De Grote Jacht

‘Als je weer gaat beginnen,’ mopperde Mart en Loial verbeterde zich haastig: ‘Van drie vrienden. Ik hoop dat jullie mijn vrienden zijn.’

‘Dat ben ik,’ zei Rhand gewoon en Perijn knikte. Mart lachte. ‘Hoe kan ik geen vriend zijn van iemand die zo slecht dobbelt?’ Hij stak zijn handen op toen Rhand en Perijn hem aankeken. ‘O, laat maar. Ik mag je, Loial. Je bent mijn vriend. Maar je moet niet blijven zeuren over... Ach! Soms is het even erg om bij jou te zijn als bij Rhand.’ Zijn woorden verstierven mompelend. ‘Hier in een stedding zijn we tenminste veilig.’

Rhand maakte een grimas. Hij wist wat Mart bedoelde. Hier in een stedding, waar ik niet kan geleiden.

Perijn gaf Mart een stomp tegen zijn schouder, maar toonde zijn berouw toen Mart hem met zijn uitgemergelde gezicht pijnlijk aankeek. Het eerst viel Rhand de muziek op; onzichtbare fluiten en vedels speelden een vrolijk wijsje dat door de bomen klonk en lage stemmen zongen en lachten.

Ruim het veld, maak het vlak Laat geen stoppel of onkruid staan Hier zwoegen wij, hier sloven wij, hier zullen hemelhoge bomen staan.

Bijna tegelijk besefte hij dat de enorme schaduw die hij tussen de bomen zag, zelf een boom was, met een gegroefde, torenhoge stam die een omvang had van wel twintig pas. Met open mond gleden zijn ogen omhoog door het lover van het woud, omhoog tot waar de boom zich op ruim honderd pas hoog als een reusachtige paddestoel vertakte. En daarachter stonden nog grotere bomen. ‘Bloedvuur,’ hijgde Mart. ‘Met een daarvan kun je wel tien huizen bouwen. Vijftig huizen.’

‘Een Grote Boom omhakken?’ Loial vond het schandalig en was buitengewoon boos. Zijn oren stonden strak en stijf omhoog en zijn lange wenkbrauwen hingen tot op zijn wangen. ‘Wij hakken nooit een van de Grote Bomen om. Tenzij hij doodgaat, en dat doen ze bijna nooit. Er zijn er maar weinig die het Breken hebben overleefd, maar sommige van de grootste waren in de Eeuw der Legenden jonge twijgen.’

‘Het spijt me,’ zei Mart. ‘Ik wilde alleen maar zeggen dat ze zo groot zijn. Ik zal jouw bomen niks doen.’ Loial knikte, blijkbaar tevreden gesteld.

Ze zagen nu meer Ogier tussen de bomen lopen. De meesten leken alleen maar aandacht te hebben voor de dingen waar ze mee bezig waren. Allen keken echter naar de nieuwkomers en schonken hun zelfs een vriendelijk knikje of een kleine buiging, maar niemand bleef staan of zei iets. Ze bewogen zich op een vreemde manier; op de een of andere wijze mengde een behoedzame bedachtzaamheid zich met een bijna kinderlijk zorgeloos plezier. Ze kenden zichzelf, hielden van wie ze waren, hielden van deze plaats en leken in vrede met zichzelf en met alles om hen heen te leven. Rhand merkte dat hij ze benijdde.

De Ogiermannen waren bijna allemaal net zo lang als Loial, maar de oudere mannen waren gemakkelijk te herkennen. Zonder uitzondering hadden zij snorren die even lang waren als hun afhangende wenkbrauwen en ringbaarden. Alle jongeren waren net als Loial gladgeschoren. Vele mannen liepen rond in hemdsmouwen en hadden schoppen, houwelen of zagen en emmers aarde bij zich. De anderen droegen eenvoudige jassen die tot de hals toe waren dichtgeknoopt en als een korte rok om hun knieën fladderden. De vrouwen leken een voorkeur te hebben voor geborduurde bloemen en vele droegen ook bloemen in het haar. De jongere vrouwen hadden alleen borduursel op hun mantel, maar de oudere vrouwen hadden ook borduurwerk op hun gewaden, terwijl de kleding van sommige vrouwen met grijs haar van hals tot zoom bloemen en ranken vertoonde. Een handvol Ogier, voor het grootste deel vrouwen en meisjes, leek bijzonder veel aandacht voor Loial te hebben. Die keek strak voor zich uit, en naarmate ze verder liepen, spitsten zijn oren zich steeds vaker.

Geschrokken zag Rhand een Ogier schijnbaar uit de grond oprijzen, uit een van de grasheuvels met wilde bloemen die hier overal tussen de bomen verspreid lagen. Toen zag hij vensters in de heuvels en een Ogiervrouw die achter een van de ramen blijkbaar een deegbodem aan het uitrollen was en hij besefte dat hier de Ogierhuizen stonden. De kozijnen waren van steen, maar ze vertoonden niet slechts natuurlijke vormen, ze leken ook gedurende vele geslachten door wind en water gevormd te zijn.