Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Kontradmirał Eskadry Zielonej Michael Tennard wpadł na pomost flagowy, doszczelniając jeszcze skafander próżniowy. W całym kadłubie jego flagowego superdreadnoughta słychać było dźwięk alarmu bojowego, toteż ledwie znalazł się na pomoście, spojrzał na holoprojekcję taktyczną.

I zaklął cicho, acz z uczuciem.

Ponad pięćdziesiąt niezidentyfikowanych, czyli w praktyce wrogich jednostek kierowało się ku planecie Zanzibar. Już poruszały się z prędkością prawie piętnastu tysięcy kilometrów na sekundę, a rosła ona w stałym tempie czterystu pięćdziesięciu g. Takie przyspieszenie oznaczało, że nie nadlatuje nic większego od pancernika, ale on miał do dyspozycji sześć okrętów liniowych i sześć krążowników liniowych RMN oraz kilkanaście krążowników, niszczycieli i przestarzałych „drobnoustrojów” należących do floty systemowej.

— Przynajmniej nie holują zasobników — zauważył jego szef sztabu, stając obok. — Nie przy tym przyspieszeniu.

— Dobre choć to — mruknął Tennard.

Szef sztabu skinął głową, nic nie mówiąc — obaj wiedzieli, że okręty Tennarda nie mają pełnego zapasu zasobników. W sumie dysponowały siedemdziesięcioma trzema, a to nie zapewniało takiej salwy, jakiej można byłoby sobie życzyć wobec takiej przewagi wroga. Z drugiej strony napastnicy nie mieli zasobników, a superdreadnoughty dysponowały znacznie lepszą obroną antyrakietową. Jeżeli pierwszą salwą zdoła zniszczyć z pół tuzina pancerników, a potem utrzymać dystans, by móc prowadzić pojedynek rakietowy, istniała duża szansa, że zada przeciwnikowi takie straty, że ten zdecyduje się zrezygnować z ataku. Naturalnie sam także poniesie straty, a te cholerne pancerniki miały naprawdę dużo wyrzutni, ale…

Tennard przestał snuć zbędne rozważania i zabrał się do wydawania rozkazów, udając, że nie wie, co nastąpi. Takie samooszukiwanie się niczego nie zmieniło, bo i tak nie było sposobu, by mógł opuścić system bez walki. Nie tylko honor Królewskiej Marynarki był tu stawką, ale i wiarygodność całego Gwiezdnego Królestwa Manticore. Gdyby uciekł, nie broniąc Zanzibaru, wszyscy sojusznicy straciliby wiarę w gwarancje bezpieczeństwa udzielone przez Królestwo.

A brutalna prawda była taka, że przeciwnik miał wystarczającą przewagę, by jeśli tylko będzie skłonny podjąć starcie na wyniszczenie, wygrać je. A po wyeliminowaniu z walki jego okrętów liniowych już bez większych problemów przebije się przez resztę i będzie w stanie unicestwić wszystko, co zastanie na orbicie planety Zanzibar.

Wszystko, co tak naprawdę mógł osiągnąć kontradmirał Tennard, to że wróg zapłaci za to jak najwyższą cenę.

I tym właśnie się zajął z ponurą determinacją.