Trzej muszkieterowie

— Oczywiście, czy nie wiesz, że wszędzie bywamy razem, że wśród muszkieterów i gwardzistów, na dworze i w mieście nazywają nas Atos, Portos i Aramis albo trzej nierozłączni? Zresztą, jako że przybywasz z Dax[*] czy z Pau[*]...

— Z Tarbes — rzekł d’Artagnan.

— Możesz więc nie wiedzieć o tym — rzekł Atos.

— Na honor — powiedział d’Artagnan — pięknie was nazywają, panowie; jeśli moja przygoda nabierze rozgłosu, dowiedzie przynajmniej, że wasza przyjaźń nie opiera się na przeciwieństwach.

Tymczasem Portos zbliżył się i powitał Atosa skinieniem ręki, potem odwrócił się w stronę d’Artagnana i stanął jak wryty.

Zaznaczmy mimochodem, że zmienił pendent i nie miał już na sobie płaszcza.

— Ach — zawołał — cóż to znaczy?

— Biję się właśnie z tym panem — rzekł Atos wskazując ruchem ręki d’Artagnana i witając zarazem Portosa.

— I ja biję się z tym panem — rzekł Portos.

— Ale dopiero o pierwszej — odparł d’Artagnan.

— I ja biję się z tym panem — rzekł Aramis, zbliżając się do nich.

— Ale dopiero o drugiej — powiedział d’Artagnan równie spokojnie jak przedtem.

— Ale dlaczego się bijesz, Atosie? — zapytał Aramis.

— Na honor, sam dobrze nie wiem, uraził mnie w ramię. A ty, Portosie?

— Na honor, biję się, bo się biję — odparł Portos z rumieńcem na twarzy.

Atos, którego uwagi nic nie uchodziło, ujrzał lekki uśmiech na ustach Gaskończyka.

— Posprzeczaliśmy się w sprawach stroju — rzekł młodzieniec.

— A ty, Aramisie? — zapytał Atos.

— Ja biję się z przyczyn natury teologicznej — odparł Aramis, prosząc gestem d’Artagnana o zachowanie w tajemnicy przyczyny pojedynku.

Atos ujrzał, jak uśmiech znów pojawił się na ustach d’Artagnana.

— Doprawdy? — rzekł.

— Tak, chodzi o ustęp ze świętego Augustyna, co do którego nie byliśmy zgodni.

— To pewna, że temu chłopcu nie zbywa na dowcipie — mruknął Atos.

— A teraz, kiedy jesteście już wszyscy, panowie, pozwólcie, że was przeproszę.

Gdy powiedział słowo “przeproszę”, chmura przemknęła przez czoło Atosa, pogardliwy uśmiech prześliznął się po ustach Portosa, a przeczący gest był odpowiedzią Aramisa.

— Nie zrozumieliście mnie, panowie — rzekł d’Artagnan unosząc głowę; na jego twarzy igrał teraz promień słońca, złocąc rysy delikatne i dumne — przepraszam was na wypadek, gdybym nie mógł spłacić mego długu wobec was wszystkich, jako że pan Atos ma prawo zabić mnie pierwszy, co umniejsza znacznie twoje szansę, panie Portosie, i przekreśla niemal zupełnie twoje, panie Aramisie. A zatem, panowie, przepraszam was raz jeszcze, ale tylko za to... i stawajmy!

Przy tych słowach d’Artagnan ruchem nadzwyczaj rycerskim wyciągnął swą szpadę z pochwy.

Krew uderzyła mu do głowy i w owej chwili dobyłby szpady przeciw wszystkim muszkieterom królestwa, jak dobywał jej przeciw Atosowi, Porostowi i Aramisowi.

Biła dwunasta piętnaście. Słońce stało w zenicie i żar zalewał łąkę, na której miał się odbyć pojedynek.

— Jest bardzo gorąco — rzekł Atos wyciągając z kolei szpadę — ale nie będę mógł zdjąć kaftana; jeszcze przed chwilą bowiem czułem, że rana mi krwawi, a obawiałbym się, iż byłoby ci przykro patrzeć na krew, której sam nie rozlałeś.

— Bądź pewny, panie — rzekł d’Artagnan — że zawsze z przykrością będę patrzeć na rany równie dzielnego szlachcica, bez względu na to, czy sam je spowodowałem, czy kto inny; biję się zatem w kaftanie, tak jak i pan.

— Nuże, moi panowie, dość już grzeczności, pamiętajcie, że czekamy na swoją kolej — powiedział Portos.

— Mów we własnym imieniu, Portosie, gdy wygłaszasz równie niestosowne zdania — przerwał Aramis. — Jeśli idzie o mnie, mniemam, że to, co mówią ci panowie, jest nader dobrze powiedziane i godne szlachciców.

— Jestem gotów, panie — rzekł Atos stając w pozycji.

— Czekam na rozkazy — rzekł d’Artagnan krzyżując z nim szpadę.

Ale zaledwie rapiery zadźwięczały w pierwszym złożeniu, kiedy oddział gwardii Jego Eminencji, pod dowództwem pana de Jussac[*], ukazał się za węgłem klasztoru.

— Gwardziści kardynała! — zawołali naraz Portos i Aramis. — Szpady do pochew! Panowie, szpady do pochew!

Ale było już za późno. Pozycja, w której stali dwaj przeciwnicy, mówiła aż nazbyt wyraźnie o ich zamiarach.

— Hola! — krzyknął Jussac zbliżając się do nich i dając znak swym ludziom, by uczynili to samo. — Hola, panowie muszkieterowie, bijecie się tutaj? Więc edykty nic was nie obchodzą?

— Wielce jesteście cnotliwi, panowie gwardziści — rzekł Atos pełen wściekłości, ponieważ Jussac był jednym z wczorajszych napastników. — Zaręczam, gdybyśmy widzieli, że się bijecie, nie usiłowalibyśmy wam przeszkodzić. Pozwólcie więc nam robić swoje, a zabawicie się nie narażając na kłopoty.

— Panowie — odparł Jussac — oświadczam wam z wielką przykrością, że rzecz jest niemożliwa. Obowiązek przede wszystkim. Schowajcie więc szpady, jeśli łaska, i proszę za nami.