Гары Потэр і патаемная зала

— Не надта шмат людзей ведаюць пра то, што колісь Лорда Вальдэморта клікалі Томам Рэдлам. Пяцьдзесят год таму, я сам вучыў яго, тут у Хогвартсе. Аднак, пасля заканчэння школы ён знік... вандраваў і сям і там... ён наймоцна паглыбілся ў вывучэнне цёмных мастацтваў, ён меў зносіны з найгоршымі прадстаўнікамі нашага роду, ён зведаў столькі небяспечнейшых магічных ператварэнняў, што калі ён аб’явіўся, назваўшыся Лордам Вальдэмортам, яго амаль ніхто не пазнаў. Няшмат каму магло прыйсці ў галаву, што Вальдэморт — той разумны, прыгожы хлопец, што быў тут колісь старастам.

— Але Джыні?— спыталася місіс Візлі. — Як наша Джыні магла быць звязана з... з... ІМ?

— Гэта ўсё дзённік!— працягваючы плакаць, адказала дзяўчынка. — Я пісала у-у ім, а Рэдл п-пісаў у адказ на працягу ўсяго году...

— ДЖЫНІ!— здзіўлена ўсклікнуў містэр Візлі. — Хіба я АНІЧАМУ вас не вучыў? Хіба я не казаў вам заўсёды: “Ніколі не давярайце таму, што мае свой уласны розум, калі ня ведаеце дзе знаходзяцца ягоныя мазгі”? Чаму ты не паказала дзённік мне ці маці? Такая падазроная рэч, як гэта яўна перапоўнена чорнай магіяй!

— Я ж н-ня ведала, — уз’енчыла Джыні. — Я знайшла яго сярод кніг, што набыла дзеля мяне маці. Я вырашыла ш-што нехта папросту забыў яго там...

— Міс Візлі трэба неадкладна ісці ў шпітальнае крыло, — цвёрдым голасам, перарваў сямейную размову Дамблдор. — Яна вытрымала надта цяжкія для свайго ўзросту выпрабаванні. І зразумела ж яна аніяк не будзе пакарана. Лорд Вальдэморт ашукваў чарадзеяў нашмат старэйшых і найразумнейшых за яе. — падыйшоўшы да дзвярэй, дырэктар адчыніў іх. — А цяпер ложак і, хутчэй за ўсё, вялізны, парны кубак гарачага шакаладу. Мяне гэта заўсёды ўзбадзёрвае. — дадаў ён і ласкава падміргнуў дзяўчынцы. — Тым больш, што мадам Помфры дагэтуль не клалася спаць. Яна дала скамянелым мандрагоравы лекі... і ў любы момант яны могуць ачуняць.

— Дык з Герміёнаю ўсё будзе добра?— ззяючы спытаўся Рон.

— Скамяненне нікому ані не прынесла ніякай шкоды, — адказаў дырэктар.

Місіс Візлі разам з усё яшчэ моцна сшакаваным мужам, павялі Джыні да лекаркі.

— Ці ведаеш, Мінерва, — задумліва звярнуўся Дамблдор да прафесаркі МакГонагал, — я мяркую, што ўсе мы заслужылі добрае СВЯТА. Магу я папрасіць цябе, каб ты спусцілася на кухню і папярэдзіла аб гэтым нашых кухараў?

— Добра, — рашуча адказала прафесарка і таксама накіравалася да дзвярэй. — А вас я пакідаю тут, самому разбірацца з Потэрам і Візлі.

— Згода, — прамовіў у адказ Дамблдор.

Макгонагал сыйшла, а Гары і Рон засталіся, няўпэўнена пазіраючы на дырэктара. Яны гадалі, што прафесарка мела на ўвазе пад словам РАЗБІРАЦЦА? Іх канечне... КАНЕЧНЕ ж... не будуць караць.

— Я памятаю, як казаў вам, што павінен буду выключыць вас, калі вы парушыце яшчэ хоць адно школьнае правіла, — пачаў прафесар.

Рон у жаху адчыніў рота.

— І скажу вам, нават лепшыя з нас, ад часу вымушаны браць свае словы назад, — усміхаючыся дадаў ён. — Вы абодва атрымеце спецыяльныя ўзнагароды за заслугі перад школай і... дайце падумаць... кожны з вас прыносіць Грыфіндору дзвесці балаў.