Honor ponad wszystko [Echoes of Honor - pl]

Niestety, zarówno pierwszy, jak i drugi pomysł były niepraktyczne, gdyż wyposażenie było, mówiąc zwięźle, przestarzałym złomem w porównaniu z używanym przez stocznie Królestwa, a system nie posiadał ani lokalnej populacji, ani nawet nadającej się do zamieszkania planety i na dodatek leżał zbytnio na uboczu. Konieczna modyfikacja kosztowałaby prawie tyle co zbudowanie nowych stoczni, a Hancock był znacznie lepszym do tego miejscem.

Znaczenie Seaford 9 miał jedynie jako odskocznia do ataków na Zanzibar, Alizon, Yorik i jeszcze parę sąsiednich systemów i dlatego istotne było jego zdobycie. Planowano co prawda zmodernizowanie stoczni remontowych i pomysł ten regularnie powracał, ale jak dotąd zrobiono to jedynie z jedną, na potrzeby czysto lokalne.

Flota po prostu nie miała sił, środków i ludzi, by zrobić coś więcej, co stało się w pełni oczywiste, kiedy rozpoczęto wycofywanie do systemu Manticore jednostek w celu dokonania poważniejszych modernizacji, bez zastąpienia ich innymi. Jasne było, że jeżeli Gwiezdne Królestwo może obyć się bez jakiegoś systemu planetarnego, to właśnie bez Seaford 9. Dlatego też stacjonujące tu siły nie były duże — kontyngent dyżurnych techników i mechaników, by jedyna w miarę nowoczesna stocznia remontowa funkcjonowała, dwie eskadry ciężkich krążowników, flotylla krążowników liniowych, wzmocniony dywizjon superdreadnoughtów i parę niszczycieli. Oraz Stacja Radioelektroniczna Jej Królewskiej Mości Seaford 9 dowodzona przez porucznika Heinricha Gainesa.

Nazwa robiła wrażenie, ale na tym się kończyło — te same powody, dla których uznano system za zbędny dodatek, i te same trudności RMN spowodowały, że zamiast pełnej sieci wczesnego ostrzegania złożonej z sond z nadajnikami grawitacyjnymi trzeciej generacji miał do dyspozycji mniej niż połowę potrzebnych, i to w większości pierwszej generacji. A te były niewiele lepsze od używanych przez lady Harrington w Drugiej Bitwie o Yeltsin. Ich największym mankamentem było powolne przetwarzanie danych i dlatego…

Przestał biadolić, gdyż holoprojekcja nagle rozpłynęła się i uformowała na nowo, gdy komputer zakończył identyfikację. Gaines przyglądał się jej nieświadom, że brwi próbują wejść mu w bezpośredni kontakt z włosami, a w ustach nagle zabrakło śliny.

Identyfikacja nie była pełna — przy ponad połowie obiektów kody pulsowały, co oznaczało przybliżone zidentyfikowanie, które zostanie automatycznie zaktualizowane, gdy tylko pozwolą na to uzyskane dane. Nowo przybyłe jednostki znajdowały się ponad dziesięć minut świetlnych od głównych anten szerokopasmowych czujników stacji, a więc wszystko, co widział, poza informacjami z sond wyposażonych w nadajniki szybsze od prędkości światła, było mocno przestarzałe. Ale i tak wystarczyło, by zmienić jego żołądek w lodowatą bryłę.

Przyglądał się holoprojekcji jeszcze przez moment, po czym wybrał na klawiaturze priorytetowy kod łączności i czekał. Obiektywnie niedługo: pięć do dziesięciu sekund, ale wydawało mu się, że całą wieczność. W końcu usłyszał znajomy znudzony głos:

— Oficer operacyjny grupy, komandor Jaruwalski.

— Tu Sensor Jeden — zameldował, używając stosownego kryptonimu. — Mam ślad wyjścia z nadprzestrzeni niezidentyfikowanych, powtarzam: niezidentyfikowanych okrętów w namiarze 1-7-7 na 0-9-8 względem słońca systemu. Odległość od bazy dziesięć minut pięćdziesiąt siedem sekund świetlnych. Po przybyciu nie nadały kodu identyfikacyjnego.

— Niezidentyfikowane? — znudzenie zniknęło z głosu rozmówczyni i Gaines nieomal zobaczył, jak siada nagle prosto. — Klasy jednostek zostały już zidentyfikowane?

— Nie wszystkie. Sensory grawitacyjne rozpoznały pięćdziesiąt cztery źródła napędu. Jak do tej pory między piętnaście a dwadzieścia to okręty liniowe, a przynajmniej dziesięć to pancerniki. Identyfikacja komputerowa wyłącznie na podstawie sygnatur napędów, ale odczyty są stałe, ma’am.

Przez moment słyszał jedynie ciszę i bez trudu mógł wyobrazić sobie tok myślowy rozmówczyni, bo sam właśnie miał go za sobą. Minimum dwadzieścia pięć okrętów to nie był zwykły rajd. A siły stacjonujące w systemie składały się z trzech superdreadnoughtów i czterech krążowników liniowych. Wniosek był oczywisty — Seaford 9 nie mógł zostać utrzymany.

— Rozumiem i dziękuję, Sensor Jeden — odezwała się Jaruwalski. — Proszę o stały przekaz danych bezpośrednio z sieci. I proszę spróbować je jak najszybciej zweryfikować.