Гары Потэр і Рэліквіі Смерці
- Автор: Роулинг Джоан Кэтлинг
- Серия: Гары Потэр (be) #7
- Год: 2011
- Язык: белорусский
- Переводчик: Андрэй Багач
- Жанр: Детское фэнтези
Электронная книга - «Гары Потэр і Рэліквіі Смерці». Краткое содержание книги:
У сёмай, фінальнай кнізе Дж. К. Роўлінг раскрывае ўсе магічныя таямніцы.
Readers beware. The brilliant, breathtaking conclusion to J. K. Rowling’s spellbinding series is not for the faint of heart—such revelations, battles, and betrayals await in Harry Potter and the Deathly Hallows that no fan will make it to the end unscathed. Luckily, Rowling has prepped loyal readers for the end of her series by doling out increasingly dark and dangerous tales of magic and mystery, shot through with lessons about honor and contempt, love and loss, and right and wrong. Fear not, you will find no spoilers in our review—to tell the plot would ruin the journey, and Harry Potter and the Deathly Hallows is an odyssey the likes of which Rowling’s fans have not yet seen, and are not likely to forget. But we would be remiss if we did not offer one small suggestion before you embark on your final adventure with Harry—bring plenty of tissues.
The heart of Book 7 is a hero’s mission—not just in Harry’s quest for the Horcruxes, but in his journey from boy to man—and Harry faces more danger than that found in all six books combined, from the direct threat of the Death Eaters and You-Know-Who, to the subtle perils of losing faith in himself. Attentive readers would do well to remember Dumbledore’s warning about making the choice between “what is right and what is easy,” and know that Rowling applies the same difficult principle to the conclusion of her series. While fans will find the answers to hotly speculated questions about Dumbledore, Snape, and You-Know-Who, it is a testament to Rowling’s skill as a storyteller that even the most astute and careful reader will be taken by surprise.
A spectacular finish to a phenomenal series, Harry Potter and the Deathly Hallows is a bittersweet read for fans. The journey is hard, filled with events both tragic and triumphant, the battlefield littered with the bodies of the dearest and despised, but the final chapter is as brilliant and blinding as a phoenix’s flame, and fans and skeptics alike will emerge from the confines of the story with full but heavy hearts, giddy and grateful for the experience.
— Дзе мы? — спытаў ён, аглядаючы дрэвы вакол, пакуль Герміёна адкрывала сумку і выцягвала з яе апоры намёта.
— Ярны Лес, — адказала яна. — Мы тут аднойчы адпачывалі з бацькамі.
Тут таксама стаяў пранізлівы холад, і ўсе дрэвы вакол былі пакрытыя снегам, але, па меншай меры, яны былі абароненыя ад ветра. Вялікую частку дня Гары і Герміёна правялі ў намёце, згарбацеўшыся, спрабуючы сагрэцца, над сінімі агеньчыкамі, майстрам у вытворчасці якіх была Герміёна і якія можна было пры неабходнасці збіраць і пераносіць у бляшчанцы. Яна так клапацілася аб Гары, што ён адчуваў сябе хворым, адыходзячым ад нейкай хуткабежнай, але цяжкай хваробы. Апоўдні зноў пачаўся снегапад, і іх накрыты прытулак акрыўся свежым пластом дробнага, подобнага на пыл снега.
Пасля двух начэй дрэннага сну, пачуцці Гары былі больш насцярожаныя, чым звычайна. Ім ледзь атрымалася збегчы з Годрыкавай Лагчыны і Вальдэморт быццам быў бліжэй, чым раней, больш пагрозлівым. Калі наступіла цемра, Гары сказаў Герміёне паспаць, і заступіў на дзяжурства. Ён выцягнуў да ўвахода ў намёт старую падушку і сеў, надзеўшы ўсе швэдры, што ў яго былі, але ўсё яшчэ дрыжачы. Праз некаторы час цемра згусцілася настолькі, што стала непранікальнай. Гары думаў дастаць карту марадзёраў, каб яшчэ трохі пасачыць за кропкай, якая адлюстроўвала Джыні, але успомніў, што зараз калядныя вакацыі, і яна напэўна ў Нары.
Кожная секунда здавалася доўгай у бясконцасці лесу. Гары ведаў, што вакол павінна быць досыць жывых істот, але ён жадаў, каб яны заставаліся бязгучнымі і нерухомымі, каб ён мог аддзяліць іх нявінную мітусню і браджэнне ад гукаў, якія могуць азначаць іншыя, больш злавесныя рухі. Ён успомніў шолах плашча, які слізгаў па апалым лісці шмат гадоў таму, і яму паказалася, што ён чуе яго зноў. Гары подтрос галавой. Іх ахоўныя заклёны паспяхова працавалі ўжо тыдні, чаму яны павінны не дзейнічаць зараз? Але адчуванне, што сёння нешта не так, яго не пакідала.
Некалькі разоў Гары засынаў, пад нязручным кутом споўзаючы да сценкі намёта, і тут жа прачынаўся. Шыя яго балела. Ноч дасягнула такой гушчыні, што яму здавалася, быццам ён затрымаўся ў нявызначанасці, надыходзячай пры апарацыі.
Калі гэта здарылася, Гары якраз трымаў руку перад сваім тварам, спрабуючы разглядзець пальцы. Яркае срэбнае святло, якое рухалася паміж дрэвамі, з’явілася справа перад ім. Што б ні было яго крыніцай, рухалася яно бязгучна. Святло як быццам плыло да яго. З выкрыкам, застыглым у горле, ён ускочыў на ногі і падняў палачку Герміёны. Гары прыжмурыўся, паколькі святло стала ўжо асляпляльным, і толькі чорныя цені дрэў былі бачныя на фоне сілуэту, які выпускаў яго, і ён набліжаўся…
Крыніца святла зрабіла яшчэ адзін крок, выходзячы з-за дуба. Гэта была белая, срэбная лань, зіготкая, яркая, як месяц, якая крочыла па свежавыпаўшым некранутым снегу, не пакідаючы слядоў. Яна ступіла да Гары, высока трымаючы галаву з прыгожымі вачамі і доўгімі вейкамі.
Гары неадрыўна глядзеў на яе, быўшы здзіўлены не яе дзівацтвам, а тым, што яна была яму невытлумачальна знаёмая. Ён адчуваў, што павінен быў чакаць яе прыходу, але забыўся аб ім да гэтага моманту, што яны павінны былі сустрэцца. Жаданне неадкладна паклікаць Герміёну, якое было ў яго яшчэ секунду таму, знікла. Ён ведаў, ён быў гатовы паставіць на гэта сваё жыццё, што лань прыйшла да яго і да яго аднаго.
Некалькі доўгіх секунд яны глядзелі адзін на аднаго, а потым яна павярнулася, і пайшла прэч.
— Не, — сказаў Гары надтрэснутым ад доўгага маўчання голасам, — Вярніся!
Яна працягнула павольна крочыць між дрэвамі, і яе святло пачало хавацца за ценямі галін. Адну секунду Гары сумняваўся. Асцярога шаптала, што гэта можа быць падман, прынада, пастка. Але інстынкт, які ахапіў яго, падказаў, што гэта не можа быць цёмнай магіяй. Ён кінуўся за ёй.
Снег храбусцеў у яго пад нагамі, але лань не рабіла ні гуку, прабіраючыся паміж дрэвамі, паколькі сама яна была толькі святлом. Усё глыбей адводзіла яна яго ў лес, і Гары паспешліва крочыў за ёй, упэўнены, што, калі яна спыніцца, яна дазволіць наблізіцца да сябе, і тады загаварыць, і голас скажа яму тое, што ён павінен пазнаць.
Нарэшце яна спынілася. Лань зноў павярнула сваю прыгожую галаву да Гары, і той кінуўся да яе з кіпячым у грудзі пытаннем, але, калі ён адкрыў рот, каб вымавіць — лань знікла.
Цемра цалкам паглынула яе, малюнак яшчэ гарэў ў вачах у Гары, зацямняў яго позірк, ззяючы нават пад закрытымі павекамі. І прыйшоў страх: яе прысутнасць азначала бяспеку.
— Люмас! — прашаптаў ён, і кончык палачкі засвяціўся.
Водціск лані ў яго вачах згасаў, пакуль Гары стаяў тут, маргаючы, прыслухваючыся да гукаў лесу, да падаленага патрэсквання галінак, слізгаценню снега. Ці павінны былі на яго напасці? Ці прывабіла яна яго ў пастку? Ці стаяў хтосьці ў цемры, па-за межамі, асветленымі палачкай, гледзячы на яго?