Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Яго цярпенне падыходзіла да канца: ён устаў і пачаў хадзіць кругамі, імкнучыся выкінуць хоць нешта з галавы.
— Я не спрабую апраўдваць тое, што пісаў Дамблдор, — вымавіла Герміёна. — Усё гэтае славеснае смецце накшталт "правы кіраваць" — нішто, проста доказ таго, што "Магія ўсемагутная". Але Гары, яго маці толькі што памерла, ён застаўся адзін у хаце…
— Адзін? Ён не быў адзінокі! У яго быў брат і сястра ў дадатак, яго сястра-сквіб, якую ён трымаў пад замком…
— Я не веру гэтаму, — сказала Герміёна, яна таксама ўстала. — Незалежна ад таго, што было не так з той дзяўчынкай, я не думаю, што яна была сквібам. Дамблдор, якога мы ведалі, ніколі б не дазволіў…
— Дамблдор, якога, як мы думалі, ведалі, не жадаў сілай заваяваць маглаў! — Гары крычаў, яго голас рэхам пракаціўся ўздоўж пустой вяршыні ўзгорка, некалькі чорных драздоў падняліся ў паветра, яны закрычалі і паляцелі насустрач жамчужнаму небу.
— Ён змяніўся, Гары, ён змяніўся! Гэта ж зразумела! Магчыма, ён сапраўды верыў у гэтыя рэчы, калі яму было семнаццаць, але ўся астатняя частка яго жыцця была прысвечаная дужанню з Цёмнымі Мастацтвамі! Дамблдор быў тым, хто спыніў Грындэльвальда, тым, хто заўсёды выступаў за абарону маглаў і мае рацыю магланароджаных, хто дужаўся з Сам-Ведаеш-Кім з пачатку, і хто памёр, спрабуючы яго перамагчы!
Кніга Рыты ляжала на зямлі паміж імі, таму твар Альбуса Дамблдора маркотна ўсміхнулася ім абодвум.
— Гары, прабач, але я думаю сапраўдная прычына, чаму ты так злуешся на Дамблдора, у тым, што ён сам ніколі не распавядаў табе аб сабе.
— Можа быць, — прагукаў Гары і абхапіў галаву рукамі, ледзь цямячы, ці спрабуе ён утрымаць свой гнеў або абараняе сябе ад грузу ўласнага расчаравання. — Жадаеш ведаць, што ён казаў мне, Герміёна! Рызыкуй сваім жыццём, Гары! І ізноў! І ізноў! І не чакай, што я растлумачу табе ўсё, проста даверся мне, павер, я ведаю, што раблю, вер мне, нават калі я не давяраю табе! Ніколі ўсёй праўды! Ніколі!
Яго голас уціх разам з напругай. Яны стаялі і глядзелі адзін на аднаго ў беласці і пустэчы, і, як здавалася Гары, былі гэтак жа нікчэмнымі, як казуркі, пад гэтым шырокім небам.
— Ён любіў цябе, — прашаптала Герміёна. — Я ведаю, ён любіў цябе.
Гары апусціў рукі.
— Я не ведаю, каго ён любіў, Герміёна, але гэтым чалавекам ніколі не быў я. Ён пакінуў унутры мяне не каханне, а хаос. Ён дзяліўся сваімі праклятымі поглядамі, большасцю таго, пра што ён сапраўды думаў з Гелертам Грындэльвальдам, а не са мной.
Гары ўзяў палачку Герміёны, якою перш выпусціў у снег, і зноў прысеў ва ўваходзе ў намёт:
— Дзякуй за гарбату. Я працягну ахоўваць, а ты вяртайся ў цеплыню.
Яна не вырашалася, але адчула палягчэнне, узяла кнігу і пайшла назад у намёт. Праходзячы міма яго, яна злёгку правяла рукой па галаве Гары. Ён закрыў вочы ад дакранання, ненавідзячы сябе за тое, што жадаў, каб сказанае Герміёнай, было праўдай: што Дамблдор сапраўды клапаціўся.
XIX. Срэбная лань
Апоўначы, калі Герміёна заступіла на дзяжурства, ужо ішоў снег. Сны Гары былі беспарадкавымі і клапатлівымі: перыядычна ў іх з’яўлялася Наджыні, так, у першы раз яна выпаўзла з вянка калядных руж. Ён часта прачынаўся ў жаху, адчуваючы, як быццам хтосьці кліча яго здалёк, і чуючы ў выцці ветра за палогам тэнта то крокі, то галасы.
Калі ён канчаткова ўстаў, было цёмна, і Гары далучыўся да Герміёны, якая, згарбацеўшыся ва ўваходзе ў намёт, чытала пры святле палачкі “Гісторыю магіі”. Ішоў густы снег, і прапанову Гары спакаваць рэчы і вылучыцца трыху раней яна ўспрыняла з радасцю.
— Нам трэба больш прыкрытае месца, — пагадзілася Герміёна, з дрыготкай нацягваючы трыкатажную кашулю паўзверх піжамы. — Мне ўвесь час здаецца, што я чую, як звонку ходзяць людзі. Здаецца, я нават кагосьці бачыла, раз або два.
Гары адарваўся ад апранання джэмпера і зірнуў на спакойны, нерухомы Брыдаскоп на стале.
— Я ўпэўнена, мне паказалася, — нервова сказала Герміёна. — Снегапад і цемра, лёгка абдурыцца… Але, можа быць, нам трэба апарыраваць пад Плашчом—Нябачнікам, проста на ўсякі выпадак?
Праз паўгадзіны, з ужо ўпакаваным намётам, з хоркурксам у Гары на шыі і вышытай пацеркамі сумкаю, заціснутай Герміёнай у руках, яны дызапарыравалі. Звысклы ціск наваліўся на іх, а ногі Гары развіталіся са снегам, і наступным, што ён адчуў, быў удар аб паверхню, па адчуваннях, на змёрзлую зямлю, пакрытую лісцямі.