Legion Videssos [The Legion of Videssos - pl]

Ta mała przykrość nie zepsuła mu jednak wieczora. Skaurus zapadł w głęboki, odprężający sen, zupełnie inny niż pijackie majaki, które i tak były najlepszą rzeczą, jakiej doznał, odkąd opuściła go Helvis. Poranny ból głowy zdawał się niezbyt wygórowaną ceną za spokojną noc. Kiedy wszedł do biura, w którym pracował, skinieniem głowy pozdrowił nadzorowanych przez siebie gryzipiórków i był to pierwszy przyjacielski gest, jaki uczynił pod ich adresem.

Zdążył się już przekonać, że o wiele lepiej radzi sobie z kontrolowaniem biurokratów niż przed rokiem. Żaden z nich nie miał takiego talentu manipulowania liczbami jak Pikridos Goudeles, a wszyscy wiedzieli, że Marek zdołał utemperować ich cwanego szefa. Nie znajdowali w sobie na tyle sprytu i odwagi, by próbować dokonać czegoś więcej.

Przeglądanie wykazów podatkowych strona po stronie, kolumna po kolumnie bez odnalezienia najmniejszego błędu, mogło sprawiać satysfakcję, ale jednocześnie było szalenie nudne. Trybun pracował niemal mechanicznie, choć ze znajomością rzeczy — nie przyszedł tutaj szukać emocji.

Widząc, że Skaurus jest w lepszym niż zazwyczaj nastroju, jeden z urzędników podszedł do jego biurka.

— O co chodzi, Iatzoulinos? — spytał trybun, podnosząc wzrok znad liczydła. Właściwie nie musiał na nie wcale patrzeć, bo jego palce same przesuwały paciorki, dodając długie kolumny liczb z oszałamiającą prędkością. Pod tym względem nie ustępował wcale profesjonalnym rachmistrzom.

— Pomyślałem, że to może zapewnić ci nieco rozrywki, panie — powiedział Iatzoulinos, wyciągając przed siebie zwitek pergaminu.

Gryzipiórek był szczupłym mężczyzną o śniadej cerze i bliżej nieokreślonym wieku. Posługiwał się biurokratycznym żargonem, nawet kiedy mówił o sprawach zupełnie z tym nie związanych. Pewnie tak samo mówi nawet kiedy się kocha — pomyślał z pogardą Marek.

Zaciekawiło go, cóż mogło być zabawne dla tak wymoczkowatego człowieka.

— Pokaż mi to.

— Z przyjemnością, panie. — Iatzoulinos rozwinął pergamin. — Najpierw przekonasz się, że wszystkie wymagane pieczęcie zostały na tym dokumencie umieszczone. Na pierwszy rzut oka, nic nie można mu zarzucić. Zwróć jednak uwagę na niewprawną rękę, spod której wyszło to pismo i dziecinnie prostą składnię. Poza tym, ma to być żądanie zwrotu pieniędzy ze stolicy, dla jakiegoś prowincjonalnego miasteczka… — Iatzoulinos sam się roześmiał. Uważał, że sprawa jest zbyt oczywista, by musiał o niej mówić.

Skaurus przyjrzał się dokumentowi. Nagle i on wybuchnął śmiechem. Iatzoulinos wyraźnie był zadowolony z takiej reakcji, ale zaczął się niepokoić, gdy trybun wciąż nie przestawał się śmiać. W końcu nie wytrzymał i spytał go:

— Najmocniej przepraszam, panie, ale wydaje mi się, że doszukałeś się czegoś, co umknęło mej uwagi. Czy byłbyś łaskaw podzielić się ze mną źródłem swego rozbawienia?

Marek nie mógł jeszcze mówić, więc wskazał tylko na podpis, który widniał pod dokumentem. Wzrok Iatzoulinosa powędrował za jego palcem. Wąskie policzki pobladły mu niczym wosk.