Pelagia i czerwony kogut

Sergiusz Siergiejewicz obrócił głowę w prawo, w lewo i szturchnął palcem kapitana:

– Co to, pozwoliliście sobie na samowolę, kochaneczku? Ów przełknął ślinę i ze skruchą rozłożył ręce. Przejrzawszy rozrzucone po stole kartki, śledczy podniósł jedną, zapisaną koślawymi drukowanymi literami. Przeczytał:

– Baruch ata Adonaj Elohenn melech ha-olam... – Odłożył. – To jakaś żydowska modlitwa. Pelagia, która – gdy przykryto nieboszczyka – poczuła się nieco pewniej, wciąż się rozglądała. Sama się dziwiła, ile rzeczy zapamiętała w tej krótkiej chwili, zanim zaczęła krzyczeć.

– Poza tym nie było tutaj tej fajki – wskazała na piankową fajkę, która leżała na dywanie.

Obok Dolinin zdążył już umieścić kartkę z cyfrą 8, a sam dowód rzeczowy przykrył z jakiegoś powodu szklanym słoikiem.

– Jest pani tego całkowicie pewna? – zmartwił się.

– Tak. Zwróciłabym uwagę.

– Co za przykrość! Odpadł mi jeden z najważniejszych dowodów. A ja, dureń, przykryłem ją, żeby nie zniknęły mikroskopijne drobiny.

Sergiusz Siergiejewicz przywołał kapitana i zapytał go o fajkę. Ten potwierdził.

– Tak jest. To fajka bosmana Sawienki, który wchodził tutaj ze mną i przyświecał w kątach latarnią. Musiał upuścić, nie inaczej.

– To dopiero siostrzyczka! – zachwycił się Dolinin. – Miałem szczęście, że na panią trafiłem. Wie pani co, moja droga, proszę jeszcze się rozejrzeć. Kto wie, może znowu coś pani zauważy albo przypomni sobie.

Dalej, rozmyślając głośno (śledczy miał taki zwyczaj), zwracał się wyłącznie do Pelagii, nie zaszczycając uwagą innych obecnych, w tej liczbie także naczelnika powiatowej policji. Najwyraźniej zwracanie się z retorycznymi pytaniami do bystrej mniszki było dla Sergiusza Siergiejewicza ciekawsze albo, by tak rzec, bardziej egzotyczne.

– No cóż, siostro, obejrzymy teraz ubranie? – mówił, przeglądając odzież zabitego: nankinowe spodnie, kamizelkę, pelerynę z białego płótna z ciemnoniebieskim pasem. – Taak. Metki na spodniach nie ma. Byle jakie spodenki, kupione u tandeciarza. A płynął pierwszą klasą i miał „kasę". Skąpiradło... Co mamy na koszuli? Czy jest znaczek z pralni? Co pani o tym sądzi, siostrzyczko?... Słusznie pani sądzi, nasz prorok z usług pralni nie korzystał... Buty na razie odłożymy, trzeba będzie je rozpruć...

Skończywszy z odzieżą, Dolinin rozejrzał się i sam do siebie skinął.

– No cóż, w kajucie chyba wszystko. Rozejrzymy się dookoła. I, rzecz jasna, zaczniemy, moja droga, od sposobu dostania się do środka.

Pokombinował przy drzwiach, po czym osobiście odkręcił i wyjął zamek. Zbadał go przez lupę.

– Zadrapania – wymruczał. – Świeżutkie. Wytrych? A może nowy klucz? Ustalimy. Potem przeniósł się pod okno. Coś go tam zainteresowało: wszedł kolanami na stolik, pochylił się. Wyciągnął do tyłu rękę i niecierpliwie pstryknął palcami.

– Światło tutaj, światło!

Rzuciło się do niego dwóch naraz – kapitan i naczelnik policji. Pierwszy podawał lampę naftową, drugi elektryczną latarkę.

Dolinin dał pierwszeństwo postępowi.

Świecąc latarką na fugę ramy, powiedział:

– Łapeeeczka była w robocie. Jaaasne. Oto, siostrzyczko, rozwiązanie pani rebusu. Proszę spojrzeć. Pelagia spojrzała, ale niczego szczególnego nie zobaczyła.

– No jakże? – zdziwił się Sergiusz Siergiejewicz. – Obluzowane wkręty. I ślady oliwy. Był tu „razyniec", to ich sposoby.

Po czym wyjaśnił Pelagii, kim są „razyńcy". Ona zaś, choć wychowana nad Rzeką, nigdy o nich nie słyszała.

– Obraz się rozjaśnia – oznajmił z zadowoloną miną śledczy. – Mistrzowi robota posłuszna. Manujła obudził się, kiedy złodziej wyciągnął już spod niego szkatułkę. Doszło do walki. „Razyńcy" zwykle unikają mokrej roboty, ten jednak, jak się zdaje, oszalał od dużych pieniędzy. Albo się przestraszył. No i stuknął.

Ktoś zapukał do drzwi. Wsunęła się głowa w służbowej czapce.

– Wasza ekscelencjo, to znaleźli na pokładzie. Przy burcie. Sergiusz Siergiejewicz odebrał od policjanta płócienny worek z przerwanym sznurkiem i zaczął w nim grzebać. Wyjął okulary w złotych oprawkach, porcelanową fajkę, metr krawiecki, kauczukową piłeczkę. Ze zdumienia czoło śledczego pofałdowało się, lecz niemal natychmiast wygładziło.

– Ależ to „tylnik"! – zawołał mistrz śledztwa. – Worek, do którego „razyńcy" chowają zdobycz. Oto ma pani potwierdzenie mojej hipotezy!

– Dlaczego zatem złodziej go porzucił? – zapytała Pelagia.