Szminka w wielkim mieście

– Mój nawet nie wie, jak rozłożyć wózek – oświadczyła Nina.

– Chyba dobrze go wytresowałaś. – Cherry pokiwała głową. – Zawsze się zastanawiamy, na czym polega twój sekret.

Gdybyście tylko znały prawdę, pomyślała Wendy z goryczą.

– No cóż… Chyba po prostu mam szczęście – powiedziała smutno.

– Jesteśmy na miejscu! – wykrzyknęła Nina wesoło, wskazując na pomalowaną na biało stajnię z dachem w kolorze patynowanej miedzi. Przed nią rozciągał się otoczony płotem wybieg z wielobarwnymi przeszkodami, na padoku młoda kobieta w czarnym toczku jeździła na szarobiałym kucyku. Z boku stali Shane i Magda, rozmawiali z wysokim młodym człowiekiem o rysach gwiazdora filmowego. Po drugiej stro- nie zobaczyła Tylera i Chloe, których trzymała za rękę niania Gwyneth.

– Jest Shane – zauważyła Cherry. – A to Marc, prawda? O świetnie, a więc jednak Marc. Nie musisz się przejmować, jesteś w dobrych rękach. – Uśmiechnęła się do Wendy.

Wendy odpowiedziała jej uśmiechem. Zbierało się jej na mdłości.

– Shane, skarbie! – zawołała Nina. – Przywiozłyśmy ci prezent! Zonę!

Wendy wysiadła. Kobiety pomachały upierścienionymi dłońmi i pośpiesznie odjechały.

Wendy stała, z kufrem w jednej dłoni i walizką na kółkach w drugiej. Pomyślała, że musi wyglądać jak uchodźca.

Rodzina gapiła się na nią. Najwyraźniej nikt nie wiedział, co robić.

Zachowuj się normalnie, nakazała sobie. Czyli jak? Postawiła kufer i pomachała.

– Cześć…

– Mamo! – wrzasnęła Magda dramatycznie, jakby ją zarzynano. Miała na sobie rozciągliwe brązowe spodnie z mankietem u dołu, na nogach sznurowane buciki. – Przyleciałaś!

Niezręcznie potruchtała ku matce, szeroko rozpościerając ramiona. Jest trochę pulchna, pomyślała Wendy z niepokojem. Pod białą koszulą dziewczynki widać było zaczątki brzuszka i dwa małe pagórki pączkujących piersi.

Kupię jej stanik. Jutro, pomyślała Wendy i poczuła niewiarygodne wyrzuty sumienia. Nie skomentuję jej tuszy, to minie. Po prostu zaczęła rosnąć.

Rozpostarła ramiona i uściskała córkę, wąchając jej włosy, które pachniały kwaśno-słodkim potem. Pomyślała o tym, że matki prawdopodobnie umieją rozpoznawać dzieci po zapachu.

– Tak się cieszę, że cię widzę! – wykrzyknęła Magda.

Wtedy Tyler, najwyraźniej uznawszy, że jest bezpiecznie, ruszył ku niej, zataczając kółka niczym samolot. Mała Chloe zaczęła się rzucać w wózku i domagać, żeby ją wypuszczono.

– Proszę bardzo. – Gwyneth wyciągnęła małą do Wendy. – Mamusia. Nareszcie.

Popatrzyła na Wendy badawczo i uśmiechnęła się do niej z niepokojem.

Wendy spojrzała na Shane'a, chcąc się upewnić, czy docenia wagę tej scenki. Uśmiechnął się do niej z rezygnacją, a ona odwróciła się do niego plecami i pochyliła nad Tylerem.

– Mamusiu, ząb mi wypadł. – Wskazał dziurę małym palcem.

– Zobaczmy – powiedziała Wendy. – Bolało? Przyleciała zębowa wróżka?

Tyler zadygotał.

– Nie bolało, ale krew leciała. Zębowa wróżka dała mi dziesięć dolarów. Tatuś powiedział, że warto było.

– Dziesięć dolarów? To mnóstwo pieniędzy za mały ząbek. Co z nimi zrobisz?

– Mamusiu, dziesięć dolarów to wcale nie jest dużo. Nie wystarczy nawet na CD.

Jezu. Czego Shane ich uczył? Wstała, wzięła dzieci za rękę i ruszyła przed siebie.

Shane nawet nie drgnął, żeby pocałować ją na przywitanie. Zamiast tego wskazał ręką mężczyznę za sobą, który nie był wcale taki atrakcyjny, jak się wydawało z daleka. Z bliska wyglądał jak spod sztancy, jakby jego skórę zrobiono z plastiku. Miał lotnicze okulary przeciwsłoneczne i palił cygaro (Parliament, na litość boską!), a grzywa rozjaśnionych włosów wydawała się przyklejona do jego głowy lakierem. Nogi mężczyzny były oblepione białymi bryczesami, czarne buty sięgały mu do kolan, a biała koszula miała wiśniowe pasy, w tym samym odcieniu co koszula Shane'a.

– To moja żona, Wendy Healy. Marc Whittles. Nasz trener – powiedział Shane.

Przynajmniej nazwał mnie swoją żoną, pomyślała Wendy, potrząsając dłonią Marca. Przez chwilę wydawało się jej, że chyba popełniła jakiś błąd. Może jednak nic się nie zmieniło.

– Nie spodziewaliśmy się Wendy. – Shane popatrzył na nią znacząco. – Pewnie martwiła się o dzieci.

– Byłam za granicą… Dawno ich nie widziałam…

– Gdzie? – Marc strzepnął fragment popiołu z białych bryczesów. Wendy pomyślała, że przypomina sprawnego agenta nieruchomości.

– W Rumunii – odparła.

– W Rumunii – powtórzył i z niesmakiem odchylił głowę. – Co tam jest? Na pewno nie zjazdy narciarskie. No i nie sklepy.

– Praca. – Wendy pomyślała, że lada chwila straci cierpliwość do tego faceta.

– Wendy jest z branży filmowej – wyjaśnił Shane.

– Jest szefową Parador Pictures – wtrącił Tyler.

Kochany chłopczyk, pomyślała Wendy i ścisnęła rękę syna.

– Bardzo… miło – powiedział Marc, jakby szacował jej wartość. – Mamy tu mnóstwo ludzi z branży filmowej. Będzie się pani czuła jak w domu.