De Grote Jacht

Een soldaat onderzocht Fajin ruw, maar hij duldde het zwijgend. Het viel hem op dat de officier en de twee soldaten die de kist oppakten, hun zwaarden en dolken afgaven voordat ze naar binnen gingen. Alles wat hij over deze mensen kon leren, hoe weinig ook, kon helpen, hoewel hij alle vertrouwen in zijn plan had. Hij was altijd zelfverzekerd, helemaal als hoge heren een aanslag van hun eigen volgelingen vreesden.

Toen ze door de deuropening gingen, keek de officier hem verbaasd aan en even vroeg Fajin zich af waarom. Natuurlijk, de beesten. Wat ze ook waren, ze waren beslist niet erger dan Trolloks en niets vergeleken met een Myrddraal. Hij had ze niet de moeite van een tweede blik waard gevonden. Het was nu te laat om te doen alsof hij er bang voor was. Maar de Seanchaan zei niets en leidde hem verder het huis in.

Onverwachts moest Fajin met zijn gezicht op de vloer neerknielen in een kamer zonder meubels behalve kamerschermen die de muren verborgen, terwijl de officier hoogheer Turak inlichtte over hem en zijn geschenk. Dienaren brachten een tafel voor de kist naar binnen, zodat de hoogheer niet hoefde te bukken. Alles wat Fajin van hen zag, waren bedrijvige sloffen. Vol ongeduld wachtte hij. Uiteindelijk zou er een tijd komen waarin niet hij degene was die boog. Toen werden de soldaten weggestuurd en mocht Fajin opstaan. Dat deed hij langzaam terwijl hij de hoogheer opnam, met zijn geschoren hoofd, zijn lange vingernagels en zijn blauwzijden gewaad met brokaatbloemen. Hij bestudeerde ook de man die naast hem stond, die de ongeschoren helft van zijn lichte haar in een lange vlecht droeg. Fajin was er zeker van dat de kerel in het groen, hoe machtig ook, slechts een dienaar was, maar dienaren konden nuttig zijn, vooral als zij bij hun meester in hoog aanzien stonden. ‘Een schitterend geschenk.’ Turak sloeg zijn ogen op van de kist en keek Fajin aan. Er dreef een geur van rozen van de hoogheer naderbij. ‘Maar onherroepelijk dient de vraag zich aan: hoe komt iemand als u aan een kist die vele lagere heren zich niet kunnen veroorloven? Bent u een dief?’

Fajin trok aan zijn versleten, niet al te schone mantel. ‘Soms, hoogheer, dient een man zo te verschijnen dat hij minder lijkt dan hij is. Mijn huidige sjofele voorkomen gaf mij de kans dit naar u toe te brengen zonder lastig gevallen te worden. Deze kist is oud, hoogheer, zo oud als de Eeuw der Legenden, en hij bevat een schat die slechts weinigen hebben aanschouwd. Spoedig, heel spoedig, hoogheer, zal ik in staat zijn de kist te openen en u datgene te geven dat u in staat stelt dit land te veroveren. Zo ver als u wenst, tot aan de Rug van de Wereld, de Aielwoestenij, de landen erachter. Niets kan u weerstaan, hoogheer, als ik...’ Hij zweeg toen Turak zijn vingers over de kist liet glijden.

‘Ik heb kisten als deze gezien, kisten uit de Eeuw der Legenden,’ zei de hoogheer, ‘hoewel geen zo fraai als deze. Ze kunnen alleen geopend worden door iemand die het mechaniek kent, maar ik... aha!’ Hij drukte tussen de versierde krullen en knoppen. Er klonk een scherpe ‘klik’ en hij sloeg het deksel open. Een flits van wat teleurstelling kon zijn, gleed over zijn gezicht.

Fajin beet de binnenkant van zijn wang tot bloedens toe om een snauw te onderdrukken. Dat hijzelf de kist niet open had kunnen krijgen, verslechterde zijn onderhandelingspositie. Toch kon de rest nog steeds verlopen zoals hij het had bedacht, mits hij enig geduld bezat. Maar hij was al zo lang geduldig gebleven. ‘Dit zijn schatten uit de Eeuw der Legenden?’ zei Turak en nam er met de ene hand de gedraaide Hoorn en met de andere de kromme dolk met de robijn in zijn gouden greep uit. Fajin perste zijn handen tot vuisten in zijn zij om de dolk niet te grijpen. ‘De Eeuw der Legenden,’ herhaalde Turak zacht, terwijl hij met de punt van de dolk het zilveren schrift volgde dat was ingelegd rond de gouden beker van de Hoorn. Zijn wenkbrauwen gingen verbaasd omhoog. Het was de eerste keer dat Fajin iets uit Turaks gezicht kon opmaken, maar het volgende ogenblik stond dat weer even kalm als tevoren. ‘Heb je enig idee wat dit is?’

‘De Hoorn van Valere, hoogheer,’ zei Fajin gladjes. Hij zag met genoegen hoe de mond van de man met de vlecht openviel. Turak knikte bij zichzelf.

De hoogheer wendde zich af. Fajin knipperde met zijn ogen en wilde iets zeggen, maar de blonde man maakte een kort gebaar, waarna Fajin de hoogheer zwijgend volgde.

Ze kwamen in een ander vertrek, waar alle oorspronkelijke meubels vervangen waren door kamerschermen en een enkele stoel, die tegenover een hoge, ronde kast stond. Turak hield nog steeds de Hoorn en de dolk vast, keek naar de kast en wendde zijn blik af. Hij zei niets, maar de andere Seanchaan deelde snel bevelen uit en enkele ogenblikken later verschenen er mannen uit een deur achter een van de schermen, gekleed in simpele wollen kledij. Ze droegen een tweede kleine tafel. Achter hen aan kwam een jonge vrouw met haar dat zo licht was dat het wel wit leek. Ze had haar armen vol met kleine, gepolijste, houten standaards van verschillende grootte en vorm. Haar gewaad was van witte zijde en zo dun dat Fajin haar lichaam er duidelijk doorheen zag schemeren, maar hij had alleen oog voor de dolk. De Hoorn diende een doel, maar de dolk was een deel van hemzelf.