Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Reynaud nie przejmował się tym, bo ruch panował taki, że szans na drzemkę nikt nie miał, obojętne jak reagował na temperaturę. Teraz jednak nawet o tym nie pomyślał, gdyż sygnał, który się rozległ, był zarezerwowany dla częstotliwości używanej wyłącznie przez dowództwo obrony systemu. A o żadnych ćwiczeniach nikt go nie uprzedzał…

Obrócił się wraz z fotelem i obserwował, jak oficer łącznościowy najpierw wyłącza alarm, a potem wystukuje na klawiaturze główny kod autoryzacji dostępu. Otrzymanie dostępu do sieci łączności szybszej od prędkości światła zawsze trwało, gdyż należało pokonać rozbudowany system zabezpieczeń, a potem przekonać sieć do współpracy. Była to ze strony Królewskiej Marynarki zwykła upierdliwość (przynajmniej w opinii Reynauda) wywodząca się z paranoicznej chęci utrzymania tajemnicy. Zwłaszcza wobec cywilów, a ACS była służbą cywilną mimo używania stopni wojskowych i uniformów. Nie wolno jej było na przykład posiadać własnego nadajnika grawitacyjnego, a dostęp do bezpośredniego odczytu z sieci zabezpieczony był całym labiryntem kodów identyfikacyjnych, haseł i innych elektronicznych blokad.

Reynaud nie okazywał zniecierpliwienia. Tak naprawdę nie miał tego wojskowym za złe. Rozumiał potrzebę zachowania tajemnicy, zwłaszcza iż zdawał sobie doskonale sprawę, jaką przewagę dawał monopol na posiadanie łączności szybszej od prędkości światła oraz na zrozumienie przesyłanych tą drogą informacji. Jego słabość do Royal Manticoran Navy miała jeszcze jeden powód — dobrze pamiętał czas, kiedy to on i jego ludzie zostali praktycznie opuszczeni przez wszystkich i zapomniani. Miało to miejsce dwanaście standardowych lat temu i wtedy dla RMN czuł jedynie pogardę. W pełni uzasadnioną, gdyż sam przebywał w systemie Basilisk parę lat dłużej i dobrze wiedział, że na tę placówkę przysyłano tylko durniów i nieudaczników. Aż do pewnego pięknego dnia…

Wspomnienia przerwał mu nagły rozbłysk czerwonej kontrolki na głównej konsoli łączności. I jakoś tak nigdy nie zdołał odtworzyć sposobu, w jaki się tam znalazł… Pamiętał, że siedział w swoim fotelu, a zaraz potem stał za plecami oficera łącznościowego, zupełnie jakby sygnał oznaczający nadejście wiadomości o najwyższym kodzie uprzywilejowania teleportował go. Tym także przestał zaprzątać sobie głowę, gdyż dyżurny oficer skończył procedurę dekodującą i uzyskał dostęp do sieci, a na ekranie jego monitora wyświetliła się treść tej wiadomości. Wszystko przestało być ważne po przeczytaniu paru krótkich zdań. Reynaud prawie się zatoczył, gdy uświadomił sobie, co zmierza ku tym wszystkim znajdującym się na orbicie Medusy magazynom, stoczniom, bazom przeładunkowym i stacjom obsługującym międzyplanetarny handel płynący przez system.

Przyglądał się ekranowi jeszcze przez moment, czując suchość w ustach, po czym odwrócił się do podwładnych i oznajmił głośno:

— Uwaga wszyscy!

Wykonali polecenie, natychmiast odwracając ku niemu głowy, gdyż takiego tonu jeszcze nigdy u niego nie słyszeli.

— Grupa niezidentyfikowanych, prawdopodobnie wrogich okrętów znajduje się w systemie i kieruje w stronę Medusy — poinformował ich Reynaud. — Wiceadmirał Markham ocenia, że liczy ona co najmniej dwadzieścia superdreadnoughtów i piętnaście do dwudziestu lekkich krążowników.

Ktoś jęknął.

A Reynaud pokiwał powoli głową i dodał:

— Jestem pewien, że siły chroniące terminal wkrótce wyruszą na ich spotkanie, ale nawet jeśli zdołałyby dotrzeć na czas, w całym systemie nie mamy dość okrętów, by powstrzymać napastników. Co oznacza, że ogłaszam stan Zulu! Jessie, zajmiesz się zorganizowaniem kolejności ewakuacji. Wiesz, co robić: pierwszeństwo mają statki neutralne i pasażerskie, frachtowce są na samym końcu.

— Zajmę się tym, Mike — zapewniła go dyżurna oficer kontroli lotów i skierowała się ku olbrzymiej holoprojekcji, przywołując gestem parę asystentów.

Holoprojekcja ukazywała wszystkie jednostki znajdujące się w promieniu pięciu minut świetlnych od terminalu Basilisk.

Reynaud położył dłoń na ramieniu oficera łącznościowego i polecił:

— Zawiadom kuriera, by przygotował się do drogi, Angelo. Prześlij mu wiadomość od Markhama i moją decyzję ewakuacji. I odczyty sensorów sieci wczesnego ostrzegania. I każ mu natychmiast ruszać. A ty, Jessie, oczyść drogę kurierowi, gdy tylko Angela skończy.