Migotliwy swiat

— Dostałam je przypadkowo, prawie cudem i to w ostatniej chwili przed wyjazdem; osoba, która mi je wręczyła, zapewniała, że nie ma lepszego narzędzia tego rodzaju.

Drud wziął podarek, patrząc na Runę tak uważnie, że aż stropiła się.

— Biorę — powiedział — dziękuję, jestem zaskoczony. Kim pani jest, cudowny gościu?

— Należę do tej grupy ludzi, która jest silna dzięki stosunkom i bogactwom; wszystko jest mi na ziemi dostępne. Byłam w cyrku. Od tego pamiętnego wieczoru, niech pan o tym pamięta i rozbuduje w sobie to, czego nie zdążę opowiedzieć — minęły dwie noce, ale one są warte stulecia. Przyszłam do pana powodowana jego niezwykłą siłą; los mnie tu przywiódł. Jestem z tych, którzy wierzą w siebie. Nie mam drobnych planów, mizernych zamiarów, skrytych czy podstępnych myśli. Chcę poznać pana w nieskrępowanej i wyczerpującej rozmowie tam, gdzie ją pan wyznaczy. Czuję, że obudził pan we mnie jedną z tych sił, którymi dysponuje; cel jeszcze nie jest jasny, ale wielki. Zapewne ma pan cele, które nie są mi znane — wszystko należy wyjaśnić podczas następnego spotkania. Wiele chciałabym powiedzieć, ale teraz nie znajduję ani odpowiednich słów, ani gestów. Pojawią się one później. Najważniejsze to — chciałabym wiedzieć, gdzie mogła bym odnaleźć pana.

Roznamiętniała się powoli od wewnątrz, jak obłok ulegający z wolna blaskowi słońca. Jej piękność znalazła teraz swój najwyższy wyraz w pozie, którą przybrała, w bezgranicznie śmiałym spojrzeniu i czystym, dźwięczącym głosie. Wydawało się, że to obrazy poematu, wysłuchanego w mrocznej samotności, coraz bardziej subtelne, coraz bardziej promiennie ogarniają duszę, zniewalając ją jasnym wcieleniem cudownych tajemnic; i Drud zrozumiał, że w tym świecie, który porzucił, nie spotkał bardziej zniewalającej siły kobiecego uniesienia.

Chciała znowu mówić, ale powstrzymał ją ruchem skutych rąk.

— A więc to pani — z przekonaniem powiedział, to pani i nikt inny krzyknął wówczas do mnie. Nie dosłyszałem słów. Runa Beguem — kobieta niosąca wyzwolenie, z taką odwagą niosąca wyzwolenie, może żądać wszystkiego, nawet życia. Chociaż jest coś ważniejszego. Ale czas biegnie. Spotkamy się. Jutro zniknę, a wieczorem zjawię się u pani; te łańcuchy, które upodobniają mnie do psa lub niebezpiecznego wariata, były jedyną przeszkodą, ale pani pokonała ją. O tak! Tu mnie pilnują. Specjalnie postawiony wartownik jest zawsze przy drzwiach i ma rozkaz mnie zabić, jeśli zajdzie konieczność. Ale… co pani zamyśliła? Jedno jest pewne: wystarczy tylko zapragnąć, a ja znam drogę, i cała ludzkość wkroczyłaby w krainę Kwitnących promieni, zmiatając przeszłość spod nóg swoich bez żadnego westchnienia.

— Zrobiłam wszystko, co mogłam, dowiedziałam się, co trzeba, teraz odchodzę, ale nie zostawiam pana samego. Niech pan ucieka. Do widzenia!

— Niech Bóg błogosławi panią — powiedział Drud — to nie słowa wdzięczności, ale życzenie mego serca.

Uśmiechnęła się całym obliczem, jak człowiek, którego radość wypełniła całą istotę. Nie będąc w stanie wyciągnąć ręki, Drud uniósł obie — związane i rozdzielone kajdanami. Uścisnął wyciągnięte ręce Runy, miękko potrząsnął i dziewczyna oddaliła się.

W tym momencie, jak gdyby oboje odgadli kończący się czas wizyty, skrzypnęły i otworzyły się drzwi; na progu zjawił się naczelnik, chowając zegarek:

— Czas minął, odprowadzę panią.

Runa skinęła głową. Wyszła z więzienia i powróciła do swego powozu.

Gdy długo spogląda się na jasno płonący ogień, a potem odwróci spojrzenie w ciemność, to zachowuje ono utrwalony blask węgli, jego zwiewne jaśnienie. Runa powracając pośród budynków i ulic nie przestawała widzieć więzienia.