De Cock en moord op termijn
- Автор: Баантье Альберт Корнелис
- Серия: Inspector De Cock #24
- Год: 1998
- Язык: голландский
- Год: De Fontein
- ISBN: 978-90-261-0219-4
- Жанр: Другие детективы
Электронная книга - «De Cock en moord op termijn». Краткое содержание книги:
‘Waarmee kan ik de heren van dienst zijn?’
Het klonk niet onvriendelijk.
De Cock legde, zoals gebruikelijk, zijn oude hoedje naast zich op het tapijt. Daarna blikte hij omhoog, met zijn markante gezicht in een ernstige plooi.
‘Wij hebben de droeve taak,’ sprak hij somber, ‘om een onderzoek in te stellen naar het gewelddadig verscheiden van de heer Van Abbenes… advocaat-procureur… kantoorhoudend hier op dezelfde gracht.’
Daerthuizen knikte. ‘Ik heb het vernomen en ik moet u zeggen dat ik door het gebeurde diep ben geschokt. Ik heb de heer Van Abbenes heel goed gekend. Wij waren… eh, hoe zal ik dat zeggen… vrienden.’ Hij zweeg even en staarde de beide rechercheurs aan. ‘Ik ben dan ook bereid om aan uw onderzoek mijn volledige medewerking te verlenen.’
De Cock knikte dankbaar.
‘Onze naspeuringen hebben nog weinig resultaten opgeleverd. Dat was ook niet te verwachten in zo’n korte spanne tijds. We hebben inmiddels wel begrepen dat de heer Van Abbenes een omvangrijke praktijk had.’
De heer Daerthuizen glimlachte. ‘Dat is algemeen bekend. Meester Van Abbenes was een uiterst kundig man.’
‘Wij achten het niet uitgesloten,’ vervolgde De Cock, ‘dat het motief voor de moord schuilt in een van de zaken die de heer Van Abbenes als rechtskundige in behandeling had.’
Daerthuizen knikte instemmend.
‘Inderdaad… een redelijke mogelijkheid.’
De Cock wreef met zijn pink over de rug van zijn neus.
‘Ons is ter ore gekomen,’ sprak hij voorzichtig, ‘dat meester Van Abbenes een affaire in behandeling had, waarbij een jongeman zou zijn betrokken… Casper van Hoogwoud… ik heb u die naam door de telefoon reeds genoemd… die uw bank voor een bedrag van honderdduizend gulden zou hebben benadeeld.’
Daerthuizen bracht in trage bewegingen zijn beide handen naar voren en drukte de vingertoppen tegen elkaar. ‘Ik weet niet,’ sprak hij ijzig, ‘uit welke bronnen uw informaties afkomstig zijn, maar Van Abbenes kan een dergelijke zaak nooit in behandeling hebben gehad. Wij zijn namelijk niet benadeeld.’
De Cock trok zijn wenkbrauwen samen.
‘En… eh, en Casper van Hoogwoud?’
‘Die kennen wij niet.’
De grijze speurder drukte zijn teleurstelling weg. ‘Hij… hij had hier een rekening.’
Meester Daerthuizen schudde bedaard zijn hoofd.
‘Een man van die naam heeft bij onze bank nooit een rekening gehad.’
7
Rechercheur De Cock verliet de IJsselsteinse bank in een pure mineurstemming. Hij had het onbestemde gevoel dat directeur Daerthuizen hem had belogen en hem opzettelijk valse informaties had verstrekt… hij besefte tegelijkertijd dat hij geen mogelijkheden had om die leugens te ontzenuwen. Hij kon moeilijk de hele administratie van de bank overhoop halen. Daar had hij ook de bevoegdheid niet toe. Hij piekerde zich suf over het hoe en waarom en moest pijnlijk bekennen dat al zijn hersenwerk geen vruchten afwierp.
Vledder toonde zich opgewekter. De jonge rechercheur leek van blijdere gevoelens bezield. Het bezoek aan de bank had hem niet gedeprimeerd. Integendeel. Hij wekte de indruk dat de uitspraken van de directeur hem hadden opgelucht.
Ze sloften naar hun Volkswagen. Toen ze waren ingestapt, bleek dat het verkeer op de gracht zo was toegenomen, dat het niet mogelijk was om vanaf de parkeerplaats aan de wallenkant weer op de rijbaan te komen.
Nadat een aantal pogingen van Vledder alleen maar een fel afkeurend getoeter ten gevolge had, maakte De Cock met beide handen een wat vermoeide wegwerpbeweging. ‘Laten we maar blijven staan,’ sprak hij triest.
Vledder reageerde verwonderd. ‘Wil je hier overnachten?’
Het gegroefde gelaat van de grijze speurder kreeg een expressie van intense droefheid.
‘Ik geloof dat we beter niets meer kunnen doen,’ sprak hij somber. ‘Gewoon ophouden… stoppen. Ik heb het gevoel dat elke stap die wij tot nu toe in deze zaak hebben ondernomen, verkeerd heeft uitgepakt.’
Vledder keek hem van terzijde aan.
‘Dat is onzin. En dat weet je zelf ook.’ Hij schudde zijn hoofd. ‘Omdat die directeur Daerthuizen nu zegt dat Casper van Hoogwoud nooit een rekening bij de IJsselsteinse bank heeft gehad?’ Het klonk misprijzend. ‘Dat bewijst alleen dat die jongen liegt. Kijk… Casper van Hoogwoud kan de ware herkomst van die honderdduizend gulden niet prijsgeven zonder zichzelf te belasten. Daarom verzint hij steeds wat nieuws. Eerst had hij die ton met gokken verdiend… daarna had een onbekende weldoener dat vele geld uit pure vriendelijkheid op zijn rekening gestort.’ Hij grinnikte. ‘Leugens… allemaal leugens.’
De Cock trok een bedenkelijk gezicht.
‘Ik weet het niet,’ sprak hij weifelend. ‘Er zit meer aan dat geld vast. Ergens loopt een voor ons nog onzichtbare draad.’ Hij zweeg even, kauwde nadenkend op zijn onderlip. ‘Waarom memoreert mevrouw Van Abbenes, van de ongetwijfeld honderden affaires die haar man in de loop der jaren heeft behandeld, juist de zaak Casper van Hoogwoud? En waarom beweert directeur Daerthuizen zo nadrukkelijk en met volle overtuiging, dat er geen zaak Casper van Hoogwoud bestaat?’
Vledder reageerde niet op de vragen. De jonge rechercheur trok met een droevig gezicht zijn wenkbrauwen op.
‘Heb je moeie voeten?’ vroeg hij plotseling met iets van angst in zijn stem.
De Cock lachte bevrijd. Hij begreep de opmerking van zijn jonge collega deksels goed. Wanneer hij volkomen vast raakte, het niet meer wist, wanneer hij tijdens een onderzoek het verlammende gevoel had steeds verder van de oplossing weg te drijven, gaven zijn voeten pijnlijk acte de présence en leek het of helse duiveltjes met satanisch plezier duizenden spelden in de bollen van zijn kuiten dreven. Nog luid lachend schudde hij zijn hoofd.
‘Voorlopig voel ik nog niets. Geen protesten van beneden. Maar als er niet snel een paar veranderingen komen en ons…’ Hij kreeg geen gelegenheid om zijn zin af te maken. Vledder had een klein gaatje in de verkeersstroom ontdekt en reed wild schokkend achteruit. Toen hij zijn manoeuvre zonder blikschade had voltooid, blikte hij glimlachend opzij. ‘Ik heb een glanzend idee,’ sprak hij juichend.
‘Nou?’
Vledder boog zich iets over zijn stuur.
‘We gaan naar Smalle Lowietje. Ik heb de absolute zekerheid dat in deze misère jouw stroeve keel dorst naar het fluweel van een cognackie.’
Over het gezicht van De Cock gleed een zoete grijns.
‘Dick,’ sprak hij plechtig, ‘er is een profeet aan jou verloren gegaan.’
Met de grijns nog op zijn gezicht liet hij zich onderuitzakken. In zijn hart stroomden weer hoopvolle gedachten.
In het schemerig intiem lokaaltje op de hoek van de Oude Barndesteeg en de Achterburgwal, door eigenaar Lowietje trots zijn etablissement genoemd, hees De Cock zijn zware bovenlijf op een barkruk en keek rond. Vanaf zijn vertrouwde plek aan het uiteinde van de bar had hij een goed zicht over de aanwezigen. Het was nog vrij stil. Ter begroeting zwaaide hij joviaal naar een paar lijvige, bedaagde hoertjes, die aan een tafeltje bij het raam voorzichtig nipten aan een zoet likeurtje.
Hij legde zijn oude hoedje op zijn knie en leunde behaaglijk met zijn rug tegen de muur. Hij zat graag zo aan de bar. Als zijn werk in de misdaad het even toeliet, wipte hij met Vledder het politiebureau uit. Samen slenterden zij dan op hun gemak langs de rode lichtjes en lichte meisjes naar het penozecafeetje aan de Wallen, waar de Cock iedereen kende. De grijze speurder genoot de reputatie in de onderwereld meer vrienden te tellen, dan daarbuiten. Hoewel hij heel goed wist dat zijn superieuren die reputatie uiterst twijfelachtig vonden, sprak De Cock het nooit tegen.