Ludzie z gwiazdy Pella [=Stacja Podspodzie / Downbelow Station - pl]

Dołowiec był znowu przy nim — mały brązowy cień, całkiem zwyczajny wśród przechodniów na dziewiątym. Josh zatrzymał się w zdemolowanym podczas rozruchów korytarzu i oparł stopę na występie udając, że chce sobie poprawić coś przy bucie. Dołowiec dotknął jego ramienia, schylił się marszcząc nos i zajrzał mu w twarz.

— Człowiek-Konstantin w porządku?

— W porządku — odparł Josh. To był ten, którego nazywali Niebieskozębym i który deptał im prawie codziennie po piętach, podejmując się przenoszenia informacji pomiędzy Damonem i jego matką. — Mamy teraz dobre miejsce na kryjówkę. Nie ma już kłopotu. Damon jest bezpieczny i nikt go już nie niepokoi.

Futrzasta silna dłoń namacała jego rękę i wcisnęła mu w nią coś.

— Ty dać człowiek-Konstantin? Ona dawać, mówić: potrzeba.

Dołowiec, wmieszawszy się w tłum, zniknął tak samo szybko, jak się był pojawił. Josh wyprostował się walcząc z pokusą, żeby rozejrzeć się wokół siebie albo spojrzeć na metaliczny przedmiot, dopóki nie odszedł kawałek korytarzem od miejsca spotkania. Okazało się, że to broszka z metalu, który mógł być prawdziwym złotem. Schował ją do kieszeni jak skarb, bo takim dla nich była; mogli ją sprzedać, zastępowała kartę, mogli nią przekupić kogoś, kogo nie dało się przekupić niczym innym… na przykład właściciela ich obecnej kwatery. Złoto miało różne zastosowania, służyło nie tylko do wyrobu biżuterii; rzadkie metale były warte tyle, co życie — ich cena stale rosła. I zbliżał się dzień, kiedy trzeba będzie coraz silniejszej perswazji, aby zapewnić Damonowi kryjówkę. Matka Damona to jednak kobieta wielkiej mądrości. Jej uszami i oczami był każdy Dołowiec, który przemykał się niepostrzeżenie korytarzami; wiedziała o ich rozpaczliwym położeniu — wciąż oferowała schronienie, z którego Damon nie chciał skorzystać, bo ponad wszystko nie chciał narażać na przeszukiwanie systemu zajmowanego przez Dołowców.

Sieć zaciskała się wokół nich. Liczba korytarzy, z których mogli jeszcze korzystać, bez przerwy malała. Instalowano nowy system, wprowadzono nowe karty, a sekcje, które oczyścili żołnierze, pozostawały puste. Ludzi przebywających w sekcjach otaczali żołnierze i spędzali w jedno miejsce, sprawdzano, czy nie figurują na liście poszukiwanych i wydawano im nowe dokumenty tożsamości… większości. Niektórzy znikali i kropka. Nowy system kart coraz bardziej uderzał w rynek, tłumił go. Wartość kart i dokumentów spadała gwałtownie, bo będą ważne tylko do czasu zakończenia reorganizacji i ludzie już zaczynali wybrzydzać na stare. Co chwila gdzieś w komputerze rozlegał się cichy alarm; na miejsce przybywali zaraz żołnierze i rozpoczynali procedurę tropienia kogoś, kogo poszukiwali… jak gdyby większość osób w rejonach nie zabezpieczonych używała swoich własnych kart. Ale po alarmie żołnierze zadawali pytania i sprawdzali dokumenty — urządzali obławy, utrzymywali ludzi w poczuciu zagrożenia i wzajemnej podejrzliwości, a to służyło celom Maziana.