Migotliwy swiat

Dźwięk ścichł, lecz po chwili znowu rozległo się aksamitne, głuche dźwięczenie. Wartownik zamarł. Każdy, kto w tej chwili patrzyłby na niego z boku, mógłby pomyśleć, że pociągając nosem czuje jakiś przyjemny zapach, który rozchodzi się nie wiadomo skąd. Krew uderzyła mu do głowy. Nic nie rozumiejąc, dziwiąc się i denerwując, ostrzegawczo stuknął kluczem w drzwi i krzyknął:

— Hej, uważaj tam! Ostatni raz mówię, jeśli masz schowane pieniądze, to zgłoś o tym władzy i oddaj. Nie wolno trzymać pieniędzy w celi.

Jego głos przypominał ładne, monotonne czytanie; radośnie drgnęło serce; cały rój dziwnych myśli podobnych do ludzkich masek wdarł się do uśmiechającego się w napięciu tłumu i zmącił nastrój. Wartownik zaczął zasypiać, ale chór potęgujących się i mamiących głosów namiętnie szeptał: „Patrz, słuchaj, dowiedz się! Patrz, słuchaj, dowiedz się!”

Ledwie dysząc przestąpił kilka razy z nogi na nogę, był niezdecydowany, stropiony i zdenerwowany.

Ponownie rozległ się równy, miękki, zniewalający duszę głos więźnia:

— Mówisz, że trzeba oddać pieniądze władzom? Ale co zrobić, gdy mam pełny wór złota? A złoto mam nie takie, jakim ty płacisz sklepikarzowi, lecz zupełnie inne. Za nie możesz kupić wszystko i wszędzie. Oto jestem tu, zamknięty w murach i przywiązany do łańcucha jak nikczemny złoczyńca, a moje złoto wciąga przez mury inne cudowne i rzadkie rzeczy. Zajrzyj do mnie. Teraz nie poznasz mojej celi, podłoga jest wyścielona dywanem. Olbrzymi stół stoi pośrodku, a na nim karafki, butelki, dzbany, srebrne puchary i pozłacane szklanki. Na każdej szklance jest delikatny wzór kwiatów przypominający senne przywidzenie. Zostały przywiezione z Wenecji. Szkarłat wina miesza się w nich ze złotymi kwiatami. Na obrusie w srebrnych koszykach leży pulchny jak zaspany policzek chleb. Wiśnie i winogrona, rudawe pomarańcze i śliwy są z lekka pokryte szaroniebieskim nalotem przypominającym szron. Są także sery wypełnione jakby złotym masłem, hiszpańskie cygara, szynka z śnieżnobiałą żyłką muśniętą sokiem poziomkowym, pieczone kury i tort, jak gdyby najprawdziwsza koronka ze słodyczy w czekoladzie, a wszystko to razem wzięte pomieszane, poprzestawiane. Już całą noc trwa uczta i bynajmniej nie jestem tu sam. Moje złoto pomimo murów wciągnęło i posadziło tu piękne dziewczęta, posłuchaj, jak dźwięczą ich gitary, oto jedna z nich cudownie się śmieje. Jest jej wesoło, mrugnęła do mnie! Jak gdyby z daleka brzęknęła struna i wartownik drgnął. Już nie zauważył tego, że oddychając gorąco i ciężko z bijącym sercem przekracza próg pomieszczenia, skąd dolatuje śmiech rozsypany pośród melodii niewidzialnych instrumentów.

— Matko Boska, pomóż mi! — drżącymi wargami wyszeptał wartownik. — Jestem zaczarowany, ja zginąłem!

Ale trwożne myśli ani nie zmartwiły go, ani też nie przestraszyły; pojawiły się jak obce i znikły zarazem.

— Otwórz więc, otwórz! — rozległ się kobiecy głos, sam dźwięk którego zawierał już całą cudowność i grację osoby mówiącej tak subtelnie i namiętnie. Wartownik jak w malignie wyciągnął rękę, odciągnął zasuwę i otworzył zasłonę okienka w drzwiach; zaglądnął do środka. Zalała go mgła tryumfującej pstrokacizny; wewnątrz złociły się kwiaty i barwne twarze, ale coś przeszkadzało obejrzeć celę dokładnie; patrzyło się jakby przez gazę lub mgłę. Ponownie rozległy się wyraźne dźwięki strun — pełne miłości, tęsknoty i upojenia, zaklinały duszę i ujarzmiały.

— Stój, ja zaraz… — wyjąkał wartownik otwierając drzwi drżącymi rękami; ale nie on to powiedział, lecz ten, kto był zaklęty w nim kieratem życia — zmartwychwstały zmarły — Dziecię — Olbrzym Radosnej Przyrody.

— A co to pan wyrabia? — mamrotał wartownik, wchodząc do celi. — Tak nie można, no cóż, posiedzę tutaj, ale niech pan przestanie rozrabiać.

Dopiero wówczas rozejrzał się baczniej wokoło, i ciężko runęła nań szara, więzienna pustka; podobnie jak wiatr rozpędzając dym pokazuje w znikających, zwiewnych i dziwnych formach najzwyklejszą perspektywę dachów, tak też on nagle dostrzegł puste łóżko z kawałkami łańcucha i prześwit w żelaznej kracie. Stał sam pośrodku, a obok nie było ani żywej duszy. Drud, skoczywszy nad głową wartownika w otwarte drzwi, prześliznął się pod sufitem olbrzymiego korytarza i pokonując zygzakiem zakręty, przeleciał omijając kilka kręconych schodów w główny szyb więziennej budowli. Nie miał żadnego planu, mknął zgodnie z otwierającą się pustką. Nagle spojrzał w górę i znalazł wyjście, tam — w górze, jedyne właściwe wyjście dla Druda. Wzbił się jeszcze wyżej z siłą, która nadała jego ruchom energię przypominającą szybkie machnięcie pałką. Wartownik na drugim piętrze aż przysiadł, inny na czwartym piętrze odskoczył i przywarł pobladły do ściany. Potem obaj krzyknęli. Drud niemal równocześnie z ich nieskoordynowanymi ruchami, zakrywszy głowę, rękami, przebił szklaną kopułę gmachu, którego oświetlony dach zaczął coraz bardziej opadać w dół, gasnąc i malejąc w miarę jak on nabierał wysokości. Odłamki szkła trzepotały w oświetlonej głębi szybu i rozpryskiwały się w dole, a zbieg sunąc szybciej niż spadające szkło znalazł się na wysokości dwadzieścia razy większej.