Światło się mroczy [Dying of the Light - pl]

— Nie rób tego, Garse — rzekł Dirk. — Proszę. Potrzebuję twojej pomocy.

Janacek ryknął głośnym śmiechem, odchylając głowę do tyłu.

Kiedy umilkł, Dirk opowiedział mu o wszystkim, co się wydarzyło od chwili, gdy Vikary zabił Myrika Braitha w Wyzwaniu. Janacek wysłuchał go, stojąc w bardzo sztywnej pozycji, z rękami skrzyżowanymi na nagiej, naznaczonej bliznami piersi. Roześmiał się jeszcze raz — kiedy Dirk podzielił się z nim swymi wnioskami dotyczącymi Ruarka.

— Manipulatorzy z Kimdissa — mruknął. Dirk pozwolił mu mruczeć, a potem dokończył opowieść.

— I co z tego? — zapytał wtedy Janacek. — Dlaczego uważasz, że to powinno mnie obchodzić?

— Pewnie myślałem, że nie pozwolisz, by Braithowie polowali na Jaana jak na zwierzę.

— Uczynił się zwierzęciem.

— W oczach Braithów pewnie tak. Czy jesteś Braithem?

— Jestem Kavalarem.

— A więc wszyscy Kavalarzy są tacy sami? — Dirk wskazał na tkwiącą w kominku kamienną głowę maszkarona. — Widzę, że zbierasz teraz trofea, zupełnie jak Lorimaar. — Janacek nie odpowiedział. Jego oczy miały bardzo złowrogi wyraz. — Może się pomyliłem — ciągnął Dirk — ale kiedy tu przyszedłem i zobaczyłem to wszystko, pomyślałem sobie, że może mimo wszystko miałeś jakieś ludzkie uczucia dla człowieka, który był niegdyś twoim teynem. Przypomniało mi to, jak kiedyś mówiłeś, że ciebie i Jaana łączą więzy silniejsze od wszystkich, jakie znam. Ale widzę, że to było kłamstwo.

— To była prawda. Jaan Vikary zerwał te więzy.

— Gwen zerwała wszystkie więzy między nami już przed wielu laty — skontrował Dirk. — A mimo to przyleciałem, kiedy mnie wezwała. Och, okazało się, że w rzeczywistości wcale mnie nie potrzebowała, i kierowało mną również mnóstwo egoistycznych motywów. Ale przyleciałem. Nie możesz mi tego odebrać, Garse. Dotrzymałem słowa. — Przerwał. — I nie pozwoliłbym nikomu na nią polować, gdybym tylko mógł to powstrzymać. Wygląda na to, że łączyło nas coś znacznie silniejszego niż wasze kavalarskie żelazo i ogień.

— Mów sobie, co chcesz, t’Larien. Twoje gadanie nic nie zmieni. Sama myśl, że mógłbyś dotrzymać słowa, jest śmieszna. Co z twoimi obietnicami, które złożyłeś Jaanowi i mnie?

— Zdradziłem was — przyznał pośpiesznie Dirk. — Wiem o tym. Jesteśmy siebie warci, Garse.

— Ja nikogo nie zdradziłem.

— Opuściłeś w potrzebie tych, którzy byli ci najbliżsi. Gwen, która była twoją cro-betheyn, spała z tobą, kochała cię i nienawidziła jednocześnie. I Jaana. Twojego sławetnego teyna.

— To nie ja ich zdradziłem — zaprotestował z ożywieniem Janacek. — Gwen zdradziła mnie, a także srebro i nefryt, które nosiła od dnia, gdy się z nami połączyła. Jaan porzucił wszystko, co przyzwoite, zabijając Myrika. Zignorował mnie, zignorował obowiązki płynące z żelaza i ognia. Nie jestem im nic winien.

— Nie jesteś im nic winien, tak? — Dirk czuł pod koszulą twardy dotyk szeptoklejnotu, który zalewał go słowami i wspomnieniami o człowieku, którym ongiś był. Zawładnął nim gniew. — I na tym koniec, zgadza się? Całe te wasze cholerne kavalarskie więzy to tylko dług i zobowiązanie. Tradycja, pradawna mądrość schronienia, tak samo jak kodeks pojedynkowy i polowanie na niby-ludzi. Nie myśl o tych regułach, tylko ich przestrzegaj. Ruark w jednym miał rację. Żaden z was nie wie, co to miłość, z wyjątkiem być może Jaana, a i tego nie jestem taki pewien. Co, do licha, by zrobił, gdyby Gwen nie nosiła już jego bransolety?

— To samo!

— Naprawdę? A ty? Czy wyzwałbyś Myrika tylko za to, że skrzywdził Gwen? Czy może zrobiłeś to wyłącznie dlatego, że pogwałcił twoje nefryt i srebro? — Dirk prychnął pogardliwie. — Może Jaan postąpiłby tak samo, ale z pewnością nie ty. Jesteś takim samym Kavalarem jak Lorimaar, twardogłowym jak Chell albo Bretan. Jaan chciał uczynić swych rodaków lepszymi, ale widzę, że ty tylko dotrzymywałeś mu towarzystwa i nie wierzyłeś w to ani przez moment. — Wyszarpnął zza pasa pistolet Janacka i rzucił mu go wolną ręką. — Masz — krzyknął, opuszczając karabin. — Idź zapolować na niby-człowieka!

Zaskoczony Janacek złapał broń w locie niemal odruchowo. Potem ujął ją niezgrabnie w dłoń i zmarszczył brwi.

— Mógłbym cię teraz zabić, t’Larien — oznajmił.

— Zrób to albo nie rób nic — odparł Dirk. — Gdybyś naprawdę kochał Jaana…

— Nie kocham Jaana! — warknął Janacek z rumieńcem na twarzy. — Jaan jest moim teynem!

Dirk pozwolił, by słowa Kavalara wybrzmiewały w powietrzu przez długą chwilę. Wreszcie podrapał się w zamyśleniu po podbródku.

— Jest? — zapytał. — Chciałeś chyba powiedzieć, że Jaan był twoim teynem?

Rumieniec zniknął z twarzy Janacka równie szybko, jak się pojawił. Jeden z kącików ukrytych pod gęstą brodą ust wykrzywił się w grymasie, który przywodził Dirkowi na myśl Bretana. Kavalar zerknął, niemal ukradkiem, jakby zawstydzony, na masywną, żelazną bransoletę, którą wciąż jeszcze miał na przedramieniu.