Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Walki te miały rozmaity skutek — Giscard na przykład wygrał i nie oddał ostatniego posiłku, choć omal nie stracił przytomności. Natomiast sądząc po odgłosach, przynajmniej połowa obecnych na pomoście flagowym rzygała jak koty. Wiedział, że tysiące innych na pokładach robi to samo, i zdawał sobie sprawę, że w tym momencie jego okręty są praktycznie bezbronne, ale nic na to nie mógł poradzić. Przez około dwie minuty nikt nie był zdolny do normalnego funkcjonowania. Pozostawała automatyczna obrona antyrakietowa. Najwytrzymalsi ludzie, a było takich naprawdę niewielu, potrzebowali minimum dwudziestu sekund, by dojść do siebie. Gdyby w tym rejonie znajdował się jakikolwiek nieprzyjacielski okręt, cała grupa wydzielona byłaby dlań wymarzonym wręcz, bo prawie bezbronnym celem.

Żadnego okrętu jednak nie było, bo i być nie powinno — system planetarny to naprawdę olbrzymia przestrzeń, a napastnicy świadomie lecieli najprostszym kursem prowadzącym ku jedynej planecie układu. Co prawda wyszli z nadprzestrzeni niewiele dalej, jako że Giscard nie zamierzał tracić czasu, ale to niewiele przekładało się na olbrzymi obszar przestrzeni i spotkanie akurat tu okrętu Królewskiej Marynarki byłoby prawdziwym pechem.

Giscard wolał mieć pole do manewru i nie zamierzał marnować czasu na próbę skutecznego podejścia do celu, która była z góry skazana na fiasko. Co prawda nie posiadał konkretnych danych dotyczących systemu wczesnego ostrzegania, jakim dysponowała w układzie Królewska Marynarka, ale wiedział, czego może się spodziewać. Znał bowiem systemy, w jakie wyposażone były główne układy planetarne Ludowej Republiki. Haven na przykład dysponował antenami pasywnych szerokopasmowych sensorów o średnicy około tysiąca kilometra i czułości pozwalającej wykryć wyjście z nadprzestrzeni niszczyciela z odległości stu godzin świetlnych. Zdrowy rozsądek nakazywał założyć, iż co najmniej równie dobrym sprzętem dysponował w macierzystych układach przeciwnik. Prawdopodobnie zresztą lepszym, bo i elektronika, i komputery Gwiezdnego Królestwa Manticore stały na wyższym poziomie.

Dlatego założenie planu było takie, by przeciwnik zauważył go jak najszybciej. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z teorią, obrońcy będą mieli godzinę na reakcję, nim zjawi się kontradmirał Darlington. I dopiero wtedy zrozumieją, że znaleźli się między młotem a kowadłem…

Naturalnie taka koordynacja przy takich odległościach graniczyła z cudem, ale na dobrą sprawę nie była potrzebna. Byłoby to miłe zwieńczenie skomplikowanego manewru, ale nawet spory poślizg w przybyciu drugiej grupy nie powinien mieć większego znaczenia. Nie powinien…

Giscard stwierdził z ulgą, że żołądek wrócił na właściwe miejsce, a przed oczyma rozjaśniło mu się na tyle, że widzi w miarę wyraźnie cały pomost flagowy.

— Jaka sytuacja, Franny? — spytał.

— Tego… tak… — oficer astronawigacyjny jeszcze nie w pełni doszła do siebie. — Jesteśmy trzysta dziewięćdziesiąt sześć milionów kilometrów od Basilisk A w pozycji 0-0-5 na 0-0-3 względem niego. Mamy prędkość… czternaście koma jeden kilometra na sekundę i przyspieszenie trzy koma siedemdziesiąt pięć kilometra na sekundę kwadrat. Od orbity Medusy dzieli nas około dwustu trzydziestu milionów kilometrów i powinniśmy dotrzeć w zasięg przechwycenia za sto trzydzieści dwie minuty przy utrzymaniu obecnego kursu i przyspieszenia. W chwili przecięcia orbity będziemy mieli prędkość czterdziestu trzech tysięcy ośmiuset dwóch kilometrów na sekundę.

— Andy? — Giscard spojrzał na MacIntosha. — Coś do nas już leci?

— Na razie nie, towarzyszu admirale. Mamy wiele sygnatur napędu wewnątrz systemu i część z nich to z pewnością okręty, ale jak dotąd żaden nie kieruje się w naszą stronę. Oczywiście jest na to trochę za wcześnie, ale podejrzewam, że po tak widowiskowym wejściu nie będziemy musieli długo czekać.

— Dziękuję — Giscard spojrzał na Pritchart i potarł podbródek.

Meldunek Tyler potwierdzał, że znaleźli się tam, gdzie chcieli, co było przede wszystkim zasługą jej dokładnych wyliczeń. Nieco denerwowała go wielkość przyspieszenia, ale sam zdecydował, by lecieć tak szybko, choć nie było to do końca bezpieczne. Powód był prosty — cała Ludowa Marynarka została zmuszona do drastycznego zmniejszenia marginesów bezpieczeństwa, nie mogąc dorównać przeciwnikowi w rozwoju techniki. Przed wybuchem wojny standardem zarówno w Royal Manticoran Navy, jak i w Ludowej Marynarce było zablokowanie najwyższych dwudziestu procent mocy napędów, stąd też maksymalna osiągana szybkość stanowiła osiemdziesiąt procent nominalnej możliwej dla każdego napędu. Postąpiono tak dlatego, że z zasady kompensator bezwładnościowy informował, że zamierza się zepsuć, przestając działać… co natychmiast zmieniało załogę w krwawą maź na wszystkich powierzchniach wewnętrznych okrętu. Jako że im większe jest obciążenie sprzętu, tym wyższe prawdopodobieństwo awarii, większość flot wojennych i wszystkie handlowe wolały oszczędzać to najistotniejsze dla życia załóg urządzenie.