Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
У тое самае лета, калі Дамблдор прыехаў дадому ў Годрыкаву Лагчыну, ужо сіратой і главой сям’і, Бацільда Бэгшот прытуліла ў сябе свайго ўнучатага плямянніка, Гелерта Грындэльвальда.
Імя Грындэльвальда па праве знакаміта: у спісе Самых-Небяспечных-Цёмных-Чараўнікоў-Усіх-Часоў ён страціў лідэрства толькі таму, што праз пакаленне з’явіўся Самі-Ведаеце-Хто, які адабраў у яго гэтую карону. Здарылася гэта, таму што Грындэльвальд ніколі не распаўсюджваў сваю кампанію тэрору на Брытанію, таму падрабязнасці яго ўзыходжання да ўлады не так добра вядомыя тут.
Атрымаўшы адукацыю ў Дурмстрангу, у школе, знакамітай сваёй нешчаслівай дапушчальнасцю па станаўленні да Цёмных мастацтваў, замест таго, каб накіраваць свае здольнасці на дасягненне ўзнагарод і прызоў, Грындэльвальд прысвяціў сябе іншым мэтам. Калі яму было шаснаццаць, нават Дурмстранг не мог больш закрываць вочы на мудрагелістыя эксперыменты Гелерта, і ён быў выключаны.
Дагэтуль аб наступных перасоўваннях Грындэльвальда было вядома толькі тое, што ён “падарожнічаў па свеце некалькі месяцаў”. Як зараз усталявана, Грындэльвальд захацеў наведаць сваю стрыечную цётку ў Годрыкавай Лагчыне і, шматлікіх гэта моцна узрушыць, завязаў дужае сяброўства ні з кім іншым, як з Альбусам Дамбдорам.
— Ён здаваўся мне чароўным хлопчыкам, — мармыча Бацільда, — нягледзячы на тое, кім ён стаў пазней. Зразумела, я пазнаёміла яго з небаракам Альбусам, які нудзіўся без таварыства хлопцаў яго ўзросту. Хлопчыкі адразу зладзілі адзін з адным.
Вядома, яны зладзіліся. Бацільда паказала мне ліст, які яна захавала, дасланы Альбусам Дамблдорам Гелерту Грындэльвальду ў разгар ночы.
— Так, менавіта пасля гэтага яны правялі ўвесь дзень у абмеркаваннях — абодва такіх выдатных маладых чалавека, якія ладзілі і мелі поспех, як кацёл на агні — я часам чула, як сава стукае ў акно спальні Гелерта, каб даставіць ліст ад Альбуса! Думка толькі што прыйшла у яго галаву, і ён павінен быў паведаміць Гелерту неадкладна!
І што ж гэта былі за думкі. Прыхільнікі Альбуса Дамблдора будуць абсалютна ўзрушаныя, але гэтыя думкі іх сямнаццацігадовага героя, якімі ён падзяліўся са сваім лепшым сябрам (здымак арыгінальнага ліста гл. на стар. 463).
“Гелерт, той пункт гледжання аб панаванні Чараўнікоў, з’яўляецца ВЫГОДАЙ ДЛЯ МАГЛАЎ. Я думаю, гэта крытычны пункт. Так, мы нададзеныя ўладай і так, гэтая ўлада дае нам права кіраваць, але яна таксама прымушае нас выконваць абавязкі па станаўленні да кіраваных.
Мы павінны развіць гэты пункт гледжання, ён будзе фундаментам для таго, што мы будуем. Выпадкі, калі яго не будуць прымаць, а такія, вядома, будуць, стануць фундаментам усіх нашых контрдоказаў. Мы захопліваем уладу ДЗЕЛЯ ВЫШЭЙШАГА ДАБРА. Адгэтуль вынікае той факт, што калі мы сустракаем супраціў, мы павінны выкарыстаць толькі неабходную сілу, нічога больш (Гэта было тваёй памылкай у Дурмстрангу! Але я не жалюся, бо, калі б цябе не выключылі, мы ніколі б не сустрэліся.)
Альбус.”
Хоць яго шматлікія прыхільнікі будуць здзіўлены і ўзрушаны, гэты ліст стаў асновай для Статуту аб сакрэтасці і ўсталявання чарадзейных законаў над магламі. Які ўдар для тых, хто заўсёды ўяўляў Дамблдора, як самага вялікага змагара магланароджаных! Якімі пустымі здаюцца тыя прапановы, якія падтрымліваюць правы маглаў, у святле гэтага новага сведчання, годнага абмеркавання! Якім бездапаможным паўстае перад намі Альбус Дамблдор, заняты пабудовай планаў яго прыходу да ўлады, замест таго, каб аплакваць маці і турбавацца аб сястры!
Без сумневу, тыя перакананыя, хто працягвае ўзносіць Дамблдора на хісткі пастамент, будуць казаць пра тое, што ён, у выніку, не прывёў свае планы ў дзеянне, што ён, мабыць, змяніўся духоўна, што ачуўся. Аднак праўда, здаецца, увогуле, больш шакавальнай.
Не мінула і двух месяцаў з пачатку іх новага моцнага сяброўства, як Дамблдор і Грындэльвальд разышліся і больш ніколі не бачылі адзін аднаго да сустрэчы на легендарным змаганні (падрабязнасці гл. у раздзеле 22). Што выклікала гэты раптоўны парыў? Ці сапраўды Дамблдор ачуўся? Ці сказаў ён Грындэльвальду, што не жадае прымаць удзел у яго планах? На жаль, не.