Pierwsze uderzenie [Gust Front - pl]

— No, chodź do tatusia — szepnął specjalista czwartej klasy Jim Turner i przycisnął do ramienia karabin snajperski kaliber. 50. Przynajmniej raz mógł użyć trójnoga przeciw centaurom; czekał teraz niecierpliwie na sygnał do strzału.

Na międzystanówce w regularnych odstępach umieszczono punkty orientacyjne, oznaczone kolorowymi wstążkami. Każda kompania została przydzielona do odpowiedniego obszaru, który z kolei podzielono na mniejsze obszary dla każdego strzelca, grenadiera albo snajpera. Odcinek drogi, który należał do Turnera, miał tylko dwieście metrów długości i sto szerokości. Na tym obszarze znajdowało się obecnie trzech Wszechwładców. Zdecydował, że zacznie od tego z tyłu, a dopiero później przeniesie ogień ku przodowi.

Jim zastanawiał się, czy ktoś nie zacznie wcześniej strzelać. Kazano im pozostawać w gotowości; mieli siedzieć z zabezpieczonymi karabinami i czekać na sygnał. Nie wiadomo, ilu z nich rzeczywiście tak zrobi. W każdym razie Jim nie miał takiego zamiaru.

— Turner, do jasnej cholery! — zdenerwowała się sierżant Dougherty, kiedy stanęła w drzwiach.

— Ja tylko się przyglądam, pani sierżant.

Dougherty była ciężkim przypadkiem. Śmieszył go sposób, w jaki biegała w kółko, jakby ktoś wsadził jej w tyłek gwóźdź, ale z drugiej strony była jednak dobra i — co było najważniejsze — miała rację. Rzeczywiście nie powinien być tu, gdzie jest.

— Nie będę strzelał — powiedział i odsunął się od karabinu.

— Nie wierzę ci, do cholery, na podłogę jak wszyscy! Zabieraliśmy magazynki za mniejsze przewinienia!

— Tak jest, ma’am.

— Jeśli nie radzisz sobie z odpowiedzialnością snajpera, znajdziemy kogoś innego na twoje miejsce! I nie mów do mnie ma’am. Ja pracuję — rzuciła na koniec krępa, tleniona blondynka.

Z wyrazem niezadowolenia na twarzy cofnęła się w głąb korytarza, żeby kontynuować obchód pozycji. Żeby przypieprzać się do następnych żołnierzy.