Гары Потэр і патаемная зала

Дрыжучы ўсім целам, Гары падняўся на ногі. Яго галаву круціла так, як быццам ён толькі што пераадолеў колькі міляў з дапамогаю парашка фло. Павольна, ён падняў з падлогі сваю палачку, сартавальны капялюш, а потым з вялікім намаганнем выцягнуў бліскучы меч з базіліскавай пашчы.

У працілеглым баку залы, адчуўся слабы стогн. Джыні варухнулася. Калі Гары дабег да яе, дзяўчынка ўжо сядзела. Ашаломлена, яна паглядзела на агромістую тушу здохлага базіліска, на апранутага ў скрываўленую мантыю Гары і на дзённік у яго руках. Джыні выдала громкі, сутаргавы ўсхліп і з яе вочак пырснулі слёзы.

— Гары... ёйку, Гары... я спрабавала сказаць вам, яшчэ на с-сняданку, але Н-НЕ МАГЛА зрабіць гэта пры Персі. Гэта ўсё Я, Гары... але я... я к-клянуся табе, што я н-не хацела... Гэта ў-усё Рэдл, ён... ён апанаваў мяне... і... ЯК у цябе атрымалася забіць гэтага... гэту пачвару? І дз-дзе Рэдл? Ап-апошняе, што я памятаю, як ён выйшаў з дзённіка...

— Усё добра! Усё скончылася, — заявіў Гары, паказваючы дзяўчынцы дзённік з прабітай іклом дзірой. — Рэдла больш няма. Вось, глядзі! Няма АНІ яго АНІ базіліска. Давай, Джыні, трэба выбірацца адсюль...

— Мяне цяпер выключаць са школы!— галасіла дзяўчынка, пакуль Гары нязграбна дапамагаў ёй падняцца на ногі. — Я так чакала моманту, калі пайду ў Хогвартс, яшчэ з тых часоў, як тут вучыўся Б-Біл, а ц-цяпер мне прыйдзецца яго пакінуць... ШТО СКАЖУЦЬ МАЦІ З ТАТАМ?

Фоўкс чакаў іх, лятаючы ля выхада з залы. Гары павёў Джыні наперад. Пераступіўшы праз нерухомыя кольцы здохлага базіліска, яны выйшлі ў гулкі тунэль. Тут хлопчык пачуў, як за яго спіною з мягкім сіпеннем зачыняюцца каменныя дзверы.

Хвілінаў пяць яны ішлі пакрытым цемраю тунэлі і тут Гары пачуў на воддаль гук павольна перацягваючагася камення.

— Рон, — паскараючыся, клікнуў Гары. — З Джыні ўсё добра! Яна са мной!

Ён пачуў задыханы радасны енк сябра, а калі яны павярнулі за вугал, Гары і Джыні ўбачылі, як той з узапрэлым тварам вызірае з добрай велічыні адтуліны, якую паспеў ачысціць за час іхнай адсутнасці.

— ДЖЫНІ!— працягваючы наперад рукі, каб дапамагчы сястры пралезці праз адтуліну. — Ты жывая! Я нават ня верыў у гэта! Што з табой здарылася?

Ён паспрабаваў абняць Джыні, але тая са слязьмі на вачак адапхнула брата.

— Але ж з табой ўсё балазе, Джыні, — ззяючымі вачыма пазіраючы на сястру, прамовіў Рон. — Усе ў мінулым... А гэта што за птушка?

Следам за Джыні ў адтуліну выляцеў Фоўкс.

— Ён належыць Дамблдору, — адказаў Гары, праціскаючыся праз дзіру.

— А МЕЧ у цябе адкуль?— вылупіўшыся на бліскучую зброю ў руках сябра, спытаў Рон.

— Растлумачу, калі выберамся, — скоса пазіраючы на Джыні, адказаў Гары.

— Але...

— Потым, — перарваў яго Гары. Ён палічыў дрэннай ідэяй, распавядаць Рону хто на самой справе адчыняў патаемную залу, ува ўсялякім выпадку ня трэба было казаць пра гэта пры Джыні. — А дзе Локхарт?

— Там, — адказаў Рон, хістнуўшы галавой на трубу, праз якую яны трапілі ў тунэль. — Ён у благім стане. Хадземце, самі ўсё ўбачыце.