De Herrezen Draak

Zarine stuurde elke blik van de Aes Sedai met een glimlach terug, maar elke keer als Moiraine zich omdraaide, slikte ze en depte ze haar voorhoofd. Perijn bewonderde haar om die glimlach, telkens als Moiraine keek. Het was heel wat meer dan hij zelf kon opbrengen. Hij had de Aes Sedai nog nooit haar humeur zien verliezen, maar hij was zelf op het punt aangekomen dat hij haar liever had horen roepen, schreeuwen of wat dan ook, dan dat hij dat kille staren van haar zag. Licht, niet wat dan ook! Misschien was dat gestaar best te verdragen. Lan stond dichter bij de boeg dan Moiraine – zijn van kleur veranderende mantel zat nog steeds in de zadeltas aan zijn voeten – en zo te zien ging hij helemaal op in het bekijken van zijn kling, maar hij deed weinig moeite om zijn vermaak te verbergen. Soms leken zijn lippen te krullen tot iets wat bijna een glimlach leek. Perijn wist het niet zeker; soms dacht hij dat het slechts een schaduw was. In de schaduw kon zelfs een hamer glimlachen. Beide vrouwen dachten dat hij door hen zo vermaakt was, maar de zwaardhand leek het niet erg te vinden dat ze hem fronsend en met samengeperste lippen aankeken. Een paar dagen eerder had Perijn Moiraine met een ijzige stem aan Lan horen vragen of hij vond dat er iets te lachen viel. ‘Ik zou nooit om je lachen, Moiraine,’ had hij kalm geantwoord, ‘maar als je werkelijk van plan bent om mij naar Mijrelle te sturen, zal ik me een glimlach moeten aanwennen. Ik heb gehoord dat Mijrelle grapjes maakt met haar zwaardhanden. Een gaidin moet glimlachen om de opmerkingen van hun bindsters; jij hebt toch ook vaak grappige opmerkingen gemaakt? Misschien wil je wel dat ik toch bij je blijf.’ Ze had hem aangekeken met ogen die ieder ander aan de mast hadden genageld, maar de zwaardhand had niet verblikt of verbloosd. Lan deed kil staal op blik lijken.

Als Moiraine en Zarine samen aan dek waren, had de bemanning zich aangewend volmaakt stil haar werk te doen. Schipper Adarra hield zijn hoofd scheef en keek alsof hij naar iets luisterde wat hij niet wilde horen. Hij gaf zijn bevelen fluisterend in plaats van schreeuwend, zoals hij eerst had gedaan. Iedereen wist nu dat Moiraine een Aes Sedai was en iedereen wist dat ze geërgerd was. Perijn had zich laten uitlokken tot een scheldpartij met Zarine en hij wist niet zeker wie van hen de woorden ‘Aes Sedai’ had geschreeuwd, maar de hele bemanning wist het nu. Stom mens! Hij wist niet of hij Zarine of Moiraine bedoelde. Als zij de valk is, wie zal dan de havik zijn? Word ik met twéé vrouwen als Zarine opgescheept? Licht! Nee! Ze is geen valk, en ik wil er niets meer van horen! Volgens hem was het enige goede aan dit alles dat alle bemanningsleden zo bezorgd waren over een boze Aes Sedai, dat ze geen tweede keer naar zijn ogen keken.

Op dit moment was Loial nergens te zien. De Ogier bleef liever in zijn verstikkende hut dan de kans te lopen Moiraine en Zarine samen op het dek mee te maken. Hij werkte zijn aantekeningen uit, had hij gezegd. Hij kwam alleen ’s avonds aan dek, voor zijn pijpje. Perijn begreep niet hoe hij de hitte kon verdragen; zelfs de aanwezigheid van Moiraine en Zarine was beter dan de hut.

Hij zuchtte en hield zijn ogen op Illian gericht. De stad was groot – even groot als Cairhien of Caemlin, de enige twee grote steden die hij had gezien – en rees op uit een enorme moerasvlakte, die zich als een zee van wuivend gras over vele spannen uitstrekte. Illian bezat geen wallen en leek helemaal uit torens en paleizen te bestaan. Alles was opgetrokken in een lichte steensoort, afgezien van enkele gebouwen die witgepleisterd leken te zijn. De stenen waren wit of grijs of roodachtig en bezaten soms lichtgroene tinten. In het zonlicht glansden betegelde daken in honderden schakeringen. Aan de lange kaden lagen vele schepen; de Sneeuwgans leek klein naast de meeste. Er heerste een drukte van belang door het laden en lossen van goederen. Verderop, voorbij de stad, lagen de scheepswerven voor de grote schepen, met geraamten van dikke houten ribben tot schepen die al te water konden worden gelaten.

Misschien was Illian groot genoeg om de wolven af te weren. In die uitgestrekte moerassen zouden ze zeker niet jagen. De Sneeuwgans was sneller dan de wolven die hem vanaf de bergen hadden gevolgd. Voorzichtig reikte hij nu naar hen uit en... voelde niets. Een merkwaardig leeg gevoel, als hij bedacht dat hij dit wilde. Zijn dromen waren na die eerste nacht grotendeels zijn eigen dromen geweest. Moiraine had hem er kil naar gevraagd en hij had haar de waarheid verteld. Tweemaal had hij zich in die vreemde wolfsdroom bevonden en tweemaal had Springer hem weggejaagd. Beide keren had Springer gezegd dat hij nog te jong was, te nieuw. Wat Moiraine eruit opmaakte, wist hij niet; ze vertelde hem niets, maar zei alleen dat hij voorzichtig moest zijn.