Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

— Bo ostatnio bardzo się stara rozpowszechniać historie podkreślające, jakie to napięcie panuje między nami — wyjaśnił Giscard z uśmiechem. — Incydenty, o których opowiada, nie miały miejsca, a raczej miały, ale nie przebiegały dokładnie tak, jak je opisuje.

— Chcesz powiedzieć…

— Chcę powiedzieć, że nas osłania. A przynajmniej tak sądzę.

Przez kilka długich sekund patrzyła mu w oczy, przygryzając dolną wargę. Po czym westchnęła i wzruszyła ramionami.

— Jestem mu za to wdzięczna, ale wolałabym, żeby się nie domyślił — przyznała niezbyt uszczęśliwiona. — I lepiej żeby był ostrożny w tym, co mówi, bo jeśli go za bardzo poniesie wyobraźnia i UB zacznie porównywać jego wersje z meldunkami agentów…

Nie dokończyła — nie musiała, oboje wiedzieli, co by to oznaczało.

Giscard pokiwał głową i przestał się uśmiechać.

— Masz oczywiście rację, ale wątpię, by dał się ponieść fantazji. I nie zapominaj, że publicznie iskrzy między nami równo — przypomniał. — Udawanie napięcia stało się już chyba odruchowe. On po prostu bardziej to podkreśla. Jest ostrożny i zawsze można to uznać za przesadę średnio rozgarniętego świadka. Albo za próbę amatora usiłującego zasłużyć się, by zostać oficjalnym kapusiem.

— Hmm… — Pritchart zastanowiła się, po czym westchnęła z rezygnacją i oparła o jego ramię. — Cóż, przynajmniej wpadłeś na genialny pomysł, jak się pozbyć tej świni Jouberta.

Powiedziała to sztucznie radosnym tonem, niemniej była to prawda.

— Prawda? — spytał zadowolony z samego siebie Giscard.

Nie miał żadnych złudzeń, iż Urząd Bezpieczeństwa domyśli się, że skorzystał z pierwszej szansy, by się pozbyć Jouberta, ale nadarzyła się ku temu całkowicie legalna okazja, a od samego początku protestował przeciwko jego obecności i został po prostu zmuszony, by przyjąć donosiciela na szefa sztabu. Skoro los sprezentował mu tak doskonałą okazję, skorzystał z niej oczywiście. A Pritchart miała możliwość stanowczo argumentować przeciwko niej. Sprawa była całkowicie czysta, bo nikt nie mógł przewidzieć, że towarzysz kapitan Herndon dowodzący dreadnoughtem Shaldon w drodze do celu padnie trupem na atak serca. Jego zastępca był zbyt niedoświadczony, by dowodzić okrętem liniowym, więc trzeba było natychmiast znaleźć nowego dowódcę. No, a nawet towarzyszka komisarz Pritchart nie mogła użyć argumentu, że Joubert został zdegradowany, gdyż było dokładnie odwrotnie — przeniesienie ze stanowiska szefa sztabu na kapitana okrętu liniowego zawsze uważano za awans. A żeby sprawę ukoronować, Joubert miał i stosowne doświadczenie, i stopień. I dlatego towarzysz admirał Giscard został zmuszony, by zrezygnować z jego usług dla dobra zadania, i przeniósł go czym prędzej do Grupy Wydzielonej 12.4.2 towarzysza kontradmirała Darlingtona, w skład której wchodził Shaldon. I natychmiast mianował na wakujące stanowisko szefa sztabu komandora MacIntosha, który odtąd łączył obowiązki szefa sztabu i oficera operacyjnego. I wszyscy (oficjalnie poza towarzyszką komisarz Pritchart) byli zachwyceni tą zmianą.