De Grote Jacht

‘Ik bedoelde er niks mee,’ protesteerde Mart. ‘Alleen... Bloedvuur. Ingtar zegt dat je het bent. Masema zegt dat je het bent. Urien zou je neef kunnen zijn en als Rhian een lange rok aantrekt en zegt dat ze je tante is, zou je het zelf ook geloven. O, goed, goed. Kijk me niet zo aan, Perijn. Als hij wil zeggen dat hij het niet is, best dan. Wat maakt het trouwens uit?’ Perijn schudde het hoofd. Ogiermeisjes brachten water en handdoeken om hun gezicht en handen te wassen en kaas, vruchten en wijn in tinnen bekers die net te groot waren om lekker in de hand te liggen. Er verschenen ook andere Ogiervrouwen en ze droegen allemaal een gewaad met borduursel. Ze verschenen een voor een, een stuk of tien, en allen kwamen vragen of alles in orde was en of ze iets nodig hadden. En echt iedereen schonk Loial vlak voor ze weggingen alle aandacht. Hij gaf heel beleefd antwoord, maar in de kortste zinnen die Rhand ooit van hem had gehoord, terwijl hij rechtop stond, met een in hout gebonden boek als een schild voor de borst. Als ze vertrokken, dook hij weg in zijn stoel met het boek vlak voor zijn gezicht. De afmetingen van de boeken in het huis waren niet aan mensen aangepast. ‘Moet u die lucht ruiken, heer Rhand,’ zei Hurin terwijl hij met een glimlach zijn longen vulde. Zijn voeten bungelden van een van de stoelen aan de tafel. Hij zwaaide ze als een jongetje heen en weer. ‘Ik ken veel plaatsen die geen slechte geur hebben, maar deze hier... Heer Rhand, ik denk niet dat hier ooit één moord heeft plaatsgevonden. Ik denk dat zelfs niemand hier ooit gewond is geraakt, tenzij per ongeluk.’

‘Men neemt aan dat de steddings voor iedereen veilig zijn,’ zei Rhand. Hij stond naar Loial te kijken. ‘Dat zeggen de verhalen tenminste.’ Hij slikte een laatste stukje kaas door en liep naar de Ogier toe. Mart volgde hem met een beker in de hand. ‘Wat is er aan de hand, Loial?’ vroeg Rhand. ‘Al vanaf het moment dat we hier kwamen, ben je zo zenuwachtig als een kat in een hondenhok.’

‘O, niets,’ zei Loial en loerde vanuit zijn ooghoeken ongerust naar de deur.

‘Ben je bang dat ze ontdekken dat je zonder toestemming van jouw Ouderen uit stedding Shangtai bent vertrokken?’ Loials ogen schoten heen en weer en de toefjes op zijn oren trilden. ‘Zeg dat niet,’ siste hij. ‘Niet waar iedereen het kan horen. Als ze dat ontdekken...’ Met een diepe zucht schoof hij in zijn stoel achteruit en keek van Rhand naar Mart. ‘Ik weet niet hoe mensen het doen, maar bij de Ogier... Als een meisje een jongen ziet die ze leuk vindt, gaat ze naar haar moeder. Of soms ziet de moeder iemand die volgens haar geschikt is. In ieder geval, als ze het eens zijn, gaat de moeder van het meisje naar de moeder van de jongen en voor de jongen het goed en wel beseft, is zijn bruiloft helemaal geregeld.’

‘Heeft de jongen daar helemaal niets in te zeggen?’ vroeg Mart ongelovig.

‘Niets. De vrouwen zeggen altijd dat als het aan ons lag, wij ons hele leven getrouwd zouden zijn met de bomen.’ Loial verschoof in de stoel en grijnsde. ‘De helft van onze bruiloften vindt plaats tussen steddings. Groepen jonge Ogier trekken van stedding naar stedding, zodat ze kunnen rondkijken en gezien worden. Als ze ontdekken dat ik zonder toestemming Buiten ben, zullen de Ouderen bijna zeker beslissen dat ik een vrouw nodig heb om wat bezadigder te worden. Voor ik het weet, sturen ze een bericht naar mijn moeder in stedding Shangtai. Dan komt zij hierheen en regelt een bruiloft voor me voor ze het stof van de reis heeft weggewassen. Ze heeft steeds gezegd dat ik te haastig ben en een vrouw nodig heb. Ik denk dat ze al voor mijn vertrek aan het rondkijken was. En welke vrouw ze ook voor me kiest... tja, geen enkele vrouw zal mij naar Buiten laten gaan tot ik wat grijs in mijn baard heb. De vrouwen zeggen altijd dat geen enkele man naar Buiten mag voor hij bezadigd genoeg is om zich te kunnen beheersen.’

Mart lachte bulderend, zodat alle hoofden zich omdraaiden, maar toen Loial verwoed gebaarde, praatte hij zachtjes. ‘Bij ons kiezen de mannen, en geen enkele vrouw kan een man tegenhouden als hij iets wil doen.’

Rhand dacht diep na en herinnerde zich hoe Egwene hem achterna was gaan lopen toen ze allebei nog klein waren. Toen kreeg vrouw Alveren ook meer dan gewone belangstelling voor hem, meer dan voor elke andere jongen. Daarna dansten sommige meisjes op feestdagen wel met hem en anderen niet, en de eersten waren altijd vriendinnen van Egwene, terwijl de tweede groep meisjes waren die Egwene niet mocht. Hij meende zich ook nog te herinneren dat vrouw Alveren Tham apart had genomen – mompelend dat ze liever met Thams vrouw had gepraat! – en daarna hadden Tham en alle anderen net gedaan alsof hij en Egwene een paar vormden, ook al hadden ze nooit geknield in de vrouwenkring hun belofte uitgesproken. Hij had er zo nooit eerder over gedacht. Hij had altijd de indruk gehad dat alles tussen Egwene en hem heel gewoon was en dat was dat.