Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Я думаю, адбілася смерць беднай маленькай Арыяны, — кажа Бацільда. — Гэта было жудасным узрушэннем. Гелерт быў у іх, калі ўсё адбылося, па вяртанні ён увесь дрыжаў, і сказаў мне, што заўтра жадае паехаць дадому. Ён быў, ці ведаеце, жудасна занепакоены, потым я падрыхтавала Партал, і гэта быў апошні раз, калі я яго бачыла.
Альбус вініў сябе ў смерці Арыяны. Гэта было настолькі жудасна для абодвух братоў. У іх не засталося нікога, акрамя як адзін аднаго. Не дзіўна, што іх адносіны часам напальваліся. Аберфорт вініў Альбуса, ну, вы разумееце, як людзі паводзяць сябе пры такіх страшных акалічнасцях. Але Аберфорт заўсёды быў трохі вар’ятам, бедны хлопчык. усё роўна, тое, што ён разбіў Альбусу нос на пахаванні было непрыстойным. Гэта канчаткова загубіла б Кендру, калі б яна ўбачыла, як дзяруцца яе сыны каля цела дачкі. Вельмі шкада, што Гелерт не застаўся на пахаванне… Прынамсі, гэта было б суцяшэннем для Альбуса.
Гэтая жудасная сварка поруч дамавіны, вядомая толькі тым нешматлікім, хто наведаў пахаванне Арыяны Дамблдор, узнімае некалькі пытанняў. Чаму Аберфорт Дамблдор вініў менавіта Альбуса ў смерці яго сястры? Ці было гэта трызненнем вар’ята, не больш за выліванем гора? Або, магчыма, для яго лютсці мелася больш пэўная прычына? Грындэльвальд, выключаны з Дурмстранга з-за небяспечных для жыцця нападаў на вучняў, збег з краіны праз некалькі гадзін пасля смерці дзяўчынкі і (з-за ганьбы або асцярогі?) больш не бачыў Альбуса датуль, пакуль яны не сустрэліся па волі чарадзейнага міру.
Ні Дамблдор, ні Грындэльвальд, здаецца, больш ніколі не згадвалі пра іх нядоўгае дзіцячае сяброўства. Аднак няма сумневу ў тым, што Дамблдор адкладаў прыкладна на пяць гадоў, у мітусні, няшчасцях, і знікненнях свой напад на Гелерта Грындэльвальда. Ці было гэта моцнай прыхільнасцю да чалавека або асцярогай выкрыцця яго лепшым сябрам, што прымушала Дамблдора вагацца? Ці была гэтая неабходнасць захапіць чалавека, якім ён быў калісьці захоплены толькі непажаданай для Дамблдора?
І як жа памерла таенная Арыяна? Ці была яна нявіннай ахвярай нейкага цёмнага абраду? Ці пайшла яна на нешта, што не павінна была рабіць. у той час, як гэтыя два маладых чалавека сядзелі і вынаходзілі план захопу ўлады і славы? Ці магчыма тое, што Арыяна Дамблдор была першым чалавекам, які памёр “Дзеля Вышэйшага Дабра”?