Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Гары, — прашаптала Герміёна. — Ты добра сябе адчуваеш?
— Так, — схлусіў ён.
Ён быў у намёце, ляжаў на адной з нізкіх коек побач з кучай коўдраў. Здаецца, ужо віднела, судзячы па нерухомасці холаду і святла, якое праходзіла праз палатняны дах. Ён быў увесь мокры, прасціна і коўдра прахарчаваліся потам.
— Мы сышлі?
— Так, — сказала Герміёна. — Мне прыйшлося выкарыстаць Парылы Заклён, каб даставіць цябе сюды. Я не магла цябе падняць. Ты… увогуле, ты быў не асоба…
Пад яе гнядымі вачамі залеглі бурыя цені, а ў руцэ ў яе ён заўважыў маленькую губку: яна выцірала яго твар.
— Ты быў болен, — скончыла яна, — зусім болен.
— Даўно мы сышлі?
— Некалькі гадзін таму. Хутка раніца.
— Я быў без прытомнасці?
— Не зусім, — сказала Герміёна, збянтэжыўшыся. — Ты крычаў, енчыў і гэтак далей, — дадала яна, і Гары адчуў няёмкасць. Што ён рабіў? Выкрыкваў заклёны, як Вальдэморт, або плакаў, як немаўля?
— Не магла выцягнуць з цябе Хоркуркс, — сказала Герміёна, жадаючы змяніць тэму. — Ён завяз, завяз ў цябе ў грудзі. Зараз на яго месцы шнар. Выбачай, мне прыйшлося ўжыць заклён разразання, каб выцягнуць яго. Змяя цябе таксама стукнула, але я прамыла і апрацавала рану.
Ён сцягнуў потную футболку і паглядзеў уніз: на грудзі быў чырвоны авальны след ад медальёна. Яшчэ ён заўважыў паўзажыўшыя меткі на перадплеччы.
— Куды ты паклала Хоркуркс?
— Ён у маёй сумцы. Хай паляжыць там некаторы час.
Ён адкінуўся на падушкі і паглядзеў у яе змарнелы шэры твар.
— Нам не трэба было ісці ў Годрыкаву Лагчыну. Гэта мая віна, цалкам мая віна. Прабач, Герміёна.
— Ты не вінаваты. Я сама захацела пайсці. Я і сапраўды думала, што Дамблдор мог пакінуць там меч для цябе.
— Ну што ж… мы памыліліся, дакладна?
— Што здарылася, Гары? Што здарылася, калі вы падняліся наверх? Змяя дзесьці хавалася? Яна вылезла, забіла яе і напала на цябе?
— Не, — сказаў ён. — Яна была змяёй… або змяя была ёю… як-то так.
— Ш-што?
Ён закрыў вочы. Ён усё яшчэ адчуваў на сабе пах хаты Бацільды, ад гэтага ўспаміны былі яшчэ ярчэй.
— Бацільда, мабыць, даўно была мёртвая. Змяя была… унутры яе. Сама-Ведаеш-Хто пакінуў яе ў Годрыкавай Лагчыне чакаць нас. Ты мела рацыю. Ён ведаў, што я вярнуся.
— Змяя была ўнутры яе?
Ён зноў адкрыў вочы. Герміёна выглядала ўзрушанай, здавалася яе вось-вось вырве.
— Люпін казаў, там будзе магія, якую мы і ўявіць не можам, — сказаў Гары. — Яна не жадала казаць у тваёй прысутнасці, таму што яна кажа толькі на змяінай мове, я гэтага не заўважыў, хоць і разумеў яе. Як толькі мы падняліся наверх, яна звязалася Сама-Ведаеш-З-Кім, я чуў гэта ў маёй галаве, я адчуў, што ён усхваляваны, ён сказаў трымаць мяне там… а потым…
Ён успомніў, як змяя вылазіць з шыі Бацільды: Герміёне не трэба ведаць такія дэталі.
— …яна ператварылася ў змяю і напала.
Ён паглядзеў на сляды ад укусу.
— Яна не збіралася мяне забіваць, толькі затрымаць, пакуль не прыйдзе Сама-Ведаеш-Хто.
Калі б ён толькі смог забіць змяю, то ўсё было б не дарма. — З болем у сэрцы ён сеў і адкінуў покрыва.
— Гары, не, я ўпэўненая, табе трэба адпачываць.
— Гэта табе трэба паспаць. Не крыўдзіся, але ты выглядаеш жудасна. Я ў парадку. Я пакуль пасцерагу. Дзе мая палачка?.
Яна не адказвала, толькі глядзела не яго.
— Герміёна, дзе мая палачка?
Яна прыкусіла губу, у вачах паказаліся слёзы.
— Гары…
— Дзе мая палачка?
Яна дастала яе і працягнула яму. Палачка з востраліста з пяром фенікса была амаль зламаная напалову. Толькі далікатны стрыжань пяра злучаў дзве палоўкі. Дрэва было зусім зламанае. Гары ўзяў яе так, быццам гэтая жывая істота, якая атрымала цяжкую траўму. Ён не мог думаць, усё плыла ад трывогі і страху. Затым ён вярнуў яе Герміёне.
— Папраў яе. Калі ласка.
— Гары, наўрад ці гэта магчыма пры такіх пашкоджаннях…
— Калі ласка, Герміёна, паспрабуй!
— Р-Рэпара!
Часткі палачкі злучыліся. Гары ўзяў яе.
— Люмус!
Палачка злёгку заіскрылася і загасла. Гары прыцэліўся ў Герміёну.
— Экспеліармус!
Палачка Герміёны ледзь тузанулася, але засталася ў яе руцэ. Гэта апынулася занадта для палачкі Гары, і яна ізноў распалася на дзве паловы. Ён у жаху глядзеў на гэта, адмаўляючыся верыць у тое, што бачыў… гэтая палачка гэтулькі ўсяго перанесла…
— Гары, — прашаптала Герміёна так ціха, што ён з цяжкасцю пачуў. — Мне вельмі-вельмі шкада. Я думаю, гэта з-за мяне. Памятаеш, калі мы ўцякалі ад змяі, я стварыла Ударны Заклён, і ён лётаў паўсюль, і, мабыць… мабыць закрануў палачку.