Gazeta Lokalna

– Tak.

– Dziękuję, Lizzi.

Nie odpowiedziała ani nie popatrzyła na niego. Sala wypełniała się młodymi ludźmi, gwarem rozmów i dymem papierosów. Ruda grzywka kręciła się między stolikami, z tacą zastawioną butelkami piwa. Na małej scenie ktoś sprawdzał mikrofon.

Lizzi wyszła na zewnątrz. W świetle latarni spojrzała na zegarek. Prawie dziesiąta. Trochę za późno, żeby dzwonić do Benciego. Obudzi dziewczynki i Georgette będzie na nią zła. Teraz żałowała, że wzięła prysznic przed rozmową z Jackiem. Chętnie znowu by się wykąpała. Jak to się stało, że ze wszystkich facetów na świecie Aleksandra Hornsztyk wybrała właśnie jego? Lizzi przypomniała sobie Adulama; postanowiła zadzwonić do Arielego i opowiedzieć mu o wszystkim. Trzymała w ręku koniec długiej splątanej nici i potrzebowała jego wsparcia.

– To wolny kraj. Jeśli zechcemy drukować historie wszystkich romansów, nie zostanie nam miejsca na nic innego – powiedział Arieli równie miłym tonem jak zawsze.

– Ten romans skończył się morderstwem.

– Jaki jest związek między morderstwem a faktem, że ofiara miała młodego kochanka?

– Popadła w kłopoty finansowe. Była w sytuacji podbramkowej. Chciała, żeby zwrócił jej pieniądze.

– Możesz to udowodnić?

– On sam mi opowiedział.

– Nie sprawia wrażenia specjalnie prawdomównego.

– Nie, rzeczywiście.

– Czemu w ogóle chciał z tobą rozmawiać?

– Prosił, żebym pomówiła z moim kuzynem, który prowadzi śledztwo. Bał się, że policja będzie się nad nim znęcać w czasie przesłuchania.

– Chce cię wykorzystać. Tak jak wykorzystywał panią Hornsztyk.

Lizzi poczuła nagły dreszcz. Arieli oczywiście miał rację. Jackie próbował ją wykorzystać. Z drugiej strony jednak zamierzała mu odpłacić tą samą monetą.

– Rozmawiałaś ze szwagrem?

– Jeszcze nie.

– Nie rozmawiaj z nim, Badihi.

– Dlaczego?

– Zabroni ci opublikować tę historię.

– Ale może też mi coś powiedzieć.

Arieli zakończył rozmowę w swój ulubiony sposób – rzucając słuchawkę. Lizzi obiecała sobie, że kiedyś również tak zrobi. Żadnego „cześć”, żadnego „do widzenia”, tylko ten głuchy stuk, raptownie rozdzielający ją z rozmówcą. Siedziała chwilę, wpatrując się w aparat, i usiłowała się domyślić, czy trzask słuchawki znaczył: „Masz rację, kochana Lizzi” czy też „Nie mam co gadać z taką idiotką”. Możliwe, że coś pośrodku. A przecież, rozważając sprawę na chłodno, Arieli wydawał się zatroskany faktem, że Benci może jej zabronić opublikowania tej historii. Co by znaczyło, że jest zainteresowany. Ale czy sądzi, że ona rozwiąże tę zagadkę bez współpracy z policją? Nie, nawet przeklęty Arieli wie, że to niemożliwe. Tak tylko zabezpiecza się na przyszłość. Zawsze będzie mógł powiedzieć, że zakazał Lizzi Badihi radzić się policji, tak jak i będzie mógł powiedzieć, że na jej prośbę zezwolił na współpracę z policją.

Lizzi włożyła magnetofon do szuflady, zdjęła plastikowe kolczyki i poszła do łazienki. Zezłościło ją, że woda jest letnia. W zeszłym miesiącu wydała prawie jedną trzecią pensji na naprawy urządzeń ogrzewczych w budynku. Trudno. Pojutrze założą jej grzejnik i przynajmniej jeden problem w końcu zostanie rozwiązany.