Trzej muszkieterowie

Pani Bonacieux przełknęła machinalnie kilka kęsów i umoczyła usta w winie.

— Nuże, nuże a — mówiła Milady podnosząc szklankę do ust — uczyń jak ja.

Miała właśnie wychylić szklankę, ale ręka jej zawisła w powietrzu: usłyszała zbliżający się galop; niemal w tej samej chwili dobiegło ją rżenie koni.

Te odgłosy zmąciły jej radość, jak odgłos burzy budzi nas pośrodku pięknego snu; zbladła, podbiegła do okna, podczas gdy pani Bonacieux wstała drżąc na całym ciele i oparła się o krzesło, żeby nie upaść.

Nie widać było nic jeszcze, tylko tętent przybliżał się wciąż bardziej.

— O, mój Boże! — rzekła pani Bonacieux. — Co to za hałas?

— To nasi przyjaciele lub wrogowie — rzekła Milady ze swym straszliwym spokojem. — Zostań na swoim miejscu, powiem ci.

Pani Bonacieux stała niema, nieruchoma i blada jak posąg.

Hałas wzmagał się, konie znajdowały się zapewne w odległości stu pięćdziesięciu kroków; jeśli nie widać ich było jeszcze, to dlatego, że droga zakręcała w tym miejscu. Jednakże hałas stawał się coraz wyraźniejszy i można było policzyć konie po nierównych uderzeniach kopyt.

Milady wypatrywała oczy; było dość jasno, by mogła rozpoznać jadących.

Nagle na zakręcie drogi ujrzała obszyte galonami kapelusze i powiewające pióra; naliczyła dwóch, potem pięciu, wreszcie ośmiu jeźdźców; jeden z nich wyprzedzał innych o dwie długości konia.

Milady jęknęła zduszonym głosem. W tym, który jechał na przedzie, poznała d’Artagnana.

— O, mój Boże, mój Boże! — zawołała pani Bonacieux. — Co się stało?

— To mundur gwardzistów pana kardynała; nie mamy chwili do stracenia! — zawołała Milady. — Uciekajmy, uciekajmy!

— Tak, tak, uciekajmy! — powtórzyła pani Bonacieux nie mogąc postąpić kroku; strach przykuł ją do miejsca.

Tętent koni rozległ się pod oknem.

— Chodźmy, chodźmy wreszcie! — zawołała Milady próbując pociągnąć młodą kobietę za sobą. — Mam klucz, możemy jeszcze uciec przez ogród, ale pośpieszmy się, za pięć minut będzie za późno.

Pani Bonacieux spróbowała iść, zrobiła dwa kroki i upadła na kolana.

Milady pochyliła się, żeby ją podnieść, ale nie mogła sobie poradzić.

W tej chwili rozległ się turkot powozu ruszającego galopem na widok muszkieterów, potem huknęły wystrzały.

— Pytam po raz ostatni, idziesz? — zawołała Milady.

— O, mój Boże, mój Boże! Widzi pani przecie, że nie mam sił, że nie mogę iść, uciekaj sama!

— Ja miałabym uciekać sama? Zostawić cię tutaj? Nie, nie, nigdy! — zawołała Milady.

Nagle przystanęła, płomień błysnął jej w oku; pobiegła do stolika, otworzyła z niezwykłą szybkością kamień w swym pierścieniu i wrzuciła zawartość do szklanki pani Bonacieux.

Było to czerwone ziarenko, które rozpuściło się natychmiast.

Potem wzięła szklankę pewną dłonią i powiedziała:

— Wypij, to wino doda ci sił, wypij.

Zbliżyła szklankę do ust młodej kobiety, która wypiła machinalnie.

— Ach, nie tak chciałam się zemścić — rzekła Milady stawiając szklankę z piekielnym uśmiechem. — Ale na honor, człowiek robi, co może.

I wybiegła z pokoju.

Pani Bonacieux widziała, jak wychodzi, nie mając sił iść za nią; czuła się jak człowiek, któremu się śni, że ktoś biegnie za nim, i na próżno próbuje uciekać.

Minęło kilka minut, rozległo się straszliwe uderzenie do bramy. Pani Bonacieux spodziewała się, że Milady wróci, ale Milady nie wracała.

Zimny pot przerażenia oblewał płonące czoło pani Bonacieux. Wreszcie usłyszała zgrzyt otwieranych krat, tupot butów i brzęk ostróg na schodach; głosy zbliżały się coraz bardziej i wydawało się jej, że słyszy swe imię.

Nagle krzyknęła z radości wielkim głosem i rzuciła się ku drzwiom: rozpoznała głos d’Artagnana.

— D’Artagnanie, d’Artagnanie! — zawołała. — To ty? Tutaj, tutaj!

— Konstancjo, Konstancjo! — odparł młodzieniec. — Gdzie jesteś? Mój Boże!

W tej samej chwili drzwi celi pchnięto raczej, niż otworzono, kilku mężczyzn wbiegło do pokoju; pani Bonacieux osunęła się na fotel, nie mogąc zrobić najmniejszego ruchu.

D’Artagnan rzucił dymiący pistolet, który trzymał w ręce, i padł na kolana przed kochanką; Atos zatknął swój pistolet za pas; Portos i Aramis włożyli nagie szpady do pochew.

— Och, d’Artagnanie, mój ukochany d’Artagnanie! Przybywasz więc wreszcie, nie zawiodłeś mnie, to ty!

— Tak, tak, Konstancjo, jesteśmy razem.

— Och, ona na próżno mówiła, że nie przyjedziesz, miałam wciąż nadzieję; nie chciałam uciekać; och, jak dobrze zrobiłam, jakże jestem szczęśliwa!

Atos, który siedział spokojnie, na słowo ona podniósł się nagle.

— Ona? Jaka ona? — zapytał d’Artagnan.