De Grote Jacht

‘Ze heeft Rhand gezegd voor jou te zorgen,’ vertelde Mart gewichtig aan Loial toen ze de anderen volgden. ‘En hij moet ervoor zorgen dat je heel zoet en lief weer naar huis gaat. Ik begrijp niet waarom je niet hier blijft om te trouwen.’

‘Ze heeft gezegd dat je met ons mee mocht.’ Rhand wierp Mart een woeste blik toe, waardoor Mart zachtjes begon te grinniken. Het klonk vreemd, nu Marts gezicht zo ingevallen was. Loial rolde het stengeltje van een liefdeshartje tussen zijn vingers heen en weer. ‘Ben je bloemen gaan plukken?’ vroeg Rhand.

‘Die heb ik van Erith gekregen.’ Loial keek naar de ronddraaiende gele blaadjes. ‘Ze is echt heel knap, ook al ziet Mart dat niet.’

‘Bedoel je dat je eigenlijk toch liever niet met ons mee wilt?’ Loial schrok op. ‘Wat? O, nee. Ik bedoel, ja. Ik wil wel mee. Ze heeft me alleen een bloem gegeven. Alleen een bloem.’ Hij pakte echter een boek uit zijn zak en vleide de bloem onder de omslag. Toen hij het boek terugstopte, mompelde hij iets in zichzelf dat Rhand nog net kon horen. ‘En ze heeft ook gezegd dat ik knap was.’ Marts adem ontsnapte gierend, hij sloeg dubbel en wankelde verder terwijl hij

zijn buik vasthield. Loials wangen kregen een diepe kleur. ‘Nou ja, zij heeft het gezegd. Ik niet.’

Perijn gaf met zijn knokkels een snelle roffel op Marts hoofd. ‘Niemand heeft Mart ooit knap genoemd. Hij is gewoon jaloers.’

‘Dat is niet waar,’ zei Mart, die snel rechtop ging staan. ‘Neysa Ayellin vindt me knap. Dat heeft ze me vaak gezegd.’ is Neysa mooi,’ vroeg Loial.

‘Ze ziet eruit als een geit,’ zei Perijn minzaam. Mart stikte haast in zijn pogingen het te ontkennen.

Rhand moest ondanks alles grinniken. Neysa Ayellin was bijna even knap als Egwene. Dit leek bijna weer op vroeger, het leek bijna of ze thuis waren, dat ze de gek met elkaar staken en er niets belangrijkers ter wereld was dan een lach en een plagerij. Terwijl ze door de stad liepen, begroetten de Ogier de Oudste met een buiging of een knix terwijl ze de mensen nieuwsgierig opnamen. Het strakke gezicht van Alar weerhield ze echter van een praatje. Pas toen de mensen geen heuvels en aarden bergen meer zagen, merkten ze dat ze de stad uit waren. Ze zagen nog steeds Ogier, die bomen onderzochten of soms met een riek, zaag of bijl aan het werk waren om dode takken weg te halen bij een boom die meer licht nodig had. Ze voerden hun taak heel voorzichtig uit.

Juin voegde zich met hun paarden bij hen en Hurin kwam aangereden met Uno, de andere krijgslieden en de pakpaarden. Op dat moment wees Alar en zei: ‘Daarginds is het.’ Hun vriendschappelijke geplaag verstierf meteen.

Rhand keek verbaasd rond. De saidinpoort moest toch buiten de stedding zijn? De wegen waren met de Ene Kracht aangelegd, dus konden ze niet daarbinnen zijn gemaakt, maar nergens was een grens aangegeven. Toen besefte hij dat er een verschil bestond: het gevoel van verlies dat hij na het binnengaan van de stedding had gehad, was verdwenen. Dat veroorzaakte weer een ander soort rilling. Saidin was er weer. Wachtend.

Alar leidde hen langs een hoge eik en daar stond op een kleine open plek de grote steenplaat van de poort. De voorkant was prachtig bewerkt met in elkaar verweven ranken en bladeren van wel honderd verschillende planten. Aan de rand van de open plek hadden de Ogier een lage stenen wal gebouwd die eruitzag als een cirkel van takken. Toen Rhand dat zag, voelde hij zich niet op zijn gemak. Het duurde even voor het tot hem doordrong dat de takken nabootsingen waren van braamstruiken, doornheide, brandblad en stekeleik. Niet het soort struiken waar iemand graag in verward zou willen raken. Vlak voor de stenen wal bleef de Oudste staan. ‘De muur is een waarschuwing voor wie hier komt. Niet dat velen van ons dat doen. Ik zal hem niet passeren. Maar u mag het.’ Juin bleef nog verder weg staan dan Alar. Hij bleef maar over de voorkant van zijn jas wrijven en waagde het niet naar de saidinpoort te kijken. ‘Dank u,’ zei Verin tegen Alar. ‘De nood is groot, anders zou ik het niet hebben gevraagd.’

Rhand verstrakte toen de Aes Sedai over de stenen afscheiding stapte en de poort naderde. Loial haalde diep adem en stond in zichzelf te mompelen. Uno en de andere krijgslieden schoven heen en weer in hun zadels en maakten hun zwaarden wat losser in de schede. Op de wegen bevond zich niets waartegen een zwaard van nut was, maar zo konden ze zichzelf ervan overtuigen dat ze er klaar voor waren. Alleen Ingtar en de Aes Sedai leken kalm; zelfs Alar hield haar rok met beide handen vast.

Verin pakte het Avendesorablad en Rhand boog zich gespannen naar voren. Hij voelde de behoefte de leegte aan te nemen, om saidin te kunnen bereiken als hij die nodig had.

Het lover dat op de saidinpoort stond gebeeldhouwd, leek te bewegen in een ongevoeld briesje, de bladeren leken te ritselen toen midden in de rots een kier verscheen en de twee helften openzwaaiden. Rhand keek strak naar de kier. Ook nu was er geen dofzilveren weerspiegeling achter te zien, alleen een zwartheid die nog zwarter was dan pek. ‘Doe dicht!’ riep hij. ‘De Zwarte Wind! Doe dicht!’ Na een geschrokken blik stak Verin het drievingerige blad weer tussen de andere bladeren terug. Het blad bleef zitten toen ze haar hand terugtrok en naar de stenen wal terugliep. Zodra het Avendesorablad was teruggeplaatst, begon de poort zich onmiddellijk te sluiten. De kier verdween, ranken en bladeren smolten aaneen en verborgen het zwart van Machin Shin. Wederom was de saidinpoort slechts een stenen rotswand, hoewel de steenplaat een bijna levensechte gelijkenis van natuur nabootste.