Pelagia i czerwony kogut

– Jak to „nic do rzeczy"? – rzuciła się Pelagia. – Gdzie się zatem podział?

– Załóżmy, że został zabity. I wrzucony do wody. Może za dużo zobaczył. Takie przypadki nie są rzadkie... Jeśli więc zabójcą nie jest Ostrołyżeński, tylko ktoś inny, to po moim odejściu ów osobnik uspokoi się, nie będzie tak czujny. Agenci mają instrukcje, by zwracać szczególną uwagę na tych, którzy zejdą ze statku, nie dopłynąwszy tam, dokąd wykupili bilet. I w ogóle na każdy podejrzany drobiazg. Do Carycyna droga jeszcze daleka. Jeśli zabójca jest na parowcu, zdążymy go aresztować.

Pelagia, pod wrażeniem przezorności śledczego, zamilkła.

– A ja tymczasem przejadę się do Stroganowki i z powrotem – ciągnął Sergiusz Siergiejewicz. – Sprawdzę, co to za jeden ten Szełuchin. Możliwe też, że i stamtąd wysupła się jakaś niteczka.

I nagle, bez jakiegokolwiek wstępu i zająknienia, tym samym rzeczowym tonem dodał:

– Miła siostrzyczko, mam do pani prośbę. Dziwną i może zaskakującą. Ale jakoś sądzę, że nie będzie się pani oburzać, a jeśli będę miał szczęście, to się pani zgodzi... – Odkaszlnąl i wypalił: – Czy nie zechciałaby pani dotrzymać mi towarzystwa?

– W jakim sensie? – nie zrozumiała mniszka.

– W sensie wspólnej podróży do Stroganowki. – I szybko, póki rozmówczyni nie powiedziała „nie", zaczął tłumaczyć. – Choć ów Manujła wyrzekł się ojczystej wiary, to przecież była to dusza ochrzczona. Wieźć ciało bez osoby duchownej za bardzo nie wypada. Dadzą mi do towarzystwa jakiegoś skwaszonego zakonnika. Z panią byłoby nieporównanie przyjemniej... – Tu Sergiusz Siergiejewicz połapał się, że ostatnia uwaga zabrzmiała zbyt lekkomyślnie, i pospieszył to naprawić. – Ale przede wszystkim rozumniej. Sama pani mówiła, że bywała w tej głuszy. Pomoże mi pani znaleźć wspólny język z tamtejszymi mieszkańcami...

– Nie byłam w Stroganowce, tylko w Staricy, a to stamtąd pół setki wiorst.

– Nieważne, w każdym razie znane są pani tamtejsze obyczaje. Poza tym miejscowi mniej będą bać się mniszki niż przyjezdnego dostojnika... Wydało mi się także, iż los tego, pożal się Boże, proroka nie był pani obojętny. Zmówi pani po drodze choć modlitwę za jego zbłąkaną duszę... No co?

I tak popatrzył w oczy, że Pelagia, która już dobierała słowa, by uprzejmie odmówić, zawahała się. Wiedziała doskonale, że kusi ją szatan próżności. Było absolutnie jasne, w czym tkwi przyczyna „zaskakującej prośby" Sergiusza Siergiejewicza. Mistrz śledztwa docenił jej przenikliwość, jej bystrość i ma nadzieję na pomoc w dochodzeniu.

Inny powód, pospolicie grzesznej natury, osobie o duchownym powołaniu nie przyszedł nawet na myśl. Ale wystarczyło szatana próżności.

Nie oparła się pokusie słaba dusza.

Sama jestem sobie winna, pomyślała zaróżowiona z zadowolenia Pelagia. Trzeba było milczeć i nie narzucać się ze swymi wnioskami. A teraz to byłoby nawet dziwne, gdyby opuściła Sergiusza Siergiejewicza przed końcem dochodzenia.

– Proszę się tylko zgodzić – poprosił cicho Dolinin, widząc jej niepewność. – Z jego przewielebnością sam porozmawiam.

– Nie – westchnęła Pelagia. – To już lepiej ja.