Pierwsze uderzenie [Gust Front - pl]

Ten dom nie miał migających światełek. Stał na wznoszącym się nad miastem wzgórzu od strony rzeki. Szyld nad wejściem, napisany zwierzęcym językiem tej planety, mówił coś o „Rock Shelf, co pewnie opisywało rzeźbę terenu.

Odległy brzeg rzeki był stromy i przecinała go wąska, kręta droga. Na rzece widać było czteropasmowy most i małą kładkę dla pieszych tuż poniżej domostwa, które zajmowali.

— Powinniśmy wysłać wojska i zająć to! — warknął Ardan’aath, wskazując na most. — Czemu chowamy się w budynkach?

Ale Oolf ondar miał wątpliwości.

— Jeśli chcesz spróbować — rzekł spokojnie Kenallurial — ruszaj.

Ale Ardan’aath nie był głupcem. Ten po trzykroć nawiedzony przez demony pisklak miał coś w zanadrzu.

— Czemu ty nie spróbujesz?

— Wolę dożyć dnia, w którym skosztuję owoców mych podbojów — odparł młodszy Kessentai i z pogardą zmarszczył pysk.

Ardan’aath już miał powiedzieć, co myśli o tak tchórzliwej postawie, ale powstrzymała go uniesiona dłoń Kenallaia.

— Koniec kłótni — powiedział i wskazał na okno.

Zobaczyli, jak Sammadar posyła swoje główne siły w kierunku mostu i jak pierwsze dwa oolt zostają zmiecione przez wybuch.

— Łajno demonów przestworzy — warknął Ardan’aath i odwrócił się do młodszego Kessentaia. — Wiedziałeś o tym!

— Podejrzewałem.

— Dlaczego? — spytał Kenallai.

— Bo ja sam bym tak postąpił.

— A co uczyniłbyś później?

Kenallurial wyciągnął przechwyconą mapę. Ardan’aath odwrócił się od tego obcego śmiecia, ale Kenallai pochylił się nad nią z zaciekawieniem.

— Spójrz, jesteśmy tutaj. Ta rzeka ciągnie się aż dotąd — wskazał na miasto Manassas. — Dopiero tutaj możemy skręcić ku skarbom północy.

— A co z tym? — Kenallai pokazał coś na mapie. — Czy ten most nie jest bliżej?

Niedaleko możliwego miejsca obrony widniał drugi most.

— O jakim moście mówisz, mój edas‘antai? — spytał młodszy centaur, nie odrywając wzroku od mapy.

— No tak.

Kiedy się nad tym dobrze zastanowić, stawało się jasne, że threshkreen zniszczą most, zanim oni będą mogli go zająć.

— Lecz zanim Po’oslenar zagrabią łupy na północy — ciągnął eson‘antai — jest jeszcze to. — Niedaleko końca zbiornika Occoquan cienka niebieska linia odchodziła na południe i rozszerzała się, tworząc Lake Jackson. — Threshkreen mogą się tu zgrupować i spotkać z nami w straszliwej bitwie. Biada armii, która pierwsza ruszy im na spotkanie!

— Ale byłaby to przynajmniej bitwa — warknął Ardan’aath — a nie chowanie się po kątach. Moglibyśmy zepchnąć ich z frontu, tak jak zmietliśmy ich ziomków po zniszczeniu miasta, i zagnać tych wszystkich thresh do naszych zagród!

— Postąpilibyśmy jak Sammadar! — warknął młodszy centaur i stanął przed starszym Kessentaiem w wyzywającej pozie. — Bez jednego oolfos ku naszej chwale, poniżeni do rangi kasztelanów! Czyżbyś tego pragnął?

— Dość! — rzucił oolfondai i stanął między dwoma oficerami. — Każdy z was ma swoje racje i każdy kieruje działaniami swych oolt’os. I sam za nie odpowiada! Taka jest Droga i taka jest Ścieżka. Słucham Ardan’aathu, bo on często ma słuszność. Lecz gdy ruszamy do boju, czyż nie słucham twoich rad?

— Tak, mój panie. — Starszy doradca poczuł się zawstydzony tym upomnieniem.

— Więc teraz i ty go posłuchaj. Nie wynoś gniewu z tej narady, wynieś z niej mądrość.

— Będę czerpał z jego mądrości dopiero wtedy, kiedy ten pisklak ujrzy ognie orna’adar i podbije światy. Dopiero wtedy.

Odwrócił się i podszedł do okna. W tym momencie straszliwy wybuch na południowym zboczu cisnął do środka kawałki szyb, wplątując je w grzywę Wszechwładcy. Centaur gniewnie potrząsnął krokodylim łbem.

— Niechaj demony przestworzy pożrą wasze dusze, wy przeklęci thresh!

— Mój edas’antaiu, nie mamy już wiele czasu — szepnął młodszy centaur.

— Masz na myśli ostrzał tej doliny? Jesteś tego pewien?

— Tak. Jeśli thresh będą się bronić tutaj — wskazał jakiś punkt na mapie, dziwiąc się przez chwilę istotom, które mogły coś takiego stworzyć — będą silni. Ale jeśli ruszymy tutaj — wskazał na południe od Lake Jackson — możemy zajść ich od tyłu. Muszą mieć jakieś słabe punkty.

— Nadłożymy kawał drogi, nie dotrzemy na miejsce przed nocą!

— Taka jest moja sugestia. Jeśli wolisz spróbować przejść przez ten most…

Oolfondai zadrżał. Miał wystarczająco dużo doświadczenia, żeby rozpoznać pułapkę.