Kroki w nieznane. Almanach fantastyki. Tom 5

7

Joan pozostała z archeologami, gdy ci przesunęli się dalej wzdłuż zbocza. Odnaleźli tam tabliczki z niahnańskimi rysunkami i poezją, które bez wątpienia miały swe zalety i wartość, lecz w oczach Joan zdawały się nijakie i niezrozumiałe. Sando i jego studenci zachwycali się tymi odkryciami na równi z twierdzeniami matematycznymi; jak dla nich niahnańska kultura była przeogromną, wieloelementową układanką i jakakolwiek wskazówka dodająca szczegółów do historii niahnańskiej cywilizacji była równie dobra jak każda inna.

Sando zapewne powtórzył Pirit wszystko, co usłyszał od niej tej nocy, gdy pojawił się intruz, tak więc Joan była zaskoczona, że nie wezwano ją na następną rundę przesłuchań, mającą na celu wydobycie z niej kolejnej porcji szczegółów. Być może ghahariańscy fizycy wciąż jeszcze głowili się nad jej złożonym specjalistycznym żargonem, starając się zdecydować, czy w ogóle krył się w nim jakikolwiek sens. W chwilach swego bardziej cynicznego nastawienia do świata, zastanawiała się, czy sam intruz, który ich wtedy naszedł, nie był Ghaharianem wysłanym przez Pirit celem wykorzystania jej przyjaźni z Sando. Być może sam Sando był w to zamieszany, podobnie jak Rali i Surat. Podobna możliwość sprawiła, iż czuła się jakby żyła w sfabrykowanym świecie, gdzie nic wokół niej nie było prawdziwe i nikomu nie można było zaufać. Jedynym pewnikiem był fakt, że Ghaharianie nie byliby w stanie podrobić niahnańskich artefaktów. Matematyka potwierdzała się sama; cała reszta podlegała wątpliwościom i paranoi.

Nadeszło lato, wypalając swym upałem poranne mgły. Pojęcie upału w oczach Noudahnan znacznie różniło się od wcześniejszych doświadczeń Joan, lecz nawet to ciało uznawało południowe słońce za uciążliwe. Wymuszała na sobie cierpliwość. Wciąż istniała wszak szansa, że Niahnanie dokonali jakichś kolejnych kroków na drodze ku swej wielkiej wizji zunifikowanej matematyki, a następnie wyryli ostateczne odkrycia w formie mającej ich przeżyć o milion lat.

Gdy wysoko na popołudniowym niebie pojawił się samotny statek o napędzie termojądrowym, Joan postanowiła go zignorować. Spojrzała nań tylko raz, po czym wróciła do przesuwania tomografu wzdłuż ziemi. Miała już dość ciągłych rozmyślań nad tirańsko-ghaharską polityką. Od wieków przecież zabawiali się tymi swoimi dziecięcymi gierkami; nie weźmie na siebie winy za kolejne prowokacje.

Zwykle statki przelatywały w górze, znikając w przeciągu kilku minut, popisując się tam swoją mocą i szybkością. Ten jednak unosił się wyjątkowo długo, wijąc swą drogę tam i z powrotem po nieboskłonie niczym jakiś oślepiający swym blaskiem owad wykonujący złożony taniec godowy. Drugi cień Joan przeskakiwał wokół jej stóp, wbijając jej do głowy dziwnie znajomy rytm.

Pełna niewiary, ponownie uniosła wzrok. Ruch statku naśladował składnię języka gestów, którego nauczyła się kiedyś na zupełnie innej planecie, w zupełnie innym ciele, dziesiątki istnień temu. Jedyną osobą na tej planecie, która mogłaby znać ten język, była Anne.

Zerknęła w kierunku oddalonych od niej o sto metrów archeologów, lecz ci, jak się zdawało, nie zwracali najmniejszej uwagi na statek. Wyłączyła tomograf i wpatrzyła się w niebo. Słucham cię, przyjaciółko. Co się dzieje? Czy zwrócili ci statek? Czy miałaś już dość tego świata i zdecydowałaś się wrócić do domu?

Anne opowiedziała jej w skrócie swą historię, w skondensowanej i eliptycznej formie. Tiranie odnaleźli tabliczkę, na której zapisano twierdzenie: ostatnie z dokonanych przez Niahnan odkryć, szczyt ich osiągnięć. Jej opiekunowie nie pozwolili się jej z nią zapoznać, lecz obmyślili plan i doprowadzili do sytuacji, w której z łatwością mogła wykraść tabliczkę, jak również ten statek. Chcieli, by ją wykradła, zabrała ze sobą i uciekła, w nadziei, że w ten właśnie sposób doprowadzi ich do czegoś, co w ich oczach warte było o wiele więcej niż jakaś pochodząca sprzed wieków matematyka: zaawansowanego statku kosmicznego, a może jakichś magicznych wrót, leżących gdzieś na krawędzi ich układu gwiezdnego.