Światy braci Strugackich - Czas uczniów

Ala

Wszystko, co najważniejsze, docierało do niej w półdrzemce.

…wiedziała skądś, że oczami zobaczy to inaczej, nie tak jak teraz: szmaragdowy piasek, czarne fale, w oddali niebiesko-szary lodowiec. Fale poruszały szare kawałki lodu, śryż przyniesiony do brzegu. To znaczy, że jest lato. Ala stała z szeroko rozstawionymi nogami i patrzyła w dal. Ogromne pomarańczowe cielsko leżało na poły zagrzebane w piasku. Sterczała tylko bardzo ludzka, ale zbyt ogromna ręka. Po białym niebie z liliowymi i żółtymi plamami pełzł łańcuszek purpurowych ogników. Gdybym tylko zechciała, to czarne wody rozstąpią się przede mną, otwierając drogę do tajemniczej głębi. Tam jest mój dom, mój prawdziwy dom. I w górach. I za bagnami, w głębokich rozpadlinach, z których ulatują kłęby pachnącego leczniczo dymu. Nigdy nikogo tu nie wpuszczę, sprawię, że przybysze pomylą drogę. Ale jest mi bez nich smutno, więc tworzę ich przed sobą z resztek wyobraźni. Ciemne miasto powstaje na plaży i fale je omywają, nie ścierając. Wysoki dźwięk wznosi się do nieba, zapalając koncentryczne pierścienie…

Ala ocknęła się, poderwała i rozejrzała. Wszystko było zbyt proste, żeby stało się koszmarem.

Puste krzesła stały w nierównym półkolu, jakby rozmawiały ze sobą. Przez otwarte okna wpadały dźwięki. Dochodziły stamtąd odgłosy uderzenia piłki, niezrozumiałe mechaniczne hałasy i elektryczne trzaski.

Wszedł Gorbowski, zatroskany jak wcześniej. Usiadł na krześle okrakiem, przyjrzał się Ali, westchnął i pokręcił głową.

— Odnalazł się nasz Stas — oznajmił. — Tylko nie wiem, czy to dobrze.

— Gdzie jest? — szybko zapytała Ala.

— Na Ziemi. U Sikorskiego.

— Kto to jest Sikorski?

— Naprawdę pani nie wie? To była głośna historia.

— Pierwszy raz… — zamilkła. Wewnątrz niej pękła banieczka. — Wiem. Tak. Wszystko wiem. Ale na co on Stasowi?

Gorbowski wzruszył ramionami.

— Jesteśmy beznadziejnie spóźnieni. Przede wszystkim tu. — Dotknął czoła. — A prócz tego nastąpił pewien paraliż woli.

— Paraliż woli — powtórzyła Ala. — Szkoda.

— Jak się pani czuje? — zapytał Gorbowski. — Była pani w takich tarapatach.

— Nie wiem. Nijak się nie czuję. Jeszcze się nie przepaliło.

— Tak, rozumiem. No to jak, zostawimy robotę zawodowcom?

— Nie — powiedziała Ala. — Nie mogę. Powinien być ktoś, kto rozumie.

— Za pół godziny Maksym odlatuje na Ziemię. Do Sikorskiego. Ja na razie zostaję. Pani co zamierza?

— Polecę — zdecydowanie odparła Ala.

— Czy Stas coś dla pani… znaczy?

Ala popatrzyła na Gorbowskiego. Nie było jasne, czy rzeczywiście nie rozumie, czy pyta o coś innego?

— Mam go tu — powtarzając jego gest, dotknęła czoła. — I już niemal nie mogę tego znieść.