Wielkie Polowanie

— Błąd?

Ręka mężczyzny sunęła już w stronę pasa. Bez wątpienia miał drugi sztylet. Thom zignorował to.

— Nie trzeba było tykać dziewczyny.

Dłoń mężczyzny pomknęła do pasa i wtedy jego ciałem targnęły konwulsyjne drgawki — nóż barda dosięgnął celu.

Thom pozwolił, by ciało osunęło się na podłogę, chwilę stał bez ruchu i dopiero wtedy nachylił się z wysiłkiem, by uwolnić ostrze. Gdy drzwi otworzyły się z gwałtownym trzaskiem, odwrócił się błyskawicznie z drapieżnym grymasem na twarzy.

Zera uskoczyła w tył, z dłonią przy gardle, spojrzała na niego wytrzeszczonymi oczyma.

— Ta głupia Ella właśnie mi powiedziała — zaczęła niepewnie — że dwóch ludzi Barthanesa wypytywało o ciebie minionej nocy, a po tym, com usłyszała tego ranka... Wydawało mi się, żeś mówił, że już nie bierzesz udziału w grze.

— Znaleźli mnie — odparł znużonym głosem.

Wzrok Zery oderwał się od niego i natychmiast jej oczy rozszerzyły się, gdy zobaczyła ciała dwóch mężczyzn. Pośpiesznie weszła do środka, zamykając za sobą drzwi.

— Niedobrze, Thom. Będziesz musiał wyjechać z Cairhien. — Powiodła wzrokiem w stronę łóżka i w tym momencie oddech uwiązł jej w gardle. — Och, nie. Och, nie. Och, Thom, tak mi przykro.

— Jeszcze nie mogę wyjechać, Zera. — Zawahał się, po czym delikatnie okrył Denę kocem, zakrywając jej twarz. — Najpierw muszę zabić jeszcze jednego człowieka.

Karczmarka otrząsnęła się i oderwała wzrok od łóżka. Jej głos ledwie wydobywał się z gardła.

— Jeśli chodzi ci o Barthanesa, to się spóźniłeś. Wszyscy już o tym gadają. On nie żyje. Służący znaleźli go dziś rano, rozdartego na kawałki, w jego własnej izbie sypialnej. Rozpoznali go tylko dzięki temu, że jego głowa wbita była na szpikulec w kominku. — Położyła mu dłoń na ramieniu. — Thom, nie uda ci się zataić, żeś tam był ubiegłej nocy, w każdym razie przed nikim, kto będzie chciał to wiedzieć. Dodaj jeszcze do tego tych dwóch i już nikt w Cairhien nie uwierzy, że nie byłeś w to zamieszany.

Ostatnie słowa zostały wypowiedziane tonem odrobinę pytającym, jakby i ona nie wierzyła.

— Myślę, że to chyba nie ma znaczenia — odparł tępym głosem. Nie potrafił się powstrzymać, by nie patrzeć na okryty kocem kształt spoczywający na łóżku. — Być może wrócę do Andoru. Do Caemlyn.

Ujęła go za ramiona, odwracając od łóżka.

— Och, wy mężczyźni — westchnęła — zawsze myślicie mięśniami albo sercem, nigdy zaś głową. Dla ciebie Caemlyn jest równie niedobre jak Cairhien. Tu, czy tam, zginiesz albo wylądujesz w lochu. Myślisz, że ona by tego chciała? Ratuj życie, jeśli chcesz uczcić jej pamięć.

— Czy zajmiesz się... — Nie potrafił powiedzieć na głos.

„Starzeję się — pomyślał. — Robię się miękki”.

Wyciągnął ciężką sakiewkę z kieszeni i splótł na niej dłonie Zery.

— To powinno starczyć... za wszystko. I nie mów nic, jak zaczną o mnie wypytywać.

— Dopatrzę wszystkiego — zapewniła go ciepłym głosem. — Musisz iść, Thom. Już zaraz.

Zgodził się z nią niechętnie i zaczął wolno upychać wybrane rzeczy do sakwy. Gdy oddawał się tej czynności, Zera po raz pierwszy przyjrzała się z bliska ciału tłustego mężczyzny, które wylewało się z wnętrza szafy. Wydała zduszony okrzyk. Spojrzał na nią pytająco, nigdy dotąd, tak długo jak ją znał, nie była skora do omdleń na widok krwi.

— To nie są ludzie Barthanesa, Thom. Przynajmniej ten nim nie jest. — Skinieniem głowy wskazała tłustego mężczyznę. — W Cairhien jest tajemnicą poliszynela, że on pracuje dla rodu Riatin. Dla Galldriana.

— Galldrian — powtórzył beznamiętnie.

„W co ten przeklęty pasterz mnie wciągnął? W co nas obu wciągnęły Aes Sedai? Ale to ludzie Galldriana ją zamordowali”.

Coś z tych myśli musiało się uwidocznić na twarzy, bo Zera zareagowała ostrym:

— Dena chce, byś żył, ty durniu! Spróbuj zabić króla, a zginiesz, nim zbliżysz się do niego na odległość stu piędzi, o ile w ogóle uda ci się podejść tak blisko!

Od strony murów miasta dobiegła ich wrzawa, tak głośna, jakby połowa Cairhien nagle zaczęła krzyczeć. Thom zmarszczył brwi i wyjrzał przez okno. Ponad dachami podgrodzia, za szczytami szarych murów, ku niebu wznosiła się kolumna gęstego dymu. Daleko od murów. W pobliżu tego pierwszego czarnego słupa kilka szarych smug szybko zespoiło się w drugi, obok natychmiast pojawiły się następne wstęgi. Ocenił odległość i zrobił głęboki wdech.

— Może ty też się zastanowisz nad wyjazdem. Zdaje się, że ktoś podpala spichlerze.

— Przeżyłam niejedne zamieszki. Idź już, Thom. Rzucił ostatnie spojrzenie na zakryte ciało Deny, pozbierał rzeczy i już miał wyjść, gdy Zera powiedziała jeszcze:

— Masz w oczach niebezpieczny wyraz, Thomie Merrilin. Wyobraź sobie Denę, siedzącą tu całą i zdrową. Pomyśl, co by powiedziała. Czy ona by pozwoliła, byś poszedł i dał się zabić bez żadnego powodu?