Światy braci Strugackich - Czas uczniów

Szoferak zaś nawet lepiej wymyślił — zatkał szmatą rurę wydechową, a jajogniot ze strachu silnika nie wyłączył i szybciutko cały zsiniał.

— Trzeba wiać, panie lekarzu — mówię. — Pewnie zdążył swoich wywołać.

Oczywiście zaprotestował — cały lekarz, Przysięga Zdrowia Narodu. Jednak szoferak ryknął: „A co będziemy z nim gadali, chol-lera!”, zgarnął swojego bezpośredniego przełożonego pod pachę, pobiegł do ciężarówki i wepchnął staruszka do kabiny.

Ja też nie czekałem. Przysiadłem na trzeciego, żeby pan lekarz wojskowy, nie daj Boże, nie wyskoczył w imię powinności. Szoferak sypnął po gazie i poniosło nas po wyszczerbionym asfalcie tak, że głowa mała. Tylko, myślę, dokąd tak pędzimy? na wszystkich drogach posterunki, nikt nawet nie będzie próbował nas zatrzymać — walną przeciwpancernym w bok po zabawie.

— Kręć — powiadam — do Braggowki. Wszystko tam płonie jak diabli, ale jakąś piwniczkę dla siebie znajdziemy.

Latarnie w mieście nie palą się — panowie humaniści nie mają czasu zajmować się takimi drobiazgami, panowie humaniści muszą czynić rzeczy święte, muszą wyłapywać chłopaków w mundurach…

To się im udaje na sto procent: oto już syreny wyją z każdej strony, oto już ogłoszono alarm. Pełnym gazem przelatujemy przez plac Skrzywdzonej Niewinności — ktoś tam zaczął do nas strzelać, ale niepoważnie, z policyjnego pistoletu. Oto i Zielony Teatr, ale teraz nie zielony, lecz czarny, i tu się kończy nasza ucieczka.

— Paliwko się skończyło — mówi szoferak. — I tak cudem dojechaliśmy do szpitala.

— Trzeba iść do magistratu — ocknął się nasz konował — wyjaśnić wszystko, zorganizować szczepienia…

— Już oni panu zorganizują, panie lekarzu wojskowy — odpowiadam. — Po pierwsze, rozstrzelają nas, a po drugie, zaczną dumać, kogo rozstrzelali i za co. Broń trafiła w ręce cywili, straszna sprawa.

— Pewnie ma pan rację. — Mój dziadunio oklapł. Wyszliśmy z ciężarówki i rozejrzeliśmy się. Do Braggowki jeszcze kawał drogi. W pobliżu nie ma ruin, żeby w nich przeczekać, bo i domów żadnych tu nie było — strefa parkowa. Ale drzewa poszły zimą do pieca, tylko pieńki zostały. Jajognioty nad całym miastem wieszają oświetlające ładunki, jakbym rzeczywiście był taką ważną personą. Szoferak dawno temu cisnął w krzaki mój automat. Pan lekarz wojskowy według regulaminu powinien mieć dziesięciostrzałowego feldmarschala, ale obawiam się, że pan lekarz wojskowy ma kaburę nabitą środkami przeczyszczającymi i przeciwwymiotnymi. Żeby pacjenta z obu końców czyściło. Szoferak będzie łapał jajogniotów po jednemu, a ja będę wpychał tabletki w celu obniżenia zdolności bojowej…

Słyszę jakiś szum na końcu byłej alei. Już miałem szoferaka z lekarzem położyć na ziemi i sam się ułożyć, ale było za późno. Podlatuje do nas długaśny czarny huragan — na pewno skonfiskowany z herzogowego garażu. Syrena wyłączona, światła wyłączone. A ja nawet nie zabrałem swojej śmiercionośnej łopaty.

Odsuwają się drzwi. W huraganie siedzi tylko jeden człowiek. Ale za to jaki! Wcześniej go widziałem tylko na zdjęciach w specpismach. Za kierownicą siedzi Jednooki Lis, szef kontrwywiadu Jego Ałajskiej Wysokości.

— Czołem, kursant — powiada. — Chyba zbiera się dzisiaj na deszczyk…

I po tych słowach moją świadomość porzucił Bojowy Kot Gag, dziarski kursant, fajny chłop, ale głupawy, a ja znowu stałem się sobą — pułkownikiem kontrwywiadu Gigonem, następnym herzogiem ałajskim.