Sprzedawca broni [The Gun Seller - pl]

Francisco, Cyrus, Latifa, Berhnard i zakrwawiony Benjamin dołączyli do nas, ponieważ dach wydaje się miejscem, w którym w tej chwili przebywają interesujący ludzie. Odczuwają mieszaninę strachu i zdezorientowania, nie są w stanie uchwycić istoty wydarzeń. Stracili swoje miejsce w scenariuszu i mają nadzieję, że ktoś wkrótce poda im numer strony, na którą powinni zajrzeć.

Nie muszę dodawać, że Benjamin zrobił wszystko, co mógł, aby nastawić ich przeciwko mnie. Ale jego wszystko przestało wystarczać, kiedy wróciłem do konsulatu z pistoletem przyciśniętym do szyi Morderstone'a. Wydało im się to dziwne. Osobliwe. Niespójne z szalonymi teoriami Benjamina na temat Zdrady.

Tak więc stoją teraz przede mną, przenosząc wzrok to na mnie, to na Morderstone'a. Wdychają świeże powietrze, a Benjamin cały się trzęsie, plując sobie w brodę, że mnie nie zastrzelił.

— O co tu, kurwa, chodzi, Ricky? — pyta Francisco.

Wstaję powoli, czuję, jak strzela mi w kolanach; robię — krok w tył i podziwiam owoc moich wysiłków.

Odwracam się i macham ręką w stronę Morderstone'a. Ćwiczyłem tę przemowę kilka razy, więc większą część znam już chyba na pamięć.

— Ten człowiek — wyjaśniam im — był kiedyś sprzedawcą broni. — Podchodzę bliżej do drabinki pożarowej, ponieważ chcę, aby wszyscy wyraźnie mnie słyszeli. — Nazywa się Naimh Morderstone, jest dyrektorem naczelnym siedmiu oddzielnych przedsiębiorstw i większościowym udziałowcem kolejnych czterdziestu jeden. Posiada domy w Londynie, Nowym Jorku, Kalifornii, na południu Francji, w zachodniej Szkocji, a w północnym czymśtam z basenem. Wartość netto jego majątku przekroczyła bilion dolarów — w tym miejscu kieruję wzrok na Morderstone'a. — Musiała to być dla ciebie ekscytująca chwila, Naimh. Jak sobie wyobrażam, zjadłeś tego dnia duży kawałek ciasta — ponownie zwracam wzrok na moją widownię. — Co istotniejsze z naszego punktu widzenia, jest samodzielnym właścicielem ponad dziewięćdziesięciu kont bankowych, a z jednego z nich przez ostatnich sześć miesięcy wypłacano nam pensje.

Nikt jakoś nie kwapi się, żeby podskoczyć z wrażenia, więc zadaję ostateczny cios.

— Ten człowiek obmyślił, zorganizował, wyposażył i finansował Miecz Sprawiedliwości.

Zapada milczenie.

Tylko Latifa wydaje z siebie jakiś dźwięk: prycha z niedowierzania, strachu lub złości. Poza tym wszyscy milczą.

Długo wpatrują się w Morderstone'a, a ja przyłączam się do nich. Zauważam teraz, że ma również ślady krwi na karku — prawdopodobnie zbyt brutalnie popędzałem go na schodach — ale poza tym wygląda dobrze. Niby dlaczego nie miałby wyglądać dobrze?

— Gówno prawda — stwierdza Latifa.

— Słusznie — mówię. — Gówno prawda. Panie Morderstone, to wszystko gówno prawda. Zgodzi się pan z tym?

Morderstone również się w nas wpatruje, starając się desperacko wywnioskować, kto z nas jest najmniej szalony.

— Zgodzi się pan z tym? — powtarzam pytanie.

— Jesteśmy ruchem rewolucyjnym — odzywa się niespodziewanie Cyrus.

Zerkam na Francisca, ponieważ prawdę mówiąc, on powinien to powiedzieć. Ale Francisco rozgląda się dookoła, marszcząc brwi; wiem, że zastanawia się nad różnicą między zaplanowaną akcją a prawdziwą akcją. Zażalenie Francisca wiąże się z faktem, iż informacja na ten temat nie znalazła się w broszurce.

— Oczywiście, że jesteśmy — mówię. — Jesteśmy ruchem rewolucyjnym z komercyjnym sponsorem. To wszystko. Ten człowiek — wskazuję na Morderstone'a w najbardziej dramatyczny sposób, w jaki potrafię — wrobił was, wrobił nas wszystkich, wrobił cały świat, żeby kupił od niego broń. — Zaczynają przestępować z nogi na nogę. — Nazywa się to marketingiem. Agresywnym marketingiem. Wytwarza się zapotrzebowanie na produkt w miejscu, gdzie dawniej rosły tylko żonkile. Tym właśnie zajmuje się ten człowiek.

Obracam się, żeby spojrzeć na tego człowieka z nadzieją, że wtrąci się do rozmowy i powie: tak, każde jego słowo to najprawdziwsza prawda. Ale Morderstone najwyraźniej nie ma na to ochoty i w związku z tym zapada długie milczenie. Myśli kłębią się i zderzają w ruchach Browna.

— Broń — odzywa się w końcu Francisco. Ledwo go słychać, zupełnie jakby dzwonił z innego miasta. — Jaka broń?

Teraz. Nadszedł moment, w którym muszę doprowadzić do tego, że zrozumieją. I uwierzą.

— Helikopter — mówię i oczy wszystkich, również Morderstone'a, kierują się na mnie. — Wyślą tu helikopter, żeby nas wszystkich pozabijał.

Morderstone chrząka.

— Nie przyleci — mówi i sam nie wiem, czy próbuje przekonać siebie, czy mnie. — Jestem tu, więc nie przyleci.

Odwracam się do reszty.

— W każdej chwili — wyjaśniam — z tamtej strony może nadlecieć helikopter. — Wskazuję na słońce i zauważam, że jedynie Bernhard kieruje wzrok w tamtym kierunku. Reszta patrzy cały czas na mnie. — Helikopter mniejszy, szybszy i lepiej uzbrojony niż jakikolwiek, który widzieliście. Pojawi się tu naprawdę niedługo i zmiecie nas wszystkich z dachu. Prawdopodobnie zmiecie również dach i dwa górne piętra, ponieważ dysponuje niewiarygodną siłą ognia.