Szminka w wielkim mieście

– Do Nowego Jorku? – zapytała Magda z przerażeniem.

– Wszystko w porządku, skarbie. Nie chcesz jechać do domu?

– Nie – odparł Tyler.

– Ale mamusia ma samolot. Prywatny samolot, który zabierze nas do domu.

– A możemy zabrać ze sobą Księcia?

– Nie, skarbie.

– No to chcę zostać – oświadczyła Magda.

– A babcia i dziadek? – chciał wiedzieć Tyler.

– Wrócą do domu później. Z tatusiem.

– Ale babcia powiedziała, że będę siedział obok niej w samolocie.

– Możesz siedzieć obok babci następnym razem.

– Mamo, wszystko psujesz. – Na twarzy Magdy widniał pełen złości i strachu grymas.

– Kupimy kucyka, Magda. Wystarczy.

– Jakieś kłopoty, proszę pani? – Marc wyłonił się zza Wendy.

– Nie, wszystko w porządku. Po prostu nie chcą wracać do domu.

– A kto by chciał. Tu jest cudownie, prawda? Klub Polo Palm Beach. Skrawek nieba, prawda?

Nie, to piekło, miała ochotę powiedzieć.

– No to chodźmy kupić kuca, pani Healy. – Pochylił się, ale jego włosy nawet nie drgnęły. – Dzieci, chcecie zobaczyć maleństwa?

– Maleństwa? – zapytała Magda z zaciekawieniem.

– Małe kaczki i koty. A może nawet szczeniaki. – Wyprostował się. – Dzieci to uwielbiają. Powiem Julie, stajennej, żeby je zabrała, a potem przyprowadziła. Magda na pewno będzie chciała znów zobaczyć Księcia. – Uśmiechnął się do Wendy poufale. – To jej pierwszy kucyk. Przełom w życiu dziewczynki. Nigdy nie zapomni tej chwili.

Ma rację, pomyślała Wendy. To rzeczywiście była niezapomniana chwila. Stała, znużona, a dzieci minęły ją biegiem.

– Wendy, chodź! – niecierpliwie krzyknął Shane z miejsca dla pasażera w pojeździe.

Wendy westchnęła i powlokła się z bagażem do męża, spoglądając tęsknie na dzieci. Usiadła z tyłu i położyła kufer na kolanach. Było prawie trzydzieści stopni, a ona miała na sobie czarne ubranie. Czuła się jak stara Włoszka.

Marc usiadł za kierownicą i zapalił papierosa.

– Magda świetnie sobie radzi z Księciem, proszę pani. – Skręcił ostro, a Wendy omal nie spadła. – Nie zdziwiłbym się, gdyby zajęła wysokie miejsce na swoim pierwszym pokazie. Wciąż powtarzam Shane'owi, ile macie szczęścia, takie kuce nie trafiają się codziennie.

– A ile kosztuje? – Wendy wpatrywała się z wściekłością w jego potylicę.

– Pięćdziesiąt tysięcy – powiedział gładko Shane.

– Wendy jęknęła i złapała się tyłu fotela Shane'a. Shane się odwrócił i popatrzył na nią ponuro.

– To nie tak dużo, Wendy – powiedział.

– To rozsądna suma. – Marc wrzucił papieros do kubka z wodą. Mówił tak, jakby ludzie codziennie kupowali kuce za pięćdziesiąt tysięcy dolarów. – Red Buttons poszedł za dwieście tysięcy: to nie była rozsądna suma. – Odwrócił się i uśmiechnął do niej. – Najważniejsze, że Magda kocha tego zwierzaka. Już połączyła ich więź. Widzi pani, że kocha kuca, a kuc ją. Chyba nie odbierze pani córce pierwszej miłości?

Wendy bezradnie pokręciła głową. Pięćdziesiąt tysięcy dolarów? To czyste szaleństwo. Co do cholery ma zrobić w tej sytuacji? Jeśli się sprzeciwi, Magda będzie załamana, a Wendy wyjdzie na złą matkę. Jak zwykle Shane wszystko ukartował. Raz jeszcze ją wrobił, stworzył sytuację, w której Wendy musiała zawieść swoje dzieci. Miała ochotę ukryć twarz w dłoniach i zaszlochać.

Z wyczerpania zaczęła dygotać.

– Jeśli nie ma pan nic przeciwko temu, chciałabym zamienić z mężem słowo na osobności. Zanim sfinalizujemy transakcję – powiedziała najspokojniej, jak potrafiła.

– Naturalnie – zgodził się Marc przyjaźnie. – Waży się przyszłość państwa córki. Musicie o tym porozmawiać. Ale gwarantuję, że za tę cenę nie znajdziecie lepszego kuca.

Shane popatrzył na nią przez ramię i zmarszczył brwi.

– Co jest, Wendy? – spytał. – Jakiś problem?

– Tak. Tak jakby – odparła ze znużeniem. – Mąż właśnie nakazał wręczyć mi pozew o rozwód, wywalił mnie z mojego mieszkania i porwał dzieci. Teraz żąda, żebym wydała pięćdziesiąt tysięcy na kuca…

Marc wzruszył ramionami i znów zapalił, a następnie zahamował przed otoczoną pruskim murem stajnią w stylu Tudorów, zaprojektowaną tak, by przypominała stajnię przy królewskim domku w górach.

– Będę w biurze. Pierwsze drzwi na prawo – powiedział. – Przyjdźcie, jak już wszystko uzgodnicie.

– To tylko chwilka – zapewnił go Shane. Umilkł. – No?

Wendy patrzyła na niego z przerażeniem. Nie wiedziała, od czego zacząć.

– Po tym wszystkim… co zrobiłeś… mówisz „no"?

– Możemy kupić tego kuca? Dlaczego ze wszystkiego robisz aferę?

Patrzyła na niego i nic nie rozumiała. Czyżby zapomniał o pozwie rozwodowym i zmienionych zamkach w drzwiach? A może to ona traciła zmysły?