Światło się mroczy [Dying of the Light - pl]

Dirk nie miał zbyt wiele czasu na rozmyślanie nad słowami Kavalara. Opadli w dół pośród nocy niby jakiś niewiarygodnie lekki głaz i przemknęli jak widmo nad wierzchołkami dławców. Wrak nadal był oświetlany przez słaby, pomarańczowy blask, przesączający się z wnętrza poczerniałego, zwalonego pnia, a jego kontury przesłaniał obłok dymu. Janacek zawisł nad rozbitym wehikułem, otworzył jedne z pancernych drzwi i cisnął karabin laserowy na leśną ściółkę kilka metrów poniżej. Na nalegania Dirka wyrzucił też ukradzioną Braithom kurtkę, którą ten miał na sobie. Gruby, podszyty futrem skórzany strój będzie prawdziwym darem niebios dla człowieka, który musiał uciekać nago przez las.

Potem znowu wzbili się ku niebu i Garse związał Dirkowi ręce oraz nogi. Cienki sznurek wpijał się boleśnie w kończyny, grożąc powstrzymaniem krążenia, co wyglądało bardzo autentycznie. Następnie Janacek włączył reflektory oraz światła pozycyjne i pomknął ku kręgowi blasku. Nad brzegiem jeziorka spały przywiązane psy, które jednak obudziły się, gdy tylko pojawił się nieznany autolot. Lądującego Janacka przywitało ich przeraźliwe wycie. Zauważyli tylko jednego z Braithów, chudego, kościstego łowcę, którego czarne, rozczochrane włosy sterczały tak sztywno, jakby spalił je sobie na węgiel. Dirk wiedział, że to teyn Pyra, nie pamiętał jednak jego imienia. Mężczyzna siedział przy płonącym słabo ognisku nieopodal psów Braithów, a u jego boku leżał karabin laserowy. Gdy tylko ich zobaczył, podniósł się pośpiesznie.

Janacek ponownie otworzył szeroko masywne drzwi, pozwalając, by do ciepłej kabiny napłynęło zimne, nocne powietrze. Potem podniósł Dirka i wypchnął go brutalnie na zewnątrz, zmuszając związanego jeńca do klęknięcia w chłodnym piasku.

— Ironjade — przywitał go ochrypłym głosem pełniący straż mężczyzna. Zaczęli się już schodzić jego kethi, którzy wygrzebywali się ze śpiworów i wyłazili z autolotów.

— Mam dla was dar — oznajmił Janacek, wspierając ręce na biodrach. — Prezent od Ironjade dla Braithu.

Gdy klęczący Dirk podniósł wzrok, zauważył, że łowców jest sześciu. Wszystkich pamiętał z Wyzwania. Łysy, tęgi Pyr spał na dworze, blisko swego teyna, i w związku z tym przybył pierwszy. Wkrótce potem zjawili się Roseph high-Braith i jego milczący, muskularny towarzysz. Oni również spali na ziemi obok autolotu. Na koniec z czerwonego wehikułu o kopulastej osłonie kabiny wygramolił się Lorimaar high-Braith Arkellor. Lewą połowę jego klatki piersiowej spowijały ciemne bandaże i wspierał się na ramieniu grubasa, który towarzyszył mu również wcześniej. Wszyscy zjawili się tak, jak spali — w pełni ubrani i uzbrojeni.

— Radujemy się z tego daru, Ironjade — oznajmił Pyr. U czarnego, metalicznego pasa miał pistolet, ale zgubił gdzieś swoją pałkę. Wydawał się bez niej niemal niekompletny.

— Ale nie radujemy się z twojej obecności — dodał wlokący się z trudem ku kręgowi Lorimaar. Znaczną część ciężaru ciała wspierał na swym teynie i wydawał się przez to zgarbiony i złamany. Nie był już takim olbrzymem, jak jeszcze niedawno. Spoglądając na niego, Dirk odniósł wrażenie, że dostrzega na ciemnej, pooranej głębokimi bruzdami skórze nowe zmarszczki — świeżo wyryte kanały bólu.

— Nie ulega już wątpliwości, że pojedynki, w których miałem być arbitrem, nigdy się nie odbędą — odezwał się Roseph spokojnym tonem, pozbawionym przesycającej głos Lorimaara intensywnej wrogości — nie mam więc żadnych szczególnych praw i nie mogę twierdzić, że przemawiam w imieniu Dumnego Kavalaanu ani Braithu. Jestem jednak pewien, że przemawiam w imieniu nas wszystkich. Nie będziemy tolerować twojej ingerencji, Ironjade, bez względu na dar krwi.