De Herrezen Draak

‘Daar moet je heel voorzichtig mee zijn. Zie je, de lont is heel lang.’ Ze zag zijn lege blik en bewoog een van de lange, donkere koorden. ‘Dit, dit!’

‘Waar je het aansteekt,’ mompelde hij. ‘Dat weet ik.’ Thom maakte een keelgeluidje en streek met een knokkel langs zijn snorpunten, alsof hij een glimlach wilde verbergen.

Aludra gromde: ‘Waar je het aansteekt. Ja. Blijf er niet bij staan; je rent weg zodra je de lont hebt aangestoken. Je begrijpt me?’ Ze rolde de lap op. ‘Je mag deze naar believen verkopen of gebruiken. Denk eraan, leg ze nooit te dicht bij een vuur neer. Vuur laat ze allemaal ontploffen. Zoveel tegelijk als dit hier kan een huis verwoesten.’ Ze aarzelde even voor ze de koorden strikte en voegde er toen aan toe: ‘En er is nog een laatste ding; misschien heb je dat weleens gehoord. Snij een van deze hier niet open, zoals sommige grote dwazen doen als ze willen kijken wat erin zit. Als de inhoud in de openlucht komt, kan die soms ontploffen zonder dat er vuur bij komt. Je kunt een vinger verliezen, of zelfs een hand.’

‘Dat heb ik gehoord,’ zei Mart droog.

Ze fronste, alsof ze zich afvroeg of hij van plan was zoiets toch te doen, en duwde hem ten slotte de opgerolde bundel toe. ‘Hier. Ik moet er nu vandoor, voor die geitenzonen wakker worden. Ik denk dat ik morgen naar Lugard trek. Die varkens zullen denken dat ik naar Caemlin ga, ja?’

Lugard lag verder weg dan Caemlin, en Mart herinnerde zich plotseling dat harde stuk brood. En ze had gezegd dat ze geen geld had. Het vuurwerk zou pas een maaltijd opleveren als ze iemand vond die het zich kon veroorloven. Ze had niet eens gekeken naar al het goud en zilver dat bij zijn sprong uit zijn zakken was gerold; het glinsterde en vonkte in het lantaarnlicht tussen het stro. Ach, Licht, ik kan haar toch niet hongerig laten vertrekken? Hij verzamelde vlug zoveel als hij bij elkaar kon vegen.

‘Eh... Aludra? Ik heb genoeg, zoals je ziet. Ik dacht misschien...’ Hij hield haar de munten voor. ‘Ik kan altijd meer winnen.’ Ze stond even stil, de mantel nog half om haar schouders, en glimlachte toen naar Thom, waarna ze de mantel goed aantrok. ‘Hij is nog jong, ja?’

‘Hij is jong,’ stemde Thom in. ‘En niet half zo slecht als hij zelf weleens denkt. Niet altijd, tenminste.’ Mart keek hen vuil aan en liet zijn hand zakken. Aludra tilde de bomen op, keerde de wagen en begaf zich naar de deur, waarbij ze Tammuz een schop tegen zijn ribben gaf. Hij kreunde suffig.

‘Ik zou iets willen weten, Aludra,’ zei Thom. ‘Hoe stak je die lantaarn in het donker zo snel aan?’

Ze stond vlak voor de staldeuren stil en glimlachte hem over haar schouder toe. ‘Je wilt dat ik je alle geheimen vertel? Ik ben je dankbaar, maar niet verliefd. Dat geheim kent zelfs het Gilde niet, want het is mijn eigen ontdekking. Ik zal je dit vertellen. Als ik weet hoe ik het handig kan maken en het alleen kan laten werken als ik het wil, zullen stokjes mij een fortuin bezorgen.’ Ze gooide haar gewicht tegen de bomen en trok de wagen de regen in, waarna de nacht haar opslokte. ‘Stokjes?’ zei Mart. Hij vroeg zich af of ze niet een beetje vreemd in haar hoofd was. Tammuz kreunde opnieuw.

‘Het is het beste als wij hetzelfde doen als zij, jongen,’ zei Thom. ‘Anders wordt het een keuze tussen vier mannen te kelen en te pogen de komende dagen alles aan de koninginnegarde uit te leggen. Dit soort mannen stuurt uit nijd de garde achter ons aan. En ze hebben genoeg reden om nijdig te zijn, denk ik.’ Een van Tammuz’ gezellen bewoog, alsof hij bijkwam, en mompelde iets.

Tegen de tijd dat ze alles gepakt hadden en de paarden opgezadeld, was Tammuz op handen en knieën overeind gekomen, en ook de anderen bewogen zich kreunend.

Mart zwaaide in het zadel en staarde naar de regen buiten. ‘Een domme held,’ zei hij. ‘Thom, als het erop begint te lijken dat ik de held wil uithangen, geef me dan een schop.’

‘En wat zou je dan anders hebben gedaan?’

Mart keek hem woest aan, trok zijn kap over zijn hoofd en schoof de rand van zijn mantel over de dikke rol die achter de hoge zadelboom was vastgebonden. Ondanks die oliedoek kon iets meer bescherming tegen de regen geen kwaad. ‘Geef me gewoon een schop!’ Hij spoorde zijn paard aan en galoppeerde de nacht in.