![La Mastro de l' Ringoj [Esperanto] - Читать Любимую Русскую Полную Книгу 👉 Read-E-Book.com](/uploads/posts/books/2/6/9/8/5/la-mastro-de-l-039-ringoj-esperanto-download.jpg)
La Mastro de l' Ringoj [Esperanto]
- Автор: Толкин Джон Рональд Руэл
- Год: 2007
- Язык: эсперанто
- Год: Sezonoj
- Переводчик: Уильям Олд
- Жанр: Фэнтези
Электронная книга - «La Mastro de l' Ringoj [Esperanto]». Краткое содержание книги:
La Mastro de l' Ringoj [Esperanto]
Перейти на страницу:
Sur nigraj ondoj bruegantaj
tra l’ Ĉiamnokto la reveno
super la mergiĝintaj strandoj
dronintaj antaŭ Tagdeveno,
ĝis aŭdas li ĉe bordoj perlaj
kie muzikas fin’ de l’ mondo,
kie la oron kaj juvelojn
rulas ĉiame ŝaŭma ondo.
Li vidis la silentan Monton,
kie krepuskas sur genuoj
de Valinor’, kaj Eldamaron
ekvidis for trans marofluoj.
Vagulo nokton eskapinta,
havenon li finfine alas,
ĝis Elfohejmo verda, bela,
aere akra, kie palas
sube de l’ Monto Ilmarino,
en val’ apika ekbrilantaj,
sur Ombrolago respegulaj,
la Tirionaj turoj lampaj.
Li restis tie kavalire
kaj melodiojn ekdisponis,
aŭskultis mire la saĝulojn,
kaj orajn harpojn ili donis.
Lin vestis ili elfablanke
kaj antaŭ li sep lampojn metis
dum li tra l’ Kalaciriano
ĝis fora land’ kaŝita tretis.
Li venis halojn ekster tempo,
kie sennombraj jaroj meĉas,
kie en Ilmarin’ sur Monto
la Plejaĝul’ senfine reĝas;
kaj tiam estis parolite
pri homoj kaj pri elf-rondanoj;
vizioj estis elmontritaj,
malpermesitaj al mondanoj.
Ili el riĉa elfa vitro
por li konstruis karavelon
kun brila pru’; ĝi nek remilojn
havis, nek arĝentmastan velon:
la Silmarilon kiel lumon
kaj vivan flamstandardon ligis
mem Elbereta por brilado;
ŝi al li ankaŭ disponigis
flugilojn de la senmorteco,
kaj ŝarĝis lin per la fortuno
vagi senbordon de l’ ĉielo
malantaŭ Sun’ kaj luma Luno.
De l’ altoj de Ĉiamvespero,
kie defluas softaj fontoj,
lin portis la flugiloj lume
trans la Muregon de la Montoj.
De l’ Mondofino li sin turnis
sopire al la hejmo fora
kaj serĉvojaĝis tra la ombroj,
kiel brulanta stel’ izola;
li venis super nebuletoj
antaŭ la Suno, flamo dista,
miraĵo antaŭ la aŭroro,
kie Nordlando fluas trista.
Super Mez-Teron li vojaĝis
kaj fine aŭdis la lamenton
de la virinoj kaj elfinoj
en antikvec’, la praan tempon.
Sed lia sorto estis peza:
eterne kiel stel’ orbiti,
la Cisan Strandon mortemulan
neniam povi plu viziti;
por ĉiam roli la heroldon
kun tasko de la lumprezento,
ŝarĝite per lanterno brila,
la Flamportant’ en Okcidento.
Перейти на страницу: