D’Artagnanie, d’Artagnanie! — zawołała. — Przypomnij sobie, że cię kochałam!

Młodzieniec wstał i postąpił krok ku niej.

Ale Atos wyciągnął szpadę i zagrodził mu drogę.

— Jeśli postąpisz jeszcze krok, d’Artagnanie, skrzyżujemy szpady.

D’Artagnan padł na kolana i zaczął się modlić.

— Kacie — rzekł Atos — czyń swą powinność.

— Chętnie, wielmożny panie — powiedział kat — bo wierzę święcie, jakem dobry katolik, że sprawiedliwie wypełniam wyrok na tej kobiecie.

— Dobrze.