De Grote Jacht

Egwene werd bang als hij in zo’n stemming was, want er gebeurden soms vreemde dingen als hij op z’n ergst was. Onweer dat ze niet had gehoord als ze naar de wind luisterde, bosbranden in de wouden. Maar ze hield van hem, verzorgde hem en voorkwam zijn krankzinnigheid, al mompelden sommigen dat Rhand Altor gek en gevaarlijk was.

Toen ze stierf, zat hij eenzaam lange uren aan haar graf en de tranen doorweekten zijn grijze baard. Zijn ziekte keerde terug en hij teerde weg. Hij verloor de laatste twee vingers van zijn rechterhand en een van zijn linkerhand. Zijn oren waren nog maar littekens en de mensen mompelden dat hij naar bederf stonk. Zijn zwartgalligheid werd dieper.

Maar toch, toen het sombere nieuws kwam, weigerde niemand hem aan zijn zijde. Trolloks en Schimmen en ongehoorde monsters stroomden de Verwording uit en de nieuwe meesters van de wereld werden teruggeworpen, ondanks alle legers die zij in het veld brachten. Dus pakte Rhand de boog op – hij had nog net genoeg vingers om te kunnen schieten – en hinkte mee met diegenen die optrokken naar het noorden, naar de Taren. Mannen uit ieder dorp, van iedere boerderij en uit iedere uithoek van Tweewater, met hun bogen, bijlen en lansen, met hun zwaarden die op zolders hadden liggen roesten. Rhand droeg ook een zwaard, met een reiger op de kling, dat hij na Thams dood had gevonden, hoewel hij niet eens wist hoe hij het moest gebruiken. Ook de vrouwen trokken op, met op hun schouder een allegaartje aan wapens. Ze trokken samen met hun mannen op. Sommigen zeiden lachend dat ze het vreemde gevoel hadden dit al eerder te hebben gedaan.

En aan de Taren stootte het volk van Tweewater op de indringers, eindeloze rijen Trolloks, aangevoerd door de Schimmen uit hun nachtmerries, onder een dodelijk zwarte banier die het licht leek op te slokken. Rhand zag die banier en dacht dat de waanzin hem weer in haar greep had. Het leek hem of hij hiervoor was geboren, om die banier te bestrijden. Hij schoot al zijn pijlen erop af, zo recht als zijn kunde en de leegte hem toestonden en gaf niets om de Trolloks die zich over de Taren heen vochten, om de mannen en vrouwen die naast hem stierven. Een Trollok doorstak hem en drong jankend naar bloed dieper in Tweewater door. Terwijl hij op de oever van de Taren lag en zag hoe de hemel midden op de dag donker leek te worden en zijn adem steeds trager ging, hoorde hij een stem zeggen: Wederom heb ik gewonnen, Lews Therin. Flikker.

De pijl en cirkel vervormden tot parallelle kronkellijnen en moeizaam herstelde hij het teken. Verins stem: ‘... in orde. Er gaat...’ De Kracht raasde rond. Flikker.

Tham probeerde Rhand te troosten toen Egwene ziek werd en net een week voor hun trouwen stierf. Nynaeve probeerde het ook, maar ze was zelf ontzet, want ondanks al haar kunde had ze geen flauw benul waar het meisje aan gestorven was. Rhand had buiten Egwenes huis gezeten toen ze stierf en er leek geen plekje in Emondsveld te bestaan waar hij heen kon om haar gillen niet langer te horen. Hij wist dat hij niet kon blijven. Tham gaf hem een zwaard met een reiger. Hij zei niet hoe een schaapherder in Tweewater aan zo’n wapen was gekomen, maar hij leerde Rhand wel hoe hij het moest gebruiken. Op de dag van Rhands vertrek gaf Tham hem een brief waarmee hij bij het Illiaanse leger kon komen. Tham omhelsde hem en zei: ik heb nooit een andere zoon gehad of gewild. Kom terug met een vrouw, zoals ik heb gedaan, als dat mogelijk is, zoon, maar kom in ieder geval terug.’

In Baerlon werden zijn geld, zijn aanbevelingsbrief en bijna zijn zwaard gestolen. Hij ontmoette een vrouw die Min heette, die hem zulke gekke dingen over zichzelf vertelde dat hij uiteindelijk de stad verliet om haar te ontlopen. Ten slotte brachten zijn omzwervingen hem naar Caemlin en daar verdiende hij door zijn zwaardkunst een plaatsje in de koninginnegarde. Af en toe merkte hij dat hij naar de erfdochter, Elayne, stond te staren, en op die momenten zat hij boordevol vreemde gedachten dat dit alles niet was zoals het behoorde te zijn, dat er nog meer dan dit leven zou moeten zijn. Elayne keek natuurlijk niet naar hem; ze trouwde met een Tyreense prins, hoewel dat haar blijkbaar niet gelukkig maakte. Rhand was een gewone gardist, een voormalige schaapherder uit een dorpje dat zo ver weg lag in het westen, dat slechts enkele lijnen op een kaart het bij het rijk Andor lieten horen. Bovendien had hij een slechte naam, als een man van gewelddadige buien.