Trzej muszkieterowie

— Słusznie. A teraz, czy chciałaby pani złożyć mi raport z tego, co zaszło?

— Przecie powiedziałam panu wszystko, masz dobrą pamięć. Powtórz to, co usłyszałeś, papier można zgubić.

— Masz rację; muszę tylko wiedzieć, gdzie pani szukać, żebym nie tracił czasu na przetrząsanie okolicy.

— Dobrze, zaczekaj.

— Czy dać pani mapę?

— O, znam tę okolicę doskonale.

— Pani? Kiedyś tu była?

— Wyrosłam tutaj.

— Doprawdy?

— Jak widzisz, taka rzecz może się przydać.

— Będzie więc pani na mnie czekać?...

— Pozwól mi się zastanowić przez chwilę; dobrze, w Armentières.

— Co to za Armentières?

— Miasteczko nad Lys[*]; wystarczy, bym przejechała rzekę, a znajdę się za granicą.

— Doskonale! Ale rzecz jasna, że przeprawi się pani przez rzekę tylko w razie niebezpieczeństwa.

— Oczywiście!

— A jakże będę wiedział, gdzie pani jest?

— Nie jest panu potrzebny służący?

— Nie.

— To pewny człowiek?

— Wypróbowany.

— Daj mi go pan; nikt go nie zna, zostawię go w miejscowości, którą opuszczę; wskaże ci do mnie drogę.

— Więc pani powiada, że będzie na mnie czekać w Armentières?

— Tak.

— Napisz mi tę nazwę na skrawku papieru, żebym nie zapomniał; nazwa miasteczka to chyba nic kompromitującego?

— Któż to może wiedzieć? Ale mniejsza z tym — rzekła Milady pisząc nazwę na kartce papieru. — Więc będę skompromitowana.

— Dobrze — powiedział Rochefort biorąc z rąk Milady papier, który złożył i schował w kapeluszu. — Zresztą niech pani będzie spokojna, zrobię, jak robią dzieci: jeśli zgubię papier, będę powtarzał nazwę przez całą drogę. A więc to już wszystko?

— Tak mi się zdaje.

— Powtórzmy: Buckingham nie żyje lub ciężko ranny; twoja rozmowa z kardynałem podsłuchana przez muszkieterów; lord Winter uprzedzony o twoim przybyciu do Portsmouth; d’Artagnan i Atos do Bastylii; Aramis kochanek pani de Chevreuse; Portos pyszałek; pani Bonacieux odnaleziona; przysłać pani jak najszybciej powóz; oddać mego służącego do twej dyspozycji; zrobić z ciebie ofiarę kardynała, żeby przeorysza wyzbyła się wszelkich podejrzeń; Armentières na brzegu Lys. Czy tak?

— Doprawdy, mój drogi kawalerze, masz wyborną pamięć. Ale dodaj jeszcze jedno.

— Co?

— Widziałam śliczny las, który graniczy z ogrodem klasztornym. Powiedz przeoryszy, że wolno mi przechadzać się w tym lesie; kto wie, może trzeba mi będzie wyjść furtką.

— Pamięta pani o wszystkim.

— Ale pan zapomina o pewnej rzeczy...

— O czym?

— Zapytać, czy nie trzeba mi pieniędzy.

— Rzeczywiście, ile pani trzeba?

— Tyle złota, ile pan ma przy sobie.

— Mam około pięciuset pistoli.

— Ja tyle samo; mając tysiąc pistoli można zrobić wszystko; opróżnij kieszenie.

— Proszę.

— Dobrze. Kiedy pan wyrusza?

— Za godzinę; muszę coś zjeść i posłać po konia pocztowego.

— Znakomicie. Do widzenia, kawalerze!

— Do widzenia, hrabino!

— Poleć mnie kardynałowi.

— Poleć mnie diabłu.

Milady i Rochefort wymienili uśmiechy i rozstali się.

W godzinę potem Rochefort ruszył galopem; w pięć godzin potem przejeżdżał przez Arras.

Nasi czytelnicy wiedzą już, że d’Artagnan go poznał, co wzbudziło obawy w czterech muszkieterach i przyśpieszyło ich podróż.