Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
Гары падняў палачку вышэй. Ніхто не кідаўся на яго, з-за дрэва не ляцеў у яго сноп зялёнага святла. Навошта тады яна прывяла яго сюды?
Нешта бліснула ў святле палачкі, і Гары звярнуўся, але гэта было проста маленькае, змёрзлае возера, чорная патрэскваючая паверхня якога бліснула, калі ён прыпадняў сваю палачку, каб разглядзець яе.
Ён асцярожна наблізіўся і паглядзеў уніз. Лёд адлюстраваў яго пераламаны цень і святло ад палачкі, але глыбока пад тоўстым, мутным, шэрым панцырам, бліснула нешта яшчэ. Вялікі срэбны крыж.
Сэрца Гары падскочыла. Ён зваліўся на калены на беразе і накіраваў палачку так, каб як мага мацней асвятліць дно возера. Выбліск глыбокага чырвонага колеру… Гэта быў меч, упрыгожаны лаламі. Меч Грыфіндора ляжаў на дне ляснога возера.
Ледзь дыхаючы, Гары ўтаропіўся на яго. Як такое магло быць? Як меч мог апынуцца тут, ляжалым у возеры поруч іх лагера? Нейкая невядомая магія накіравала Герміёну сюды, або лань, якую ён прыняў за патронуса, была нейкага рода вартавым гэтага возера? Або меч быў змешчаны сюды ўжо пасля іх прыбыцця, менавіта таму, што яны былі тут? У гэтым выпадку — хто быў чалавекам, які жадаў перадаць яго Гары? Зноў ён накіраваў палачку на дрэвы і кусты вакол, спрабуючы разглядзець чалавечы сілуэт, водбліск вачэй, але нікога не ўбачыў. Усё гэтак жа, і трохі страху дадалося да яго хвалявання, калі ён зноў звярнуў сваю ўвагу на меч, які пакоіўся на дне змёрзлага возера.
Гары накіраваў палачку на срэбны сілуэт і прашаптаў: "Акцыё, меч!"
Той не паварушыўся. Гары і не чакаў гэтага. Калі б усё было так проста — меч ляжаў бы на беразе, чакаючы пакуль Гары падніме яго, а не ў глыбіні пакрытага лёдам возера. Ён пачаў крочыць вакол ледзянога круга, разважаючы аб тым, як у апошні раз меч даставіў сябе ў яго рукі. Тады Гары быў у жудаснай небяспецы і прасіў дапамогі.
— Дапамажыце, — прашаптаў ён, але меч застаўся ляжаць на дне, абыякавы, нерухомы.
Што, спытаў сябе Гары, працягнуўшы крочыць, сказаў яму Дамблдор, калі Гары здабыў меч у мінулы раз? "Толькі праўдзівы грыфіндорац мог выцягнуць яго з капялюша". І якія якасці вызначаюць грыфіндорца? Ціхі голас у галаве Гары адказаў яму: "адвазе і цвёрдасці духу аддаваў перавагу Грыфіндор".
Гары, глыбока ўздыхнуўшы, спыніўся і пар ад яго дыхання рассеяўся ў марозным паветры. Ён ведаў, што трэба рабіць. Быўшы сумленным, ён ведаў гэта з таго самага моманту, калі ўбачыў пад лёдам меч.
Ён яшчэ раз агледзеў дрэвы, якія атачалі яго, але ўжо быў упэўнены, што ніхто не збіраецца на яго нападаць. У іх быў шанец, калі ён крочыў адзін скрозь лес, і была куча шанцаў, пакуль ён даследаваў возера. Адзінай сапраўднай прычынай затрымкі цяпер было тое, што неадкладны далягляд быў гэтак непанадным.
Пальцамі, якія блыталіся, Гары пачаў расшпільваць шматлікія пласты сваёй адзежы. Пры чым тут "адвага", ён быў цалкам не ўпэўнены, няўжо што яна складалася ў тым, што Гары не клікаў цяпер Герміёну, каб тая зрабіла ўсё за яго.
Пакуль Гары распранаўся, дзесьці вухнула сава, і ён з болем падумаў аб Хэдвіг. Ён дрыжаў, яго зубы жудасна стукалі, але ён працягваў распранацца, пакуль не застаўся стаялым у адной бялізне, голымі нагамі на снезе. Ён паклаў мяшочак, у якім захоўваліся яго палачка, ліст маці, асколак люстэрка Сірыюсу і стары снітч па-над сваёй адзежай, і накіраваў палачку Герміёны на лёд.
— Дыффінда!
У цішыні лёд трэснуў з гукам стрэлу. Паверхня возера парэпалася, і абломкі чорнага лёду загайдаліся на вадзе. Наколькі Гары мог судзіць, тут было неглыбока, але, каб дастаць меч, неабходна было цалкам нырнуць.
Зрэшты, роздумы над наступнай задачай не рабілі яе лягчэй або ваду цяплей. Гары ступіў да боку возера і паклаў усё яшчэ запаленую палачку Герміёны на зямлю побач з ім. Потым, не ўдаючыся ў разважанні аб тым, наколькі халадней яму стане, і наколькі моцна ён будзе дрыжаць, Гары скокнуў.
Кожная сітавіна яго цела закрычала, нібы пратыстуючы. Як быццам само паветра ў яго лёгкіх змерзла, калі Гары пагрузіў свае плечы ў ледзяную ваду. Ён ледзь мог дыхаць, і так моцна дрыжаў, што хвалі ўдараліся аб бакі возера. Вялікім пальцам нагі Гары адчуваў меч. Яму трэба было нырнуць толькі адзін раз.
Гары адкладаў момант поўнага апускання секунду за секундай, дрыжачы і затыхаючыся, пакуль ён не нагадаў сабе, што гэта павінна быць зроблена, сабраў усю сваю адвагу і нырнуў.
Холад ахапіў яго як агонь, гэта было падобна агоніі, быццам яго мозг змерз, калі Гары, расштурхваючы чорную ваду, пацягнуўся да дна, каб намацаць меч. Яго пальцы стуліліся на рукаяці, і Гары пацягнуў меч уверх.