Een Kroon van Zwarden

‘Er zijn veel zaken waarover we moeten spreken, Morgase, maar bij ons eerste gesprek zal ik kort zijn. Wij Seanchanen zijn teruggekeerd om weer op te eisen wat de erfgenamen van de Hoge Koning Artur Paendrag Tanreall ontstolen werd.’ Het genoegen over de kaf in haar stem ging over in een ander soort genoegen, waarin zowel verwachting als zekerheid doorklonken, terwijl ze Morgases gezicht nauwlettend in het oog hield. ‘Wat van ons was, zal wederom van ons zijn. De waarheid is dat het altijd van ons geweest is; een dief verwerft nimmer het eigendomsrecht. Ik ben begonnen met Tarabon. Vele edelen van dat land hebben al gezworen om te gehoorzamen, te wachten en te dienen. Het zal niet lang duren of iedereen zal dat hebben gedaan. Hun koning – ik kan me zijn naam niet meer herinneren – stierf na zijn tegenstand. Als hij geleefd had, in opstand tegen de Kristallen Troon en niet eens van het Bloed zijnde, zou hij gespietst zijn. Zijn familie was onvindbaar en kon geen eigendom worden gemaakt, maar er zijn een nieuwe koning en een nieuwe panarch, die trouw hebben gezworen aan de keizerin – moge zij eeuwig leven – en aan de Kristallen Troon. De schurken zullen weggevaagd worden; niet langer zal er onderlinge krijg of honger in Tarabon zijn, de mensen zullen beschut zijn onder de vleugels van de keizerin. Nu ga ik met dit alles in Amadicia beginnen. Weldra zullen allen knielen voor de keizerin, moge zij eeuwig leven, de rechtstreekse afstammelinge van de grote Artur Haviksvleugel.’

Als het meisje niet met het dienblad was weggegaan, zou Morgase haar kom hebben teruggezet. Het donkere oppervlak van de kaf vertoonde geen enkele rimpeling, maar veel van wat die vrouw bralde, zei haar helemaal niets. Keizerin? Seanchanen? Een jaar of zo terug waren er wilde geruchten geweest dat de legers van Artur Haviksvleugel van over de Arythische Oceaan waren teruggekeerd, maar alleen de meest lichtgelovigen zouden het hebben geloofd, en ze betwijfelde of zelfs de grootste praatjesmakers op de markt het verhaal nog wel rondvertelden. Kon het waar zijn geweest? Ze begreep er in elk geval meer dan genoeg van.

‘Allen eren de naam van Artur Haviksvleugel, Suroth...’ – de vrouw met het scherpe gezicht wilde boos iets zeggen, maar zweeg na een beweging van een blauw genagelde vinger van de Hoogvrouwe – ‘... maar zijn tijd is reeds lang voorbij. Elk land hier heeft een lange voorgeschiedenis. Geen enkel land zal zich overgeven aan u of uw keizerin. Zelfs als u een deel van Tarabon heeft ingenomen... ’ – Suroth zoog sissend haar adem naar binnen en haar ogen vonkten – ‘... vergeet dan niet dat het een geplaagd land is, innerlijk verdeeld. Amadicia zal niet zo gemakkelijk vallen, en vele landen zullen te hulp snellen als zij van dit alles horen.’ Kón het waar zijn? ‘Met hoevelen u ook bent, u zult ons geen gemakkelijke prooi vinden. Wij hebben al eerder grote gevaren gekend en die overwonnen. Ik raad u aan vrede te sluiten voor u wordt verpletterd.’ Morgase dacht aan de Kracht die in de nacht had gewoed en vermeed naar de... damane te kijken. Werden ze zo genoemd? Het kostte haar veel moeite om haar lippen niet te bevochtigen.

Suroth glimlachte opnieuw als van achter een masker. Haar ogen schitterden als geslepen stenen. ‘Iedereen moet keuzes maken. Sommigen zullen verkiezen te gehoorzamen, te wachten en te dienen; zij zullen hun landen besturen in naam van de keizerin, moge zij eeuwig leven.’ Ze hief een hand van haar kom en gebaarde licht met haar lange nagels, en de vrouw met het scherpe gezicht blafte: ‘Thera! Houdingen van de Zwaan!’

Om de een of andere reden verstrakte Suroths mond. ‘Niet de Zwaan, Alwhin! Blinde dwaas!’ siste ze half binnensmonds, hoewel haar tongval het moeilijk te verstaan maakte. Onmiddellijk was de bevroren glimlach weer terug.

Opnieuw kwam het dienstmeisje overeind van haar plekje bij de muur. Ze rende op een vreemde manier, op haar tenen en met haar armen gestrekt naar achteren, naar het midden van de vloer. Boven op de vlammende zon, op het teken van de Kinderen van het Licht, begon ze aan een soort trage, strakke dans. Haar armen gingen omhoog als vleugels en bogen weer terug. Ze draaide zich om, liet haar linkervoet naar voren glijden en boog zich met gestrekte armen over de knie, alsof ze om hulp riep, totdat armen, lichaam en linkerbeen één gestrekte schuine lijn vormden. Haar dunne witte kleed maakte het geheel buitengewoon onbetamelijk. Morgase voelde dat haar wangen tijdens de dans – als je het zo kon noemen – begonnen te gloeien.

‘Thera is nieuw en nog niet goed geoefend,’ mompelde Suroth. ‘De gestalten worden het vaakst uitgevoerd met tien of twintig da’covale tezamen, mannen en vrouwen die gekozen worden vanwege de pure schoonheid van hun lijnen, maar soms is het aardig om slechts een enkele te zien. Het is heel plezierig om mooie dingen te bezitten, niet?’ Morgase fronste. Hoe kon iemand een persoon bezitten? Suroth had eerder gesproken over ‘iemand tot eigendom maken’. Ze kende de Oude Spraak maar het woord da’covale was haar niet bekend; na diep nadenken echter kwam ze op ‘persoon die eigendom is’. Het was stuitend. Vreselijk. ‘Ongelooflijk,’ zei ze droog. ‘Misschien zou ik u moeten verlaten, opdat u kunt genieten van de... dans.’