Trzej muszkieterowie

Tego samego wieczora Milady wyruszyła w drogę. Noc zaskoczyła ją w podróży; zatrzymała się i przenocowała w oberży, a nazajutrz o piątej rano ruszyła dalej. W trzy godziny później była w Béthune.

Kazała sobie wskazać klasztor karmelitanek i udała się tam natychmiast.

Wyszła do niej przeorysza. Milady pokazała jej rozkaz kardynała; przeorysza wyznaczyła jej pokój i poleciła podać śniadanie.

Cała przeszłość zatarła się już w oczach Milady; patrzyła w przyszłość i widziała przed sobą tylko wspaniały los, jaki przeznaczył jej kardynał, któremu tak wybornie się przysłużyła, choć imię Jego Dostojności nie było wmieszane do tej krwawej sprawy.

Pochłaniające ją wciąż nowe namiętności dawały jej życiu podobieństwo do chmur, które przebiegają po niebie odbijając to lazur, to płomień, to znów gęstą czerń i pozostawiając po sobie na ziemi jako jedyne ślady zniszczenie i śmierć.

Po śniadaniu odwiedziła ją przeorysza; w klasztorze jest niewiele rozrywek i poczciwa matka pośpieszyła zawrzeć znajomość z nową mieszkanką.

Milady chciała się spodobać przeoryszy. Było to rzeczą łatwą dla tej zaiste niezwykłej kobiety; chciała być uprzejma: była czarująca, i zjednała sobie zacną przeoryszę ciekawą rozmową i wdziękiem osobistym.

Przeorysza, wywodząca się ze szlachty, lubiła nade wszystko dworskie ploteczki tak rzadko dochodzące na krańce królestwa i z tak wielkim trudem przedostające się przez mury klasztorne; przed progiem klasztoru ucicha bowiem zgiełk świata.

Milady znała wszystkie arystokratyczne intrygi, wśród nich przecież od sześciu lat stale żyła; opowiedziała więc zacnej przeoryszy o światowych uciechach dworu francuskiego, nie zapominając o przesadnych praktykach religijnych króla, wyliczyła wszystkie historie miłosne kawalerów i dam dworu, których nazwiska przeorysza doskonale znała, wspomniała o romansie królowej i Buckinghama, mówiąc wiele, by nie dopuścić przeoryszy do słowa.

Przeorysza zadowoliła się słuchaniem i uśmiechami, a ponieważ Milady widziała, że opowiadanie bardzo ją bawi, ciągnęła dalej; tak rozmowa zeszła na kardynała.

Milady była w kłopocie: nie wiedziała, czy przeorysza jest rojalistką, czy stronniczką kardynała, mówiła więc z umiarkowaniem, ale przeorysza ze swej strony zachowała jeszcze większą ostrożność, skłaniając głowę za każdym razem, kiedy podróżna wymawiała nazwisko Jego Eminencji.

Milady przypuszczała, że będzie się bardzo nudzić w klasztorze; postanowiła więc zaryzykować, by wiedzieć później, czego się trzymać. Chcąc wybadać, jak daleko posuwa się oględność poczciwej przeoryszy, zaczęła mówić źle o kardynale i najpierw w sposób zawoalowany, potem bardziej szczegółowo opowiedziała o jego romansach z panią d’Aiguillon, Marion de Lorme i kilku innymi damami z wielkiego świata.

Przeorysza słuchała z większą jeszcze uwagą, ożywiała się powoli i uśmiechała.