Pierwsze uderzenie [Gust Front - pl]

— Proszę pani — pułkownik Robertson podał pakunek ostatniej wchodzącej do bunkra kobiecie — proszę to zabrać i postawić w bunkrze, ale nie majstrować przy tym. To mina-pułapka na wypadek, gdyby Posleeni próbowali otworzyć bunkier.

Shari zakłopotana zastanawiała się, jak ma wziąć pakunek, trzymając na rękach Kelly.

— Ja to zaniosę, sir-powiedział strażak, który trzymał Billy’ego.

— I upewnię się, że jest w bezpiecznym miejscu.

— Jest tu także nagranie planu obrony i barwy jednostki. Rozumie pan, flaga.

Strażak kiwnął głową, a jego oczy lekko się zaszkliły.

— Tak jest, sir.

— No — powiedział pułkownik Robertson i wziął karabin — będzie lepiej, jeśli się państwo pospieszą. — Zerknął przez ramię na nagły rozbłysk ognia na zachodzie. — Niedługo będzie po wszystkim.

Shari zbiegła szybko w dół po stromych schodach. Stopnie były z perforowanej stali, śliskie od naniesionego błota.

Minęła pierwszy poziom, gdzie saperzy i cywilni pracownicy spawali ostatnie stalowe płyty, i znalazła się w suterenie. Wokół niej wznosiły się betonowe ściany, ociekające skroploną parą z oddechów stłoczonych tu ludzi i jasno oświetlone licznymi lampami łukowymi.

Po obu stronach wejścia gorączkowo uwijali się saperzy, ustawiając stemple i wzmacniając ściany. Kobieta strażak wzięła od Shari śpiące dziecko i zaprowadziła ją do następnej komory.

Po lewej stronie, wzdłuż ściany ciągnęły się zamknięte zawory pomp. Piętnastometrowa, betonowa piwnica przypominała grobowiec; w świetle lamp na kaskach sanitariuszy zahibernowane kobiety i dzieci wyglądały jak trupy. Na widok ich zwiotczałych kończyn, otwartych ust i wybałuszonych oczu Shari zatrzymała się przerażona, ale stojący za drzwiami strażak, przyzwyczajony do takich reakcji, delikatnie, acz stanowczo wciągnął ją do środka.

— Oni tylko śpią, słowo daję — powiedział z grymasem, który zapewne miał być uśmiechem. — To tylko zastrzyk hibernujący sprawił, że tak wyglądają.

Shari odskoczyła, przyciągając do siebie Susie.

— Niech pani sprawdzi ich puls, jeśli pani chce — dodał strażak, który przyniósł Billy’ego.

Shari pochyliła się i przyłożyła palce do szyi leżącej najbliżej kobiety, czterdziestoparoletniej, ubranej, jakby szła do pracy w banku. Po dłuższej chwili wyczuła delikatnie pulsujące tętno.

Kobieta strażak, która przyprowadziła tu Shari, delikatnie odciągnęła od niej opierającą się Susie i ją także uśpiła.

— Jeszcze będziesz mi wdzięczna — szepnęła.

— Carrie! — zwołał strażak stojący w drzwiach i rozłożył ramiona.

Kobieta objęła go i poklepała po plecach.

— Hej, trzymajcie się jakoś.

— Dobrze. Powodzenia.

— Dzięki.

Strażak schylił głowę i zniknął w niskim przejściu.

Carrie pożegnała się w ten sam sposób z drugim strażakiem.

Potem jakiś cywil w kasku podniósł stalową płytę i wyszedł za strażakami. Dwie kobiety zostały same wśród stosów uśpionych ciał.

— No — powiedziała strażak — wygląda na to, że wyciągnęła pani najkrótszą słomkę.

— Co? — Shari rozglądała się za miejscem, w którym mogłaby się położyć, nie dotykając ciał.

— Postanowiono, że na każdym poziomie będzie czuwało kilku ludzi. Będziemy więc miały przyjemność zobaczyć, kto nas znajdzie jako pierwszy.