Krolowa Zimy [The Snow Queen-pl]

29

— Cokolwiek robimy, wpływa to na wszystko inne.

— Wiem… — Moon schodziła z Ngenetem zboczem wzgórza mieniącego się ochrą i srebrem słonych traw, falujących jak harfa, poniżej domu na plantacji. Budynek wtapiał się w suche, spalone pagórki, jego zniszczone kamienie i białe od soli belki były tak samo częścią tej ziemi jak — jak i on. Moon zerkała ponuro kątem oka na profil Ngeneta, przypomniała sobie, jak dziwny się jej wydał, gdy ujrzała go po raz pierwszy i ostatni. Przed pięciu laty… To prawda, widziała, co pięć lat zrobiło z jego twarzą, lecz nie z jej.

Mimo to się zmieniła, w chwili kiedy to ujrzała, jak światło życia opuszcza oczy Elsevier. Śmierć ją przepuściła… lecz nie zniknęła. Rozpacz unosiła się i opadała w dziewczynie jak zamknięta w butelce sztormowa fala żalu. Gdyby nie wyzwała Śmierci, ta nie utkwiłaby w jej duszy.

— Gdyby Elsevier nie przywiozła mnie na Tiamat, żyłaby nadal. Gdybym została z nią na Kharemough, byłaby szczęśliwa. — Nagle zamiast Elsevier ujrzała Sparksa. Żadne pragnienie nie liczyło się bardziej od mego. Zamrugała gwałtownie, stając pod wiatr.

— Ale nie ty. — Ngenet spojrzał na nią, podtrzymał mocną dłonią na bardziej stromym odcinku. — A widząc cię nieszczęśliwą, sama też czułaby się źle. Nie można wiecznie żyć, kłamiąc innym, to nigdy się nie udaje. Musimy być szczerzy wobec siebie. Wiedziała o tym, bo inaczej by jej tu nie było. Musiało tak się stać. Śmierć musi przyjść, choć pragnęlibyśmy temu zaprzeczyć. — Spojrzała na niego ostro, ujrzała ogarniętego własną rozpaczą i znów odwróciła wzrok.

Ngenet pokręcił głową.

— Po śmierci TJ nigdy nie doszła do siebie. Mój ojciec zawsze mawiał, że to kobieta jednego mężczyzny. Na dobre czy złe. — Wbił ręce w kieszenie puchowej kurtki i spojrzał na północ, ku tonącemu w bieli dalekiemu brzegowi, na którym leżał Krwawnik. — Moon, wszystko wpływa na wszystko inne. Nie dowiedziałbym się niczego, gdybym tego nie pojął. Nigdy nie przypisuj sobie całej zasługi… ani całej winy. Nie powinnaś się obwiniać.

Niepocieszona pokręciła głową.

— No to zacznij myśleć, jak możesz się jej odwdzięczyć! — Zaczekał, aż w jej oczach zrodzi się pytanie. — Nie pozwól, byś zgorzkniała z żalu. Sama mówiłaś, że sybilla powiedział, byś wróciła na Tiamat. Że musiałaś wrócić.

— Aby pomóc Sparksowi. — W ślad za nim spojrzała na północ. Kobieta jednego mężczyzny… Wiatr porwał jej włosy jak ptasie skrzydła i uniósł nad ramionami. Odsunęła sprzed oczu mlecznobiałe kosmyki.

— To tylko trybik większej maszyny. Umysł sybilli nie wysyła wiadomości przez połowę galaktyki, by pocieszać złamane serca. Masz coś więcej do wykonania. — Stanął nagle przed nią.

— W-wiem. — Z nagłym przestrachem szła po splątanej trawie; patrzyła na własny cień, jak chmura spoglądająca na ląd. — Rozumiem to teraz — mruknęła, czując w głębi serca, że nie pojmuje tego do końca ani w pełni nie wierzy. — Nie wiem jednak co takiego, oprócz ratowania Sparksa. Coś kazało mi przybyć… lecz powiedziało za mało.

— Czy na Kharemough nauczyłaś się czegoś, czego nie dowiedziałabyś się tutaj?

Zaskoczona uniosła wzrok.

— Tak… co to znaczy być sybilla. Że na Kharemough są rzeczy, które powinniśmy mieć tutaj, lecz są nam zakazane. — Usłyszała, jak głos lodowacieje jej jak wiatr. — Pojęłam, w co wierzyła Elsevier, i dlaczego… Wszystko to stało się cząstką mnie. Nikt nie sprawi, bym o tym zapomniała. Chcę to zmienić. — Błądziła oczyma po północnym horyzoncie. — Ale nie wiem jak.