Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Holoprojekcje taktyczne ukazywały zbliżającą się falę zniszczenia i śmierci, ale chwilowo było to jeszcze nierealne. Był to rój punkcików świetlnych, a nie rzeczywistość.

Jeszcze nie.

I dlatego strach nie zastąpił całkowicie napięcia, choć zaczął już się pojawiać wśród ludzi czekających na to, co nieuniknione, obojętne jakie mundury nosili. Na obu pomostach flagowych zrobiło się ciszej niż zwykle, gdy wszyscy czekali, aż skończy się ten pozorny spokój.

Te parę sekund zdawało się trwać wieczność, a potem nagle iluzja przestała istnieć, gdy pojawiły się na holoprojekcjach pierwsze własne antyrakiety. Napięcie zniknęło i pozostał tylko strach przed zbliżającym się laserowym piekłem.

Nadlatujące rakiety zaczęły znikać wpierw pojedynczo, potem grupami. A potem masowo, gdy znalazły się w zasięgu ognia sprzężonych działek laserowych z artylerii głównej. Ale to nie był ten rodzaj walki, do jakiej Królewska Marynarka była przyzwyczajona, a obrona antyrakietowa przeciwnika okazała się po modernizacji znacznie skuteczniejsza. I to zarówno pasywna, jak i aktywna. No i jednostki Zespołu Wydzielonego 12.2 były celami znacznie mniejszej liczby rakiet. Prawie połowę zniszczyły antyrakiety, a trzecią część pozostałych działka. Nieco ponad czterysta przebiło się na odległość detonacji, a połowę z nich ogłupiły środki radiowoelektroniczne, wabiki i boje pozorujące cele. Komputery pokładowe rakiet nie były zaprogramowane na taki stopień skomplikowania ECM-ów, bo ci, którzy je odpalili, nie mieli pojęcia, jak dobre są w rzeczywistości środki, którymi dysponuje przeciwnik dzięki przemytowi technologii.

Ponad dwieście rakiet pokonało jednak wszystkie przeszkody dzielące je od trzydziestu trzech pancerników. I w ostatnim momencie te pancerniki obróciły się o dziewięćdziesiąt stopni, ustawiając się dennymi ekranami ku nadlatującym rakietom. Manewr, choć skomplikowany, wykonany został bezbłędnie, a to dzięki pomysłowości Shannon Foraker, która go wymyśliła, i uporowi Lestera Tourville’a ćwiczącego go przez całą drogę.

W tej ścianie ekranów znajdowały się oczywiście luki, i to duże, jako że pancerniki musiały utrzymywać spore odległości, by nie zetknęły się ich ekrany. Ale i tak była to najciaśniejsza formacja, jaką okręty Ludowej Marynarki zdołały utrzymać od ponad ośmiu lat standardowych.

Była to obrona dokładnie w stylu Royal Manticoran Navy. Którą mogła prowadzić jedynie naprawdę dobrze wyszkolona jednostka taktyczna. I odniosła zamierzony skutek — przytłaczająca większość rakiet detonowała w ustalonej odległości od celów, marnując promienie laserowe na trafienia w ekrany, których nie mogły przebić.

Widząc to, Lester Tourville uśmiechnął się z mściwą satysfakcją.

Wiedział, że nie uniknie strat — rakiety RMN były po prostu zbyt dobre i miały zbyt silne głowice, by mogło być inaczej. Ale tak jak powiedział Honekerowi trzy standardowe tygodnie temu, był na to przygotowany. Podobnie jak McQueen i Giscard. Wiedzieli, że nie da się toczyć walki bez strat. Straty były do przyjęcia, jak długo okupywały zwycięstwo.

Dwa pancerniki zmieniły się w supernowe, dwa inne we wraki ciągnące za sobą smugi śmieci i skrystalizowanego powietrza. Pozostałe jednakże powróciły do pierwotnego położenia burtą ku przeciwnikowi i rozpoczęły ostrzał rakietowy z pokładowych wyrzutni.

Tyle że nie bardzo miały do czego strzelać, gdyż otwierająca salwa skupiona została wyłącznie na superdreadnoughtach, a była pięciokrotnie liczniejsza od tego, co wystrzeliły okręty kontradmirała Tennarda.

Każdy z superdreadnoughtów stał się celem dziewięciuset sześćdziesięciu rakiet, a były zbyt rozciągnięte w przestrzeni, by móc powtórzyć manewr Tourville’a z podobnym skutkiem. Raz dlatego, że Tennard nie był przygotowany na taką lawinę ognia i nie przyjął ciasnego, ułatwiającego obronę szyku. Przeciwko temu, czego się spodziewał, sensowna była luźna, pozwalająca na indywidualne manewry okrętów formacja połączona systemem obrony antyrakietowej. Dwa, że załogi nie były na tyle dobrze wyszkolone, by w tak krótkim czasie, jaki miały do dyspozycji, ryzykować zacieśnienie szyku i obrót. Ryzyko samozniszczenia okrętów przy tej okazji było zbyt duże…

I w ten sposób pogardzana Ludowa Marynarka dysponowała tym razem lepszym wyszkoleniem, przewagą ogniową i lepszym dowództwem.

Michael Tennard zdawał sobie z tego sprawę w ostatnich minutach swego życia. I bezsilnie obserwował, jak jego okręty kolejno otacza ogień… a potem była już tylko nie kończąca się seria potężnych wstrząsów, które targały na wszystkie strony jego okrętem flagowym. Trzymał się desperacko najbliższej konsoli, chcąc za wszelką cenę pozostać na nogach i widzieć, jak ginie jego eskadra. A potem nastąpił oślepiający błysk… i ciemność.