Desiderium Intimum

Najwidoczniej czytał ją, kiedy Harry spał. Gryfon zamrugał, zaskoczony.

- Pozwoliłeś mi... - odezwał się i przerwał. Jego głos był zachrypnięty, jakby bardzo

długo i głośno krzyczał. Bolało go też gardło. Odchrząknął i spróbował ponownie -

Pozwoliłeś mi tutaj spać prawie trzy godziny? - zapytał i zarumienił się delikatnie,

kiedy w końcu przypomniał sobie, co było przyczyną tego bólu. Odchrząknął jeszcze

raz i zobaczył iskierki rozbawienia w oczach Severusa.

Paskudny drań!

- Owszem. I muszę przyznać, że było to niezwykle... interesujące doświadczenie -

odparł Mistrz Eliksirów, a na jego ustach zatańczył złośliwy uśmieszek. - W

szczególności te wyuzdane jęki... Cóż, nie podejrzewałem, że nasz Wybraniec lubi

zabawiać się publicznie... I to na meczu? Co by na to powiedzieli twoi fani, Potter?

Harry poczuł, że jego twarz płonie ze wstydu. Obrazy ze snu zaczęły uderzać w

niego z ogromną siłą. Przypomniał sobie mecz, Snape'a, wyjca od McGonagal ,

orgazm...

O cholera!

Szybko spojrzał w dół na swoje spodnie. Widniała na nich duża, mokra plama. Wzrok

Severusa powędrował za jego spojrzeniem. Jedna z brwi uniosła się, kiedy

mężczyzna zapytał kpiącym tonem:

- Aż tak miły sen, Potter?

Harry nie sądził, że można odczuwać wstyd niczym przeżerający skórę kwas, ale

właśnie tego teraz doświadczał. Widział, jak Severus zagryza wargę, żeby się nie

roześmiać. I to było jeszcze gorsze!

Gwałtownie odwrócił twarz w bok, nie chcąc widzieć, jak Snape śmieje się z niego i

jego upokorzenia.

- Muszę iść - wydukał drżącym, zdartym głosem. - Kiedy wyjdę, będziesz mógł się ze

mnie naśmiewać do woli. - Nie potrafił ukryć żalu w swoim głosie.

Jak on mógł? Czy aż tak bardzo lubił widzieć go upokorzonego?

- Zamknij się, Potter, i spójrz na mnie! - Głos Severusa uderzył jak bat, ale Harry nie

chciał tego zrobić. Nie chciał na niego patrzeć. Nie, kiedy miał wrażenie, że zaraz

rozpłynie się z zażenowania.

Wtedy poczuł dotyk chłodnych palców na swojej brodzie. Severus łagodnie, ale

stanowczo odwrócił jego twarz w swoją stronę, zmuszając go do spojrzenia na

siebie.

- Masz wykonywać moje polecenia - rzekł ostro, a z jego twarzy zniknęło

rozbawienie. - Przestań się nad sobą użalać. - Przez chwilę patrzył wprost w zielone

oczy Harry'ego, tak jakby zastanawiał się nad czymś. - To niezwykle... stymulujące

móc zobaczyć na własne oczy to, o czym do tej pory tylko słyszałem. Jak często

śnisz o mnie w taki sposób? - W oczach Severusa błysnęły drapieżne iskierki.

Harry czuł, jak wstyd powoli ustępuje, zastępowany... ciekawością. Czy Severus

naprawdę chciał to wiedzieć? Czy naprawdę go to interesowało? Wyglądało na to, że

tak...

- Zbyt często - wymamrotał niewyraźnie w odpowiedzi, czując, że znowu się rumieni.

- W takim razie będziemy musieli jakoś temu zaradzić - odparł tajemniczo

mężczyzna.

Harry zmarszczył brwi. Czy Severus miał na myśli to, o czym myślał? Jego oczy

rozszerzyły się, a w spojrzeniu Mistrza Eliksirów pojawił się dziki błysk. To Harry'emu

wystarczyło.

Cały wstyd wyparował niemal natychmiast, zastąpiony przyjemnym uciskiem w

podbrzuszu.

- Zgadzam się - odparł z szelmowskim uśmiechem. - Jak dla mnie, możesz w ogóle

ze mnie nie wychodzić. Ale chyba ciężko byłoby nam się poruszać... - Widząc

zaskoczoną minę Severusa, zachichotał. Jego wyobraźnia zaczęła podsuwać mu

różne scenariusze, jeden bardziej niedorzeczny od drugiego. - Może weszlibyśmy tak

do Wielkiej Sali? - Nie mogąc dłużej wytrzymać, zaczął się śmiać. Zdegustowana

mina Severusa wcale nie pomagała mu w opanowaniu się. Wręcz przeciwnie,

sprawiała, że miał coraz większe problemy z oddychaniem. - Przepraszam -

zachrypiał. - Ale wyobraziłem to sobie... McGonagal pewnie odebrałaby mi wszystkie

możliwe punkty. - Potrzebował chwili, by zaczerpnąć tchu. - Już słyszę jej głos:

"Severusie, proszę natychmiast wyjść z pana Pottera!" - Harry pochylił się do przodu, nie potrafiąc zapanować nad histerycznym śmiechem i ocierając łzy dostrzegł, że

kąciki ust Severusa drżą niekontrolowanie.

- Nie podejrzewałem cię o takie kpiące, ślizgońskie uwagi, Potter - powiedział w

końcu mężczyzna, kiedy udało mu się opanować.

Kiedy Harry w końcu przestał chichotać, uśmiechnął się zawadiacko i odparł:

- Uczę się od mistrza.

- Widzę, że jesteś już bardzo zmęczony, bo zaczynasz gadać od rzeczy - rzekł

Severus, wyciągając różdżkę i rzucając na Harry'ego zaklęcie czyszczące. - Jeżeli

zaraz nie znajdziesz się w dormitorium, to naprawdę rozważę możliwość odebrania ci

punktów. - W głębinach jego oczu coś błysnęło.

Harry poczuł ukłucie żalu. Nie chciał jeszcze iść. Chciał tu zostać, razem z

Severusem. Dlaczego zawsze musi odchodzić?